Gluren bij de buren

In de nieuwbouwwijk waarin ik woon, bestaat een actieve wijkcommissie. De club vrijwilligers probeert met allerlei initiatieven de bewoners in contact te laten komen. Eén van de jaarlijkse activiteiten is het rondje buurtcultuur. Vier woonkamers fungeren als theaterzaaltje. De bezoekers worden ingedeeld in groepen van twintig personen. Elke groep bezoekt achtereenvolgens de vier huistheaters waar telkens een niet vooraf bekend gemaakte performance zal plaatsvinden. Gisteravond mochten wij genieten van een theatersportvoorstelling, een accordeonconcert, een poëziediner en een presentatie over Namibië. Vaak worden de voorstellingen of presentaties gedaan door buurtbewoners. Onverwachte talenten kom je zo op het spoor. De buurvrouw die vloeiend flamenco blijkt te dansen of de dame op de hoek die tekenworkshops geeft op zolder, bekijk je ineens met heel andere ogen.

Nu de avond een traditie is geworden kom je elk jaar dezelfde groep cultuurminnaars tegen. Bij iedereen speelt nieuwsgierigheid een grote rol. Elke deelnemer wil graag binnen komen en rondkijken naar de inrichting van de huizen. Na een optreden beweegt de groep van twintig zich door de straten van de wijk op weg naar het volgende spektakel. En in deze wandeling schuilt de aantrekkingskracht van de avond. Gehuld in het donker van de februariavond, diep weggedoken in de winterjas, levert men commentaar op de woonstylistische keuze van het net bezochte interieur. De lamp die in de weg hangt, de bank waaruit je niet meer omhoogkomt, de plavuizen die na tien jaar echt gedateerd zijn. Alles wordt fluisterend doorgenomen. Uiteindelijk levert het bezoek aan andere woonkamers een gevoel op dat je zelf in een heerlijk huis woont, dat precies ingericht en uitgelicht is zoals het hoort.

Het gluren bij de buren is weer achter de rug. Wij zijn weer thuis.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.