Lastig te vinden en te bereiken vakantiehuisje

Het knusse van vakantiehuisjes is de houtkachel. Mijn lief heeft het vermogen prima vakantiestekjes te vinden. Via allerhande sites tovert zij idyllische plekjes tevoorschijn. Uiteraard vermijdt ze Landallparken en andere instant terreinen. Met enkele google-acties lukt het haar telkens om ons gezin een weekje te laten recreĆ«ren op eigenzinnige locaties. Welke criteria ze stelt is mij niet helemaal duidelijk, maar de huisjes die wij de afgelopen jaren hebben bezocht hadden alle een ingewikkelde routebeschrijving. Misschien gebruikt ze de site Lastig-te-vinden-en-te-bereiken-huisjes.nl. Ook nu moesten we het doen met cryptische aanwijzingen. Zo speurden we gisteren naar bordjes die waarschuwden voor overstekend wild. Tweehonderd meter verder moesten we een zandpad oprijden en bij een bord verboden in te rijden moesten we juist doorrijden. Via een met frisse lentegroen omzoomde slingerweggetje bereikten we ons tussendoorvakantieadresje. De hoeve oogde vervallen, het erf rommelig, maar de eigenaar wees ons het paadje naar het gastenverblijf. En ja hoor, bingo! Liefje had weer eens goed gezocht. Een bescheiden houten huisje dat eigenlijk uit een grote kamer bestaat. Aan het eind van het vertrek is een wand gevuld met een prima keukenblok, de slaapkamertjes zijn eigenlijk bedsteden. Maar de grootste attractie is de westwand die bijna geheel bestaat uit ramen. De ramen bieden een perfect uitzicht op een groene weide, populieren aan het eind, met daarvoor bolvormige bomen. In dit groene decor lopen koeien. Deze groene sensatie is gehuld in stilte. Af en toe een vogel of een kerkklok. Door de ramen stroomt, zelfs op een regenachtige dag als vandaag, helder licht in ons stulpje. Vanuit de bedstee – je moet met een klein trapje in bed klimmen – kun je de groene stilte ervaren. Maar wij hielden de deurtjes van ons bedkamertje gesloten. Zo groot als een tweepersoonsbed is ons slaapkamertje. Er is een klein richeltje waar ik mijn brilletje kan neerleggen. Het boek moet aan het voeteneind gelegd worden.

En ja ook een houtkachel is aanwezig. Niets is zo leuk om een vuurtje te stoken in huis. Met wat aanmaakblokjes en smalle houtjes kreeg ik vanmiddag de kachel aan de praat. De kachel stuwde de temperatuur al snel op tot boven de 27 graden. Puffend lag de hond in zijn bench, tong uit de bek, de drinkbak leeggeslobberd. Iets te enthousiast gestookt. Maar wel knus. En genieten.

Gisteren zagen we al reetjes in de verte. De hond vreet alle koeienstront op die hij tegen komt. Nee, we genieten echt allemaal.


 


 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.