Glazen huis, gadverdamme wat mooi

Ik bleef alleen thuis. De rest van het gezin ging op de fiets glibberend naar de stad om een kijkje te nemen op de Grote Markt. Daar was 3FM actief om geld bijeen te draaien voor het project tegen malaria van het Rode Kruis. Een waar spektakel in elke zin des woords. Leuk om te kijken op de computer of als nacht-tv. Fris om te luisteren op de radio. De hele dag en nacht stonden er mensen op de Markt om geld te doneren of om gewoon te kijken. En vanavond gingen wij ook. Althans, ik niet, ik was te moe. Op mijn computerscherm tuurde ik of ik mijn kroost kon herkennen. Queen werd aangevraagd, We will rock you. De jocks zweepten het publiek op om mee te klappen en te dansen. Pom, pom, pom, pom, handen klappen en dan armen gestrekt de lucht in. Met succes! Ik kreeg een brok emotie in mijn keel. Daar moet ik ook bij zijn, ging door mij heen. Dit wil ik delen met mijn geliefden. Hier komen wij later op terug als onderdeel van het collectieve gezinsverleden. Snel mobiel contact gezocht met mijn gezin: papa komt er aan. Muts, sjaal, geld, sleutels, mobiel, helemaal klaar de kou in. Op de Vismarkt vond ik de fietsen van mijn vrouw en kids, snel de gladde straten door, de dreun van de muziek was van ver te horen. Ik gleed van de haast bijna uit, vloekte even. Oeps, dit is niet goed, de hele week hekelde ik het grove taalgebruik van de platendraaiers. Gadverderdamme, klonk het bij elk sapje. Kut, als het weer eens misgegaan. Jezus, als er verbijstering getoond werd bij een megadonatie. Maar goed niet zeuren, het is voor het goede doel, al denk ik dat per grofheid een tientje de kas fors had gespekt. Gemiste kans. Enfin, ik kon het niet over mijn hart krijgen om er echt werk van te maken. Who the fuck cares, om in de terminologie te blijven. Want wat is het gaaf om dit te zien. Heel het land doet mee, en hoezo Groningen, er gaat niets boven Groningen en zo is het. Ik zocht heel even en zag al snel mijn dochter met haar blitse snowboots, vlak voor het raam staan. Mijn zoon stond er naast. Ze namen alles in zich op wat er te zien was. Dit was goed, ik glimlachte bij het beeld. Gaaf om zo jong al mee genomen te worden in iets moois. Een grootschalige actie en toch zo benaderbaar. Ver weg op het scherm en met de fiets bereikbaar. Giel en Gerard waren druk bezig met hun een na laatste dag. In het publiek dronken veel mensen warme choco, men zwaaide naar zich zelf als ze op het scherm te zien waren. Een heerlijk sfeertje, gemoedelijk, jong en oud vermaakten zich. Blije koppen en van goeds gevulde harten. De Grote Markt het centrum van het land. Tonnen en miljoenen stroomden binnen, de eurobult groeide met elk nummer. Ik was blij dat ik mijn apathie verloren had. Tevreden liepen wij het plein af. Mijn zoon had gedoneerd, hij had geld in de brievenbus geschoven. We zochten een eetcafĂ© op en vierden met een lekker maal de verjaardag van onze verkering, ooit ontstaan aan de Grote Markt. Grunn’n rules!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.