Afgeleid

Vandaag mocht ik eens wat opdrachtjes maken met figuurtjes, cijferreeksen, symbolen en kleuren. De testassistente nam mij mee naar een klein vertrek. Zij sorteerde alle formulieren tot in de puntjes. Ofschoon ik mij moest concentreren op mijn taken liet ik mij weer eens afleiden door van alles.

Terwijl ik foto's moest bekijken en daarmee een onthoudopdracht moest doen, kwam er een helgroen speelgoedautootje uit de fotodoos te voorschijn. Ik pijnigde mijn hersenen met de vraag of ik die foto van die man met baard nou al eerder had gezien, schoot mij te binnen dat het een miniatuur Volkswagen Passat B1 of Mk1 Station moest zijn. Die had je in prachtige jaren zeventig kleuren: oranje, groen en ook in knalrood, geloof ik. Doordat ik mij herinnerde dat die auto's enorme grote zijramen hadden, vergat ik de foto's. Bovendien was mij de functie van de auto niet duidelijk. Hoorde dat bij de test? Moest ik afgeleid worden? Ben ik er nu ingetuind? Toch eens googlen of iemand daar iets over schrijft.

Helaas niets te vinden.

Ik moest dus gezichten onthouden en aangeven of de afgebeelde mensen jonger of ouder dan veertig jaar waren. Ook moest ik zeggen of het een mannetje of vrouwtje betrof. De foto's waren begin jaren zeventig genomen. Deze mensen zijn nu allemaal boven de veertig wilde ik roepen. De assistente keek mij neutraal aan, niet in voor een geintje. Toen schoot mij te binnen dat met de overvloedige haarmode van de zeventiger jaren het verschil jongen – meisje nauwelijks te zien was, tenzij de man een baard droeg. Allemachtig wat waren de mensen lelijk ik nog heel klein was. Nog een geluk dat de meeste mensen toen nog niet in kleur fotografeerden. Al met al veel afleiding. Of ik veel antwoorden goed heb, is de vraag.

De allereerste foto uit de fototest, toonde een meisje dat Liesbeth heette. Die naam zou ik later moeten noemen. Ik prentte de naam in mijn hoofd. De achternaam vergat ik al in de eerste minuut. Ik dacht aan Liesbeth uit de brugklas, klein van stuk, rood krullend haar, Rotterdams accent en zonder moeder, want die was dood. Later stierf ook de vader en mocht zij bij haar vriendin wonen. Ondertussen zien de meiden elkaar niet meer. Liesbeth runt nu een ICT-bedrijf. Ik dacht terug aan de eerste klas van de MAVO. En toen kwam dat groene autootje langs en moest ik mijn sleutels inleveren, die ik na afloop van de opdracht moest terugvragen, en als het belletje ging moest ik vragen van de assistente wanneer de volgende afspraak zou zijn. Dat belletje had ik op tijd door. Die sleutels was ik bijna kwijt geweest. Als de assistente mij geen hulpvraag had gesteld (moest je niet iets vragen?) zaten die nog steeds in haar laatje. En toen noemde ik Liesbeth Marjan. Zo heette die vriendin. Snap je wel?

Ik ben benieuwd naar de uitslag. Ook kon ik de weg in de dierentuin niet uitstippelen. Ik kon de leeuwenkooi niet opnemen in de route. Kortom, ik werd er moe van. Volgende week deel twee.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.