John Irving: Last Night in Twisted River, Garp, blowjobs en Volvo´s

John Irving schreef onlangs een nieuwe roman, Last night in Twisted River. In het boek gaat het natuurlijk weer over beren en over worstelen. Bizar personages en aparte wendingen komen voor in het verhaal. Op mijn verjaardag kreeg ik zaterdag de vertaling. De Laatste nacht in Twisted River, ligt klaar om verslonden te worden. Ik heb er zin in. Lekker languit, dagen achtereen lezen.

Ik ben fan.

Irvings boeken heb ik allemaal gelezen. Garp was het eerste van Irving dat ik las. Ik was meteen verkocht. Het moet in de zomer van 1984 geweest zijn. Ik bezocht in die vakantie het Zweedse platteland met mijn ouders. Buiten het bekijken van dennenbossen en watervallen was daar niet veel te beleven. In de tuin van het rode zomerhuis begon ik te lezen in Garp en kon ik niet meer stoppen. Mijn leeservaring was nog niet groot. Natuurlijk had ik in mijn jeugd leeskilometers gemaakt in series als De
Kameleon, Bob Evers, De Vijf en meer van dat soort boyslit. En ja, ik had de Lemniscaat-bibliotheek verlonden, Kruistocht in spijkerboek was mijn favoriet. De overstap naar de volwassen literatuur maakte ik in die Zweedse zomer. Mijn zus, verwoed boekenverzamelaarster, had in haar studentenkamer een behoorlijke collectie literatuur opgebouwd. Al langer lonkte de titel De wereld volgens Garp. Het betrof een lichtgele kaft, met een rode fotoprint waarop het beeld te zien was van een vliegtuig dat zich in een woonhuis had geboord. Linksvoor stond Robin Williams afgebeeld, die in de film Garp de hoofdrol speelde. De scene met het vliegtuig staat symbool voor de logica van Garp. Hij zoekt op een gegeven moment naar een huis, weet dat er een vliegtuig op is neergestort en besluit de woning onmiddellijk te kopen. Immers, dit huis is vanaf nu gevrijwaard van neerstortende vliegtuigen, want statistisch kan dit niet een tweede keer gebeuren. Kijk, dat is redeneren naar mijn hart. Ik genoot van het boek. Niet zozeer omdat er expliciete sex in voorkwam, al was dat meegenomen. Ik leerde, zo bedenk ik nu, dat zoiets als orale bevrediging bestond.

Ja, literatuur leert je de geneugten van het leven kennen.

Maar juist die blowjob die Garps vrouw geeft aan haar minnaar in de op een helling geparkeerde auto, is cruciaal voor mijn liefde voor Irving. Juist op het moment dat zij de penis goed in haar mond neemt, komt Garp met zijn jongens in zijn oude Volvo aanrijden. Hij zet de versnelling in zijn vrij, merkt op dat hij de knop van de pook nog altijd niet gerepareerd heeft en roept tegen zijn zonen dat ze gaan vliegen. Ze suizen de helling af en botsten tegen de wagen waarin Helen haar overspel pleegt. De botsing zorgt voor veel bloed in haar mond en een man die met een bloedend kruis wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Ik kwam niet meer bij van het lachen. Oké, ongepast want hier vond een serieus drama plaats: overspel dat de oprechte en romantische liefde tussen Helen en Garp bedreigde. Maar de schrijver nam op een verschrikkelijke manier wraak op mijn hilarisch gelach. Enkele pagina's verder gekomen, en nog nahikkend van het lachen, begreep ik dat het overspel nog iets anders kapot had gemaakt. Een van de zonen, Wolf, viel door de botsing op de versnellingspook. Hij verloor een van zijn ogen. Mijn maag kromp ineen. Ik leefde intens mee met Garp, die en als toegewijd echtgenoot werd bedrogen en als vaderkloek werd aangevallen door het noodlot. Ik schaamde me diep dat ik gelachen had op het moment dat Garp dit alles overkwam. Ik vond het zo knap van Irving dat hij dit zo gecomponeerd had. Natuurlijk was het een literair trucje, iets wat je in elke Hollywood-film kan tegenkomen. Maar als je het voor het eerst doorkrijgt hoe zoiets werkt, is de bewondering groot.

De bijna 600 pagina's Garp las ik in een sneltreinvaart uit. Ik genoot van de verhalen in het verhaal, volgde enthousiast de zijsporen, leefde mee met de personage en keerde terug op het hoofdtoneel. Dit was zoals een roman moest zijn, stelde ik in mijn tienerwijsheid vast. Een boek moet ontroeren en grappig zijn. Een boek moest een spannend verhaal vertellen en een boodschap verkondigen. Irving is moralist genoeg om zijn kritiek op de maatschappij te verweven in zijn romans. In Garp gaat dat over het feminisme dat tot een strijd tussen man en vrouw leidde. Garp geldt ook als een aanklacht tegen het commercieel verpatsen van sex en liefde. Het boek gaat in op de gevolgen van de sexuele revolutie. Dat was wat ik leerde van Garp. Dat werd mijn standaard om te bepalen of ik een boek goed vond.

Na al die boeken van Irving denk ik wel eens, nu weet ik het wel, nu heb ik genoeg van al die absurditeiten en van die uitvergrote personages. Maar ik weet hoe het de komende dagen zal zijn: Irving zal mij in zijn wereld binnentrekken en aan zich binden. De Laatste nacht is hopelijk niet de laatste Irving. Ik open het boek.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.