Bruine lokken en een liefdesbaby

Het is weer tijd voor de terrassen.

Gisteren bedacht mijn lief een spontane actie.. Onze dochter bracht ik eerst naar muziekles. Voor de deur van de muziekschool wachtte ik even tot ik de bruine lokken ontwarde waar ik zo van hou. De temperatuur lag rond de achttien graden. Ik liep natuurlijk nog in mijn winterjas. Volslagen te warm, North Face in de lente. In de Poelestraat vonden we een plekje op het terraseiland. Non-alcoholica, we moesten nog rijden. Om ons heen was de gemiddelde leeftijd achttien. Heel studerend Groningen zat op het terras. Biertjes en witte wijntjes op de tafels. De Marloboro-lights in de aanslag. Tegelijkertijd benoemden wij het leeftijdsverschil.

'Jongelui, denk aan je studiepunten, aan het werk!' wilde ik voor de grap roepen. Ik hield mij in.

We spraken over werk, drukte en overlopende agenda's, althans over die van mijn geliefde. Ik heb vooral lege plekjes in mijn agenda. Voor mij was het terrasje het belangrijkste agendapunt van de dag. Voor haar vormde het een welkom, onverwacht tussendoortje. Onze levens verlopen in twee snelheden, maar synchroniseren nog wel. Gelukkig maar. We werden gestoord door een zwerver, die om geld vroeg voor een slaapplaats. Opdringerig liep hij tussen de tafeltjes door. Hij loopt daar al jaren, zijn grijze baard en lange haren waren nog wilder geworden. We lieten onze idylle niet verstoren.

Net toen we wilden opstappen kwam er een tweede zwerver langs. Of wij een bijdrage voor hem hadden. Voor drugs, zei hij eerlijk. Onze filantropie gaat ver, maar dit was beyond. De studenten bestelden nog een rondje bier. Meisjes van net zeventien begroetten elkaar met zoenen die net de wangen niet raakten. Hele dametjes.

Groningen is ontwaakt uit de winterslaap. Tevreden liepen we terug naar de muziekschool om onze groot geworden liefdesbaby op te halen.

We waren gelukkig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.