Alleen thuis op zaterdagavond

Het is stil in huis. De kinderen logeren bij opa en oma, hun moeder is met vriendinnen naar de sauna. Hoe laat ze terug zal komen is niet bekend. Vooralsnog is ze er niet. Het grote dwalen brak aan op het moment dat ik terugkwam van het wegbrengen van de kinderen. Eerst maar eens koffie drinken. De twee mokken gingen gepaard met een handvol (of twee) M&M’s. Wat zal ik eens gaan doen met die zee van tijd? Ik moet eigenlijk het handboek puppieverzorging doornemen. Maar verder dan de paragraaf over de bench kom ik niet. Ik blijf het apart vinden om je huisdier in een kooi te stoppen. Alsof je het dier gevangen zet. Ik weet wel dat het goed is om er een prettige plekje van te maken en dat de hond het ok√© zal vinden er in te zitten. Maar het blijft een kooi, al noem je het een binnenhuiskennel of in verhullend Engels een bench. Gelukkig is het ding inklapbaar. Dan besluit ik te googlen welke hondendingetjes we nog moeten aanschaffen. Choice is freedom, dus levert de industrie ons twintig soorten voederbakjes en evenzoveel types halsbanden. Hondenkussens bij de vleet en een dinosaurusknekelhof aan namaakbotten om op te kluiven. Nee, wij houden echt van honden in het vrije westen.
Zo kwam ik het eerste uurtje wel door. Wel keek ik om de vijf minuten op mijn mobiel om te checken of er een sms van vrouwlief binnengekomen was. Onlogisch, wie gaat er de sauna in met een 06? Geen bericht, goed bericht, dat wordt dus een latertje. Hoe kom ik de tijd toch door? Buiten viel er weer sneeuw. Ik voelde geen behoefte om voor de derde keer vandaag de oprit sneeuwvrij te maken. Burgerzin heeft zijn grenzen. Een mooie wandeling door het park trok me ook al niet. Die besneeuwde kerstkaartensfeer heb ik nu wel gezien. Eerst maar eens wat eten. Uitgebreid koken doe ik niet voor mij alleen. Dus een stokbroodje brie met groenvoer vormde het diner.
Zoonlief had zijn spelcomputertje laten liggen. Geheel vervuld van zijn nieuwe I-pod lijkt hij zijn andere electronica te zijn vergeten. Ik ben verslavingsgevoelig. De tijd vliegt als ik spelletjes ga spelen op de DS. Helaas geen record gehaald, wel tijd verspeeld. Steeds dacht ik het gebrom van de motor van de auto van de dames te horen. Diverse keren sprong ik op om de voordeur open te doen. De buurman keek mij vreemd aan toen ik telkens als hij de oprit opreed met zijn wagen in de open deur stond.
Ondertussen is de avond al aardig op streek. De tweede ronde koffie is geweest, de zak chocopinda’s is op en de tv boeit niet. Het internet lonkt, wat moet ik er zoeken? Ik kom op de site van Leo Blokhuis terecht. Gisteren woonden wij zijn theaterprogramma bij. Ik heb een reactie (met complimenten en een tip over Radiohead) op zijn site achtergelaten. Al kwam het oprecht uit mijn hart, toch was de voornaamste drijfveer om dit te doen verveling. Domweg de tijd volmaken.
De klok tikt steeds nadrukkelijker. Bij elke seconde denk ik dat ik iets nuttigs moet gaan doen. Ruim de kast op, betaal de rekeningen, vouw de was op, doe iets. Maar verder dan de computer kom ik niet. Rondom het beeldscherm is het een rotzooitje. Ik kijk naar de papieren, de computerkabeltjes en de losse pennen en laat het voor wat het is. Gelukkig kan ik altijd nog tekstjes schrijven. En zo vergaat de tijd. Nog even en ik ben niet meer alleen thuis. Nog even en de stilte in het huis wordt weer doorbroken door hakken van vrouwenlaarzen op de houten vloer, door gesprekken over de juf van onze dochter en over de hond. Ik zal vissen naar sappige verhalen die in de sauna zijn doorverteld. Al weet ik dat het zal meevallen met de greasy details. In ieder geval zal de stilte verdwijnen en zal mijn ronddolen stoppen. Ik hoor iets op straat. Ik ga de deur opendoen. In de open voordeur zal ik staan wachten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.