Een kruis van piepschuim

Daniël Lohues completeert zijn vier jaargetijden: Allenig IV is uit. Zijn liedjes gaan over de natuur en het leven. Zijn teksten lijken eenvoudig, maar hebben diepgang. Regelmatig komen de wijze woorden van zijn grootmoeder langs. Bekend is natuurlijk de uitspraak: Het giet zoas het giet (en anders is het niet). Ook mooi is: angst is mar veur eben, spiet is voor altied. Zijn muziek is de laatste jaren kaal geworden. Ten tijde van Skik was het rock 'n roll wat de klok sloeg, later trad hij op met een echte bluesband. Nu begeleidt hij zichzelf op gitaar of op piano; hij gebruikt de mondharmonica daarbij. Flarden van Bach, maar ook blues en folk zijn terug te vinden in de nummers. Vanavond hoorde ik een nummer met een tekst die ook ontleend is aan zijn oma. Het gaat over hoe je omgaat met moeilijkheden. Elk huisje heeft zijn kruisje, dat soort werk. Daniëls grootmoeder filosofeerde dat als iedereen zijn kruis op een hoop zou gooien, en de opdracht zou krijgen opnieuw een kruis op te pakken, dat iedereen zijn eigen kruis weer zou pakken. Alle kruizen zijn precies even groot, de ene van piepschuim de ander van lood.

Ik herkende meteen de essentie. Het kruis is zo zwaar als je het zelf maakt. Je ellende krijgt de schaal die jij het toedicht. Er zijn mensen die nooit verder komen dan woede. Waarom heb ik die ziekte gekregen, waardoor mijn toekomst in duigen ligt? Hoe kan het nou dat juist mijn relatie naar de knoppen is gegaan? Ik geloof dat dit een eerste fase is. Blijf je hierin dan zal je lot je belemmeren in alles wat je wilt doen. Je strijdt tegen iets waarvan je niet kunt winnen, immers het is zoals het is. Maar als je gewend bent geraakt aan je eigen lot, wordt het anders. Natuurlijk, je vecht er tegen, je wilt het opgeven en het niet accepteren. Maar na een tijdje neem je het zoals het is. Je verzoent je met wat op je pad is gekomen. Ik probeer dat te doen. Ik weet dat als ik mij met mijn lot verzoen, als ik mijn ziekte de hand schud, wanneer ik naast mijn beperkingen ga lopen in plaats van er tegen in ga, dat het makkelijker wordt. De strijd tegen mijn ziekte hoef ik dan niet meer te voeren. Dat schept ruimte om creatief te worden, om de beperkingen in mijn leven in te kaderen. Het kruis dat je moet dragen wordt dan lichter, niet langer van lood maar van piepschuim. Ik geloof niet dat dit bagatelliseren heet. Het blijft leven met onmogelijkheden. De marathon zal ik nooit meer lopen, maar die tien minuten op de loopband winnen aan waarde. Ik kan steeds beter genieten van wat ik nog wel kan, doordat ik geen aandacht schenk aan wat ik niet meer kan. Ik probeer mijn doelen realistisch te maken. Uiteraard zijn er momenten van frustratie als het iets niet lukt, als ik mijn lat weer eens te hoog heb gelegd. Mijn kluswerkzaamheden in huis liggen er nog steeds, in de hoek van de garage. Toch heb ik geleerd dat ik daar niet in moet blijven hangen. Al is het verleidelijk om te kniezen en terug te zakken in lethargie. Ik houd mij zelf voor dat dat niet de weg is. Het leidt tot verzuring en afstomping. Mijn tactiek is om realistisch te blijven, om niet te doen alsof er niets aan de hand is. Ik moet wel, anders wordt mijn leven een barre tocht langs een afgrijselijke kruisgang.

Nee, dan liever een kruis van piepschuim. Prachtig hoe een liedtekst van een ware troubadour, van een man die het leven bezingt, zo helder aansluit bij wat ik doormaak. Elk mens die heeft zich een kruis te dragen, op zich zijn die kruisen precies even groot, het verschil tussen die kruisen is dat de een is van piepschuim en de ander van lood en daar loop je mee tot aan de dood. Geen tijd voor zelfsneuigheid, dat is wat de Drentse singer-songwriter zingt.

1 opmerking:

  1. Goed geschreven.
    Zijn teksten hebben echt diepgang en hoe jij dit verwoord, het past precies in mijn leven.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat hier je reactie op het bericht achter.