Mad Men

Ik ben op een man gevallen. Don Draper is zijn naam. Ik ken hem van tv. Het is een man uit een reclameblok. Wit shirt, goed pak, whiskyglas in de hand en knap balancerend met zijn eeuwige Lucky Strike. Zijn scheve lach staat in zijn gezicht gebeiteld. Hij doet niets anders dan drinken, roken en overspel plegen. Zijn veroveringen zijn vrouwen die niet passen in het standaardbeeld. Het is een louche selfmade komiekenmanager, een vrijgevochten dochter van een homoëske burggraaf of een blowende dame uit de beatnikscene. Zijn keurige echtgenote laat hij achter in de suburbs. Daar verdoet zij haar tijd met koken, kinderen en klagende buurvrouwen. Don is een compleet fout type. En toch ga ik voor hem. Zijn sterke kant is zijn duistere verleden. Hij vecht tegen schimmen van lang geleden. Hij is zoekende naar zijn identiteit.

Mijn vrouw weet ervan. Ook zij is bezweken, voor deze mad man. We smullen op de bank van de DVD-box Mad Men, de tweede serie. Fantastisch gestylde serie over een reclamebureau in het New York van de vroege jaren zestig. Mooie dialogen, prachtige karakters en onpeilbare diepgang.

Eigenlijk is het niet Don Draper, maar Peggy Olson waarvoor wij gaan.

Het doodgewone meisje uit Brooklyn dat met paardenstaart, ruitjesjurken en tot haar hals toe gesloten truitjes oogt als een schoolmeisje. Zij klimt op van typiste tot copywriter. Haar verbaasde blik oogt naïef, haar opmerkingen, if any, zijn ontroerend eerlijk. Peggy houdt het liefst haar notitieblok voor haar borsten. Dit in tegenstelling tot de andere meisjes op kantoor, die hun boezems opstuwen tot wolkenkrabbers. Peggy toont zich als een a-sexuele nobody. Op het eerste gezicht is zij onzichtbaar. En dat is lastig in een wereld waar je het maken kan met een flitsende entree.

En daar houden wij van.

Ondertussen komt Peggy ongemerkt vooruit. Zij troeft iedereen af. Haar loopbaan gaat in volle draf vooruit. Maar ooit komt de dag dat zij Don Draper als tegenstander zal treffen. Die spanning is voelbaar. Peggy vs. Don.En voor wie moeten wij dan kiezen? De keuze voor Don zal er een zijn voor het image, de vervloekte buitenkant. Hij staat voor opportunisme. De optie Peggy is die van de authenciteit. Zie daar: een levensvraag in HD-kwaliteit. Diepgang of oppervlakte? Maar omdat beide figuren zoeken naar hun ik, zijn de twee eigenlijk één. Vandaar dat het niet uitmaakt dat wij van beide karakters houden.

Ondertussen zit de vierde schijf uit de DVD-box in de dvd-speler. Serie twee loopt op zijn einde. Er nadert een diep donker zwart gat.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.