Zondag in de regen

Het voordeel van vroeg uit de veren is dat je het weer kunt zien veranderen. Vanochtend stond ik om half negen, vroeg voor de zondag, buiten om een rondje door het park te rennen. Ik had de afgelopen maanden niet buiten gelopen. Wel had ik onder leiding van mijn fysiotherapeute op de loopband gehold. En dat ging steeds beter. Ik kreeg van de gebruikers van de oefenzaal bewonderende blikken als ik de loopband op tilt wist te krijgen door steeds harder te gaan. In het begin van mijn oefentijd, durfde ik niet te hard te gaan. Mijn linkerarm deed niet goed mee. De arm bleef hangen. Ik moest de arm bewust meezwaaien in het ritme van de looppas. De spiegel bood uitkomst. Een grote passpiegel werd voor mijn loopband geplaatst zodat ik alleen mijzelf kon zien lopen. Zo zag ik pas voor pas mijn zwaai terugkomen. Het bood zelfvertrouwen. Met een beetje hulp vond ik een cue om het ritme vast te houden. Simpelweg tot vier tellen bleek te volstaan. Week na week oefende ik. Eerst kleine stukjes, maar deze week schoot ik ineens over het half uur. Ondertussen baalde ik er enorm van dat ik mij niet langer mengde tussen de joggers in het park. Telkens als ik wandelend of fietsend een sololoper of een groep renners tegen kwam, keek ik weg. Een beetje boos op mijn situatie. Ik wilde het eigenlijk ook weer. Maar mijn lef was weg. Ik was bang dat ik niet zo mooi meer liep, wat mijn fysio ook zei. Ik schaamde er voor dat ik niet zo lang meer kon lopen. Minder dan een kwartier leek mij inferieur. Maar afgelopen week veranderde dat toen ik op de loopband ineens de vier mijl af had gelegd, voor een stad-Groninger een magische afstand. Ik kon het dus nog. Ik was moe, had vier dagen spierpijn, maar ik kon het nog. Een heel zacht juichje weerklonk in de oefenzaal. De endorfine had mij gered. De hele week liep ik op wolken. En vanochtend was het zover. Ik deed mijn ogen open, zag dat een flauw zonnetje door de wolken scheen. Ik wist dat dit het moment was. Binnen tien minuten na ontwaken rende ik de straat uit, het park in. Het was vroeg in de lange zondag. Het voordeel van het vroege ontwaken is dat je het weer kunt zien veranderen. In mijn eerste honderd meter verdween de zon achter donkere wolken. Mijn hardloopschoenen kregen heel wat regenwater te verwerken. Nog voor dat ik het park bereikt had, regende het. Maar ik liep weer buiten. De regen kon mij niet deren. De zon bleef wat mij betreft schijnen deze zondag. Bij elke stap won de zon aan kracht. Kracht die ik goed kon gebruiken. Hoe hard het ook regende ik kwam blij binnen. Na een heerlijk warme douche kon ik er weer tegen, tegen die hele regenachtige dag.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.