Primavera in Zuid-Afrika

Vanochtend draaide Giel Beelen in zijn radioshow het nummer Free Nelson Mandela! van de Special AKA. Een song die ooit gemaakt is om aandacht te vragen voor de vrijlating van Mandela. Het is een heerlijk opzwepend nummer. Typerend voor de zwarte Zuid-Afrikaanse popmuziek. Met gitaartjes en trompetjes, met mooi koortjes en een heerlijk tempo. Ook de tekst is ijzersterk. Het vertelt het verhaal van de kracht van de ideeën van Mandela. Kortweg komt het erop neer dat je wel iemands lijf kan opsluiten, maar niet zijn ideeën. 'Are you so blind that you cannot see, are you so deaf that you cannot hear'. Het lied richtte zich tegen de blanke machthebbers in Pretoria, die de apartheid hadden ingevoerd, eind jaren veertig. In mijn auto zong ik luidkeels mee. Wat mij zelden overkomt, gebeurde: er biggelde een traan over mijn wang. Kennelijk emotioneert het verhaal van Mandela mij nog altijd. Het mooie van zijn historie is inderdaad de kracht. Iets dat vast lijkt te staan, zoals de apartheid, bleek gevestigd te zijn op een zwak fundament. Met de vrijlating van Mandela begon Zuid-Afrika aan een nieuw hoofdstuk. En dat vlak nadat een jaar eerder de Muur gevallen was. Het leek in die vroege jaren '90 warempel mogelijk om de wereld te veranderen, te verbeteren. De toekomst leek maakbaar. Tot de Golfoorlogen en de aanslagen van 9-11, beleefde de wereld een primavera. Maar de werkelijkheid bleek weerbarstiger. Nieuwe problemen doemden op, nieuwe slachtoffers vielen. Toch is het lied een lied van hoop, zoals het leven van Mandela hoop biedt. Hoop op verandering. Strijd voor een goed doel, tegen onrecht, kan iets moois opleveren. Dat is wat het lied nu nog altijd vertelt, weliswaar in een andere context. Mijn traan was een traan vol hoop.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.