Opzwepers


Onlangs overleed Doug Fieger, de zanger van de Amerikaanse band The Knack. Toen ik mij begon te interesseren in popmuziek scoorde de groep een nummer 1 hit in de VS met My Sharonna. Het was 1979. Het nummer heeft een pompend ritme. Het begint met een paar ferme slagen op de drums, de baslijn start en na enkele seconde komt de gitaarriff op gang. Ik vond het prachtig. Het is maar goed dat ik de tekst niet goed ken want het Lolita-gehalte is groot. Hartstochtelijk wordt er verlangd naar de liefde van een 'younger one'. Duidelijk is dat de kwaliteit van de lyrics niet bepalend zijn voor een goede opzweper. Een ander mooi voorbeeld is de J. Geilsband, what's in a name? Hun hit uit 1981, Centre Fold gaat over het terug vinden van je jeugdliefde op de bonusposter van de Playboy. Hitsig, kwajongensachtig, kittig bravoure. Maar wel opzwepend. Ik schaam er dan ook nauwelijks voor te bekennen dat het nummer weken in mijn eigen wekelijkse top tien heeft gestaan.
In mijn Opzweep Top Tien staan veel nummers uit het eind van jaren zeventig, begin tachtig. De jongensjaren wat betreft mijn muzikale smaak. De radio aan zodra het kan. De cassetterecorder bij de hand om snel te kunnen opnemen als een van de favorieten langskomt. Het opnemen was een kunst. Net op tijd stoppen was belangrijk: de stem van de diskjockey mocht niet te horen zijn op de band. Het afdraaien van de muziek kostte ook tijd. Zoeken naar het de juiste track betekende veel knoppen indrukken en gokken of je goed zat op je bandje. Een heel verschil met de huidige techniek. Een nummer dat ik op deze manier vast kon leggen komt van the Jam, de band die met Beat Surrender afscheid nam van de podia. Wat mij betreft het heerlijkste opzweepnummer van mijn lijstje. Een stem die de titel zingt, een pianoriedeltje en jetzt geht's los! Op het eind voegen zich toetertjes en een hemels orgeltje in. Stampend naar het slot van het nummer. Een meesterwerkje van Paul Weller.
Trompetjes klinken ook in de song voor de vrijlating van Nelson Mandela. De Special AKA tonen aan dat een opzweper ook ergens over kan gaan. Overigens is er ook een prachtige versie van Amy Winehouse. Een opname gemaakt op het 46664-concert ter ere van Mandela's verjaardag. Een lekkere dopey sloom-speedy versie, zoals Winehouse dat kan. Al werd ze hier wel geholpen door topartiesten, een fantastisch zwart koor en twee hyper-geile dansers. Maar dat terzijde.
Heel anders, maar het kwam ineens op in mijn muzikale geheugen, is Tigerfeet van Mud. Muziek uit mijn prehistorie. Vaag als zesjarige bube kan ik mij herinneren dat dit soort muziek uit de buizenradio weerklonk. Mannen in oversized pakken in felle kleuren doen koddige danspasjes bezingen de voeten van hun geliefden en zingen vol hoop op een spannende avond. Tja, popmuziek en niveau…. Nog zo een uit die tijd: The Sweet met Ballroomblitz. Hoge stemmen, goede drumroffels, hardrockachtige gitaarsolo's. Exponenten van de glitterrock uit Engeland. Stoere arbeiderszonen in nichterige omstandigheden. Het is deze muziek waartegen een band als de The Jam inging.
En dat terwijl er in Engeland toch schitterende opzwepende muziek is gemaakt. Mijn oudste nummer komt van the Beatles. Hun laatste publieke optreden op het dak van hun Apple-gebouw. Lange haren, McCartney met volle baard, Lennon met zijn karakteristieke brilletje en Harrison in bontjas. Mafkees Ringo Starr draagt een rode plastic regenjas. Het nummer is opzwepend door zijn drumstrokes, maar wordt eigenlijk gedragen door de tonen die Billy Preston uit zijn orgeltje perst. De video van het optreden toont fraaie beelden van het publiek dat het dak opklimt om getuige te zijn van the final gig. Vooral de oudere heer met regenjas, hoed en pijp die omhoogklimt is prachtig. Al is Get Back een nummer van een Engelse band, de link met de VS maak ik op het gehoor. En dan kom ik terecht bij Bruce Springsteen. Zijn Born to run heb ik pas later leren kennen, maar het pulseert voldoende voor een plek in de opzweeplijst.
Mijn all time favorite band mag niet ontbreken: U2. Hun doorbraaksingel I will follow heeft de rauwheid van hun beginjaren. The Edge vult het ritme met een cirkelende gitaarbeat. Het is een nummer dat oproept tot meebrullen. Het lijntje met Franz Ferdinand, is duidelijk. Een zelfde soort cadans als je het horen wil tenminste. Luister maar naar Take me out.
Tijd voor een lijstje:
Opzweep Top Tien
1 The Jam, Beat Surrender (1982)

www.youtube.com/watch?v=GOK_vqtXgbk
2 The Knack, My Sharonna (1979)
http://%20www.youtube.com/watch?v=kVdnqEyToqg
3 Special AKA, Free Mandela (1984)
www.youtube.com/watch?v=o3NJwyzFlTE
4 U2, I will follow (1980)
http://%20www.youtube.com/watch?v=g2BqLlVHlWA
5 The Beatles, Get Back (1969)
www.youtube.com/watch?v=JlWFpdPX45g
6 Franz Ferdinand, Take me out (2004)
www.youtube.com/watch?v=xZGcw9HHOkU
7 Bruce Springsteen, Born to run (1975)
www.youtube.com/watch?v=ggWZUm1ETNo
8 The Sweet, Ballroomblitz (1973)
http://%20www.youtube.com/watch?v=ZrBDivsSe3k&feature=related
9 Mud, Tigerfeet (1974)
www.youtube.com/watch?v=d2sMuVPMkkk
10 J. Geilsband, Centrefold (1981)
www.youtube.com/watch?v=BqDjMZKf-wg

1 opmerking:

Laat hier je reactie op het bericht achter.