Dansen met hond

De hond uitlaten is een dagelijks terugkerend moment. Meerdere malen moet onze hond naar buiten. Hij is van goeden huize. Met een piepje en lichaamstaal geeft hij duidelijk aan dat het tijd wordt. De eerste dagen kwam hij niet verder dan de achtertuin. De straat en de groenstrook vormde de tweede uitlaatplek. Ondertussen mag hij de wijk uit. Het Stadspark is sinds deze week binnen bereik. En zo liep ik vanavond met mijn lief en hond over een echt bospaadje.

Geluk kan zo simpel zijn.

Samen wandelen wij in een straf tempo. Met de hond erbij gaat dat minder snel. Elk beukenblaadje jaagt hij na. Geen bemost stammetje slaat hij over. Ieder geurspoor onderzoekt hij met zijn gevoelige neus. Bij dit alles schiet hij alle kanten op. Alsof hij niet wekelijks puppietraining volgt. Net als we willen doorstappen, ontdekt hij iets nieuws en staat hij stokstijf stil. Al weet hij dondersgoed wat hij moet doen als we hem roepen, hij blijft stoïcijns snuffelen.

Een hond uitlaten is een oefening in geduld.

Al ben ik het baasje, het vrouwtje heeft de riem in handen. Ik tracht naast haar te lopen. Omdat de hond tussen ons doorschiet om dan vlak voor mijn voeten een regenplas te begroeten, moet ik uitwijken. Ik houd mijn pas in, draai achter mijn vrouw om en vervolg mijn weg aan haar andere zijde. Ondertussen is de hond blijven staan en loop ik ineens drie passen vooruit. Als ik even wacht beland ik achter mijn vrouw die plots wordt voortgetrokken door de hond die een voorbijflitsende fietser achtervolgt. In ganzenpas lopen wij achter de hond aan. Pardoes botsen wij op elkaar wanneer twee kwebbelende en lachende joggers ons pad kruisen, met onze hond achter hen aan. Zo dansen wij om onze hond heen.

Hij kwispelt met zijn staartje. Af en toe kijkt hij omhoog of wij nog bij hem zijn. 'Ja', kwelen wij dan, 'je bent een brave hond!' En vrolijk kwispelend drentelt hij verder. Op zoek naar een lekker blaadje om op te knagen. Thuis wacht de bank die hij probeert te annexeren. Maar eerst wacht hij op het matje zijn beloning af. Braaf gaat hij zitten en houdt hij zijn koppie schuin. Hij weet dat hij beloond wordt. In mum van tijd is het hondenkoekje opgepeuzeld. Hij scharrelt nog even door het huis, op zoek naar kruimels. Uiteindelijk vindt hij zijn slaapplekje voor de tv. Wij kijken naar hem en verkneuteren ons om zoveel geluk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.