Een boodschappentas vol pilletjes

De apotheek was tot voor kort een plek waar ik nauwelijks kwam. Af en toe een hooikoortstabletje of een antibioticakuur, dat was het wel. Maar tegenwoordig krijg ik echt een boodschappentas vol groen-witte doosjes mee. Om mij goed bewust te maken van de kosten staat de prijs op het etiket. Ik moet goed weten dat ik een dure patiënt ben. Nou ja, voor zo’n jaarpremie bij de zorgverzekering mag ik ook wel , vind ik. De zorgverzekeraars schrijven de wet voor. Het is apart te zien tot welke merkwaardige kronkels de vergoedingsregels leiden. Van een bepaald middel moet ik 0,30 mg per dag gebruiken. Omdat het pilletje dat mijn dosering exact heeft niet vergoed werd, kreeg ik een alternatieve verpakking: per dag moest ik 24 tabletjes lospeuteren uit een dun stripje. Voor mij met mijn verstoorde fijne motoriek, een hele klus. Nou ben ik niet zo ingesteld dat ik Radar, Kassa of andere consumentenbeschermende instanties ga inschakelen. Toch bevreemdde het mij. Tot 1 januari toen kon het ineens wel, hoera! Nog een half boodschappentasje wegslikken en ik hoef maar een pilletje per dag te gebruiken. Dank, wijze heren van de Zorgverzekering voor deze ingrijpende wijziging in het stelsel. De fabrikant van de medicijnen, ook sponsor van het patiëntenblad trouwens, ja je moet je maatschappelijke betrokkenheid nadrukkelijk tonen, heeft waarschijnlijk in samenspraak met de patiëntenvereniging afdoende gelobbyd. Per januari kan ik dus mijn eigen dosering op maat krijgen. Mijn specialist oordeelde tegelijkertijd dat ik van een tweede medicijn ook resultaat kon verwachten. Dus dat krijg ik nu ook in mijn boodschappentasje van de Kringapotheek mee. Uiteraard is de exacte dosering niet verkrijgbaar of te vergoeden. Ik moet een half tabletje per keer slikken. Dat halfje moet ik zelf maken door een tabletje van circa acht millimeter doormidden te breken. Met mijn verstoorde fijne motoriek een hele klus. Ik heb vandaag dan ook een vijfachtste tablet genomen in plaats van een half pilletje.
Dit gehannes met medicijnen, toch klantonvriendelijk, staat in schril contrast met de moderne instelling van de apotheek anno 2010. Was een apotheek vroeger in staat zijn eigen pillen op maat zelf te draaien (de vijzel, de beker en het weegtoestel staan nu als museumstukken in de etalage), de medicijnenverstrekker is nu een servicestation geworden. Met folders en klantvriendelijke assistentes beweegt de apotheek zich op de medicijnenmarkt. De apotheek kan de vergelijking met een pompstation bijna doorstaan. Medicijnen verstrekken lijkt haast bijzaak. De verkoop van hoestsnoepjes en rekverbanden lijkt de kernactiviteit te zijn geworden. Nog even en er worden spaarkaarten verstrekt voor gratis badhanddoeken met het logo van uw eigen apotheek. Wat een geluk dat ik als chronische zieke de apotheek tot in lengte van jaren zal verlaten met een goed gevulde boodschappentas. Wie nog een handdoek nodig heeft kan een beroep doen op mijn spaarkaart. Als het tenminste mag van de zorgverzekeraar.

Ik ga mijn avonddosering op maat breken. Hopelijk lukt het zonder het pilletje te verbrijzelen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.