Inloggen op het platteland

Alles leuk en aardig in zo'n vakantiehuisje, maar het bereik is nihil. Ik had nooit gedacht dat ik mijn recreëertijd zou besteden aan toegang krijgen tot het internet. Terwijl ik moet genieten van de stilte, van het uitzicht en van de komst van de reetjes in het groene veld, zit ik achter mijn laptop en tuur naar een klein driehoekig geel-wit icoontje in het rechterdeel van de werkbalk. De beheerder riep bij aankomst dat er een wifi-verbinding was. Hij zou de inlogcode nog wel komen brengen. Ik verheugde me erop want de laptop is net twee dagen in mijn bezit. Eindelijk zou ik kunnen genieten van draadloos internet. Even de mail checken, kijkje nemen op buienradar, basketball-playoffs bij houden, dat soort werk.

Toen ik de hond ging uitlaten en ik op het erf de beheerder met zijn hond trof riep hij de code. Ondertussen maakten onze honden een uitzinnige dans. Met hun bekken in elkaar sprongen zij in de rondte. Na enige tijd zag de beheerder dat zijn hond bloedvlekken op de vacht had. Bij nadere inspectie bleek dat mijn hond een loszittend hoektandje verloren had. Daar moest het bloed vandaan zijn gekomen. Ik had al steeds gecheckt of de hoektand los kwam. De dierenarts had al op het punt gestaan de tand onder narcose te verwijderen. Gelukkig was mijn hond niet zo fit en zag ze af van de ingreep. Als de tand na twee weken nog in de weg zou zitten, moest ik alsnog langskomen. Ondertussen moest ik met de hond vooral trekspelletjes doen. Vindt ie ook nog eens leuk. Ik heb de hond heel wat rondgetrokken aan een stevig toe met een knoop erin. Na alle consternatie van de hondendans, het bloed en de tand, probeerde ik snel de inlogcode in mijn telefoon te toetsen. Toen ik dat deed, trok de hond aan de lijn. Hij rook nu de koeienmest die overal op het pad lag. Niets lekkerder dan een stevig hardgeworden koeienflats. Mijn hond lust er wel pap van. Hij trok mij van de een na de ander. Ineens stond hij stil. Ruim twintig pinken kwamen nieuwsgierig naar het hek toe waar mijn hond nieuwsgierig stond af te wachten. Rustig bekeek hij de grote dieren. Hij hoorde hoe de koeien sopten in de modder. Hij schrok op toen een van de dieren tegen het schrikdraad kwam. De knetter deed hem opspringen en eindelijk kon ik de code intikken in het geheugen van mijn 06. Was het nou eerst een cijfercode en dan een Italiaanse jongensnaam of andersom? Ik kreeg geen kans het mij goed te herinneren, de hond had in de volgende wei drie pony's ontdekt, die nodig begroet moesten worden.

's Avonds besteedde ik meer dan drie kwartier aan pogingen verbinding met het net te maken. Tientallen combinaties van cijfers en letter tikte ik in het venstertje. Zonder resultaat. Gelukkig heeft Windows 7 een probleemoplosser. Als ultieme oplossing komt het programma met de waardevolle suggestie om iemand die rustig en ervaren is te vragen om hulp. Echt waar. Of het apparaat uit te zetten. En naar bed te gaan, voegde ik er aan toe. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Het werd een obsessie. Ik kon niet meer stoppen. Combinatie na combinatie vuurde ik op de laptop af. Het was natuurlijk een mission impossible. Zonder internet bezocht te hebben ging ik te laat de bedstee in. Tijdens het inslapen was ik nog bezig met getallen en namen tot een code om te zetten. Vanochtend werd ik wakker en liep ik als een junk om het apparaat. Ik moest echt vechten om niet meteen weer te gaan proberen.

En dat terwijl de oplossing voor handen ligt. Even het erf opstappen en de beheerder opzoeken. Een makkelijk toegankelijke vent. Een gesprekje van niks zou leiden tot de oplossing van mijn inlogprobleem. Maar ik doe het niet. Misschien om mij zelf te tarten, internet hoort niet tijdens het recreëren. Eigenlijk hoort die laptop er ook niet bij. Het komende uur moet ik daarin maar een besluit nemen. Of de inloggegevens opvragen of de laptop wegstoppen. Ben benieuwd of ik eruit kom. Ik voorspel dat ik morgen nog bezig ben met die code. En mijn hond met koeienstronthoopjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.