Wouter Bos en Camiel Eurlings kiezen voor hun leven


Is het niet een interessante politieke tijd? Ik vermaak me prima. Diverse politici kondigen hun afscheid aan, anderen opteren voor een nieuwe periode en lang vermoede overstappen worden gemaakt. Interessant in de verschuivingen is de rol van de priv├ęsituatie van de politici. Eurlings en Bos treden terug om meer tijd voor hun gezinsleven te reserveren. Omwille van zijn persoonlijke zorgtaken weigerde Job Cohen in het verleden de overstap naar de landelijke politiek maken. Een contrast met eerdere generaties. Kinderen van Joop den Uyl verzuchtten in de biografie die Annet Bleich een paar jaar geleden schreef, dat zij hun vader gemist hebben in hun jeugd. Hij was alleen op zondag zichtbaar. Politici konden het destijds nog maken om compleet voor hun werk te gaan en alles aan de kant te zetten voor het politieke ideaal.
In de afgelopen veertig jaar is er iets fundamenteels veranderd in Nederland. Wij zijn een part-time land geworden. Zakelijke afspraken moeten om papa-dagen worden heen gepland. Ik was laatst getuige van een gesprek tussen twee onderwijzeressen die elkaar maar een keer in de week konden ontmoeten voor een bespreking. Als de een kon had de ander ATV en op een ander moment fietste het ouderschapsverlof er doorheen. Werk is tweederangs geworden. De agenda van het bedrijf voert niet langer de boventoon, het is de thuisorganizer die heerst. Bovenaan staan de heilige vrije dagen. Daar mag je niet aankomen. Werk is om het leven mogelijk te maken, je leeft niet om te werken. Moeders en vaders bepalen de gang van zaken in hun professionele organisaties. Er moet onderhandeld worden of mama op haar zorg-dag op kantoor moet verschijnen. De dictatuur van de parttimer is een feit. Wie volledig gaat voor zijn werk wordt meewarig bekeken.
In de politiek is dit moment nu ook aangebroken. Nu het aantal vrouwen als maar toeneemt in de parlementaire zetels, durven mannen uit te komen voor hun zorgbehoeftes. Openlijk vertellen de heren politici dat zij op tijd willen zijn voor het avondeten, thuis bij hun gezin. Gerrit Zalm herhaalde het regelmatig dat hij dat deed. Kamerleden kunnen gewoon met zwangerschapsverlof gaan, vervanging wordt geregeld. Politicus-zijn is zo een gewoon beroep geworden, inclusief rechten en CAO-bepalingen. Het is niet langer een way of life. En daar wringt hem de schoen. Van oudsher is het dragen van een politiek ambt juist een bezigheid van lieden die tijd en middelen genoeg hadden. In alle rust en vrijheid kon men zich richten op het bestuur van het land. Het leidde tot een bedaagde manier van regeren en controleren. Met het vercaoïseren van het politieke bedrijf is dat verleden tijd. Daardoor is ook de gejaagdheid in het beroep is gekomen. Het moet allemaal snel gebeuren in korte tijd. Men is niet langer politicus voor het leven, zoals Den Uyl. Men doet het als stap in de loopbaan. Het is geen hartstocht, maar een weloverwogen fase. Volksvertegenwoordiger zijn is een tijdelijke dienst aan het landsbestuur. Politici willen dan ook niet langer alles aan de kant schuiven. Zij tekenen voor een periode en beschouwen het als een gewone job. Een beetje normaal leven moet mogelijk blijven. Net als in een bedrijf stelt de moderne werknemer in de politieke business zijn eisen. Ouderschapsverlof, snipperdagen en seniorenregelingen horen daarbij.
En zo kan het gebeuren dat binnen 24 uur twee relatieve jonge politici hun keuze maken voor hun geliefden en het landsbestuur verlaten. Maar let op: als hun kinderen groot zijn, keren zij terug. Dat kabinet Bos-Eurlings zal er ooit komen. Misschien wordt het wel geleid door de zonen van.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.