Muziek uit giga-bytes

De ipod shuffelt zich door de muziekbibliotheek tijdens deze vakantie. Door de twee kleine geluidsboxjes rijgt zich een muzikale ketting door ons vakantiehuisje. Af en toe komt een nummer uit de voorraad van de vele gigabytes aan muziek, dat bijna vergeten was. Ik stapte zojuist de kamer binnen en daar klonk Coldplay's Viva la vida. Once I ruled the World, once I rolled the dice. Met andere woorden, ik had grip op mijn wereld. Maar dat is nu lang geleden. Ooit speelde ik met mijn vermogen, terwijl mijn onvermogen mij nu in zijn greep heeft. Het was weer zo'n dag. Ik kon niet op gang komen. Kennelijk had ik in de afgelopen dagen teveel energie gevraagd van mijn lichaam. Tergend langzaam vergleed de dag. Een zeurend hoofdpijntje achter de ogen ontnam mij de lust om in actie te komen. Mijn rug voelde vermoeid, alsof ik uren geroeid had. En dat in een groene, zonovergoten wereld.

En dan klinkt er in eens een nummer van Moke, the long and dangerous sea. Dat kikkert even op. Lekker de beuk erin. Of een oudje van de Beatles, When I'm sixtiefour. Liefelijk, klein en hartverwarmend: Will I still love you, when I'm 64? Reken daar maar op. Muziek om je stemming te bepalen. Eigenlijk moet je dan de oordopjes in om heel dicht op de klanken te zitten en dan wegdromen bij je favorieten. Lang geleden, in de tijd van de walkman, draaide ik tijdens mijn verblijf in Ierland cassettes met de muziek van Van Morrisson. No guru, no method, dat soort werk. Het bracht me in een soort trance. Op de Aran Islands, boven de kliffen, uitkijkend over de oceaan en dan het kabbelende muziekdecor van Van the Man in mijn oren, voelde ik mij onoverwinnelijk. Een ommekeer, het leidde naar Viva la Vida. Al bestond dat nog niet.

De ipod houdt zich nu even stil, ik spits mijn oren. Wat zal volgen? Heel zacht hoor ik een stem, ik weet niet wat er gaat komen. De hond snurkt harder dan de muziek. Mother nature's son, weerklinkt zeer zachtjes. Ik heb niet veel met dat nummer. Toch vind ik de titel mooi klinken, kan ik daar iets mee, hier in het groene Gelderland? Stiekem hoop ik op Get Back of Back in the USSR. Opzwepende ritmes. Muziek kan ook te lang te duren, zo is het met Mother nature's Son. Ik zie dat het accuutje bijna geheel in het rood staat. Nog even en de ipod moet aan de lader. De energievoorraad is uitgeput. Tijd voor een nieuwe impuls. Ik ken dat gevoel. Nog even wat lezen en dan de bedstee in. Aan de oplader. Hopelijk kan ik morgen op eigen kracht de dag doorkomen. De hond snurkt nu zo hard dat hij er zelf wakker van wordt. Ons huisdiertje weet als geen ander zijn rustmomenten te kiezen, ik zou nog veel van hem kunnen leren. Hij draait zich nog maar eens om op zijn kussen.

De laatste stukjes energie van de ipod zijn voor Crosby, Stills, Nash en Young. Ze kabbelen lekker weg op hun gitaren en met hun meerstemmig gezang. Vredig.

Tijd voor een slaapmutsje.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.