Oranjegekte


Wij wonen in een keurig aangeharkte buitenwijk. Op Funda, de makelaarssite, kun je zien dat er vooral hogeropgeleiden wonen. Mensen die het dus beter zouden moeten weten. Voor wat het waard is. Ruim tien jaar geleden zijn de eerste bewoners neergestreken. Een wijk moet zich in de eerste jaren ontwikkelen. De mensen moeten hun eigen buurt maken, hun eigen cultuur ontwikkelen. Er zijn buurten waar het al in mei oranje kleurde. Dat hoort bij hun buurtcultuur. Waarschijnlijk hebben daar buurmannen samen ooit inkopen gedaan en zodoende een mooie voorraad oranje versieringen bijeengebracht. Bij de afgelopen EK's en WK's heb ik in onze wijk geen enkele oranje vlaggetje gezien, hooguit een verloren Wuppie lag op straat.
Dat is nu wel anders. Er is een huis dat uit het slaapkamerraam al twee weken een oranje supportersvlag heeft hangen. Dan denk ik eerst nog, die vlag zullen de ouders van dat jonge voetballertje wel snel weghalen. Maar niets hoor. Het dundoek wappert al weken vrolijk in de wind. Een vlag is tot daar en toe. Vlak voor de eerste WK-match tegen Denemarkten, zag ik hoe een buurtgenote met behulp van haar buurvrouw, haar leven waagde op een keukentrapje. Haar ruim bemeten achterwerk stak parmantig achteruit toen zij een meterslange slinger met oranje vlaggetjes bevestigde aan een boom. Het andere eind knoopte ze vast aan het slaapkamerraam van haar zoon. Over de straat en de groenstrook kleurt het nu oranje. Als één oranje schaap over de dam is volgen er meer. Vandaag zag ik nog een slinger over de straat hangen. Het wachten is op de eerste huizen die oranje worden geschilderd.
Met dit mooie weer wordt er veel samen gekeken naar het WK, gecombineerd met een gezellige barbecue. Tijdens de wedstrijden is het stil op straat, alleen het gewapper van de plastic vlaggetjes is te horen. Als er een doelpunt wordt gescoord, rennen de kinderen van de skotelbraaiende gezinnen de straat op om met hun vermaledijde vuvuzela's de loftrompet op te steken. Om het getetter kracht bij te zetten lopen er oranje geschminkte blagen rond met geluidshoorns die een afgrijselijk geluid produceren. Zelfs bij de wedstrijd die schriftelijk af te doen was geweest tegen Kameroen liepen overdreven blije kinderen de rust van de buitenwijk te verstoren.
Gelukkig moet Oranje binnenkort tegen Brazilië spelen. Na die wedstrijd kunnen de oranje fanproducten opgeruimd worden, het liefst in de afvalkliko. De rust in het straatbeeld zal terugkeren. Kinderen zullen weer Tien-Tellen–In-De-Rimboe spelen, en als er al een vlag uitgaat is dat onze nationale driekleur. Maar toch ben ik bang dat er tijdens dit WK iets is veranderd in de buurtcultuur. Waarschijnlijk is het oranjevirus in de hoofden van buurtgenoten gekropen. Ik vrees voor een oranjegekte in 2012 als het EK gespeeld zal worden. Hopelijk plaatst het Nederlands elftal zich niet.

Van een draadje en een gaatje


Ik ben vandaag in een ijzerenwarenzaak geweest. Op zoek naar een trekveer. In de nieuwe kast wilde ik via de achterkant een elektrische draad doortrekken. Doel was de stereo aan te kunnen sluiten. Probleem was dat de kast, ingericht en al, te strak in de hoek en tegen de achterwand stond. Dus klooien geblazen. Eerst geprobeerd de kabel rechtstandig naar beneden te persen. Hoop gehannes via de nauwe bovenkant van de kast. Tussen het plafond en de kast zit slechts tien centimeter ruimte. De truc met de kabel mislukte. Dan met een ijzerdraad, ook geen succes. De draad hoopte zich halverwege op. Nieuw idee: een met een kleine doch zware schroef verzwaard touwtje. Bleef ook haken. Uit pure frustraties smeet ik al het gereedschap in het kastje waar ik al een gaatje had geboord en beende boos weg.
Na het middagslaapje kreeg ik een ingeving. Een trekveer, dat smal, flexibel en stevig genoeg was om via het gaatje omhoog gebracht te worden, dat moest het zijn. Op de fiets naar de ijzerhandel. Heerlijk zo'n zaak waar alles per stuk is te krijgen. Geen mooi inrichting als bij de Gamma, maar open stellingen en heel veel rekken met laatjes. Kleine schroefjes en allerhande gereedschappen van goede kwaliteit hebben ze in het assortiment. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Het trekt dan ook van allerlei soorten publiek. Graag luister ik naar echte doe-het-zelf-klussers die hun klus-problemen bespreken met de mannen achter de toonbank. Dit meubel staat midden in de zaak en werkt als een soort stamtafel. Altijd bevolkt en altijd gaat er een gesprek over heen. De zaak heeft personeel dat je kan helpen. Ik kom er graag, maar vandaag kon men mij niet helpen. De trekveren waren uitverkocht en zouden bij de bestelling van komende week zitten. Ik beloofde dat ik terug zou komen, maar ik wist dat ik naar de Gamma zou gaan. Voelde een beetje stiekem, nou ja. Om mijn geweten af te kopen, kocht ik de rol ijzerdraad die sterk genoeg moest zijn om als alternatieve trekveer te dienen.
Bij de Gamma vond ik de trekveer van mijn dromen. Nog goedkoper ook. Snel naar huis, nu moest het toch lukken. Trekveer in het gaatje, opduwen, bijna vijf meter erin geduwd, geen resultaat. Het zwaardere ijzerdraad geprobeerd, helaas. Ik was ondertussen zwaar bezweet geraakt en had pijn in mijn armen van de onhandige houding. Ik berustte in mijn nederlaag. Had ik maar beter moeten nadenken voordat de kast geplaatst werd. Goed voorbereiden is niet mijn sterkste kluspunt.
Gelukkig had mijn lief een goed idee voor het probleem, oplossingsgericht als zij is. Ik stemde in met het plan om de versterker en de platenspeler in een apart kastje te plaatsen, kon het tv'tje er ook mooi bij staan. Goed idee, maar dan wel een zonder achterkantje. Ooit zal er muziek klinken in de studeerkamer.

Het Stadspark, voortuin van onze wijk


Het Stadspark is de voortuin van onze wijk. Ik kom er bijna dagelijks om naar de stad te fietsen of om de hond uit te laten. Natuurlijk is het ook de plaats om met mijn lief te wandelen en ik zou er graag willen hardlopen of skaten, maar ja. Vanmiddag reed ik op mijn fiets naar de school van mijn dochter. Dat betekent een fietstocht dwars door het park. Er is dan van alles in zien. Natuurlijk kwam ik tal van medeouders tegen op weg om hun kroost van school op te halen. Natuurlijk groet ik met een knikje of een handgebaar, ik kan wel sociaal zijn.
Op een klein veldje nabij de vijver, zag ik een ouder echtpaar praten met een ander stel dat iets jonger leek. De oudste man keek bedenkelijk; dit schoot niet op. Hij probeerde het gesprek te ontwijken, hij wilde verder met zijn poging om de voortent aan hun caravan te bevestigen. Straks in Frankrijk moest dat vlekkeloos gebeuren. Geen gemier, een vlekkeloze operatie, dat is zijn wens. Niet voor het oog van de ANWB-volk voor schut staan met een instortende luifel. Voordat de koffie in de caravankeuken was doorgelopen moest de voortent hangen. De oudjes hadden hun auto op het veld gereden om hun caravan en voortent uit te proberen. Om het echt te laten lijken hadden ze een plekje aan de rand uitgekozen. Ze hadden duidelijk nagedacht over hoe de zon ten opzichte van het veld stond. Op deze plek zou er 's avonds zon zijn en in de ochtend schaduw tot een uur of negen. Uitslapen was er toch niet meer bij. Het zag er naar uit alsof de plek de komende week bezet zou zijn. Wildkamperen in het Stadspark. Niet alleen de nieuwe voortent moest getest worden, ook de fietsendrager, die handig tussen de auto en de caravan paste, werd uitgeprobeerd. De fietsen stonden keurig achter de caravan. Als de luifel klaar was, kon het duo een rondje gaan fietsen.
In plaats van een snelle actie moest de man nu toekijken hoe zijn vrouw verwikkeld raakte in een ingewikkeld gesprek met de andere vrouw. Het ging waarschijnlijk over een gemeenschappelijke kennis, waarvan de zus een vervelende ziekte had. Bovendien had die zus net haar man verloren. Beide mannen stonden er ook verloren bij. De jongere man wilde eigenlijk doorfietsen, maar zag dat zijn vrouw haar rijwiel al had geparkeerd en in de kletshouding stond. Dit ging lang duren. De oudere man ging van lieverlee maar in zijn eentje de stokken van de voortent in elkaar schuiven. Ik reed door want mijn dochter houdt niet van wachten. Een klein half uurtje later fietste ik zonder dochter weer terug. Dochter ging bij nader inzien toch maar met een vriendinnetje naar het zwembad. Het is immers zomer. Op het veldje was niemand meer te bekennen. De voortent stond fier rechtop. Het doek strak gespannen, de haringen in een rechte lijn. De stellen waren verdwenen. Wie weet waren ze gevieren naar de ijsverkoper gefietst voor een hoorntje met twee balletjes ijs. De mannen hadden dat, vond ik, zeker verdiend.
's Avonds liep ik mijn hond achterna. Bij de vijver trok hij mij bijkans het water in. Een niet zo heel jonge dame, die zich op een dekentje met boek en i-pod aan de rand van de vijver had geïnstalleerd, merkte op dat ik niet zo'n overwicht op de hond had, als de hond op mij had. Ik reageerde met een poging tot ad rem zijn. Dat lukte niet zo goed. De hond daarentegen gaf wel blijk van snedigheid. Met al zijn charme kreeg hij het voor elkaar dat hij geaaid werd. Om aandacht te krijgen is niets hem te gek. Keurig ging hij naast het dekentje liggen, de franjes liet hij links van zijn bek liggen. Ik stond nu voor een probleem. Om te bewijzen dat ik wel degelijk de baas was over de hond moest ik hem zonder te trekken aan zijn halsband met een duidelijk commando meekrijgen. 'Ga je mee?' vroeg ik de hond onderdanig. Hij bleef liggen. Hoon was mijn deel. Omdat ik vergeten was hondenbrokjes mee te nemen, riep ik toen maar 'eten'. Gelukkig kwam hij toen. Na drie stapjes in de goede richting maakte hij een bocht om onder laaghangende takken zijn weg te vervolgen. Voorovergebogen strompelde ik er achteraan. Nee, ad rem in woord en daad, that's me.
Door de ingewikkelde route die mijn hond had gekozen stonden we ineens op het veld van de oudjes. Het graslandje lag er verlaten bij. Toch geen wildkampeerders. Na hun fietstochtje waren ze meteen begonnen om alle onderdelen van de luifel in de daarvoor bestemde foedraaltjes op te bergen. Ik hoop voor de man dat hij nu precies op schema zijn klus had kunnen klaren. Mannen hebben het toch al zo moeilijk als er vrouwen in de buurt zijn.
Zo zie je maar, ik vermaak mij prima in het Stadspark, de voortuin van onze wijk.

Een wand vol boeken


Vandaag was het boekendag. De nieuwe boekenkast, die wij vorige week hebben gekocht en in elkaar gezet, is gevuld geraakt. In de werkkamer staan nu de boeken ruim uitgestald. Eerder stonden ze opeengepakt in een klein kamertje in oude grenen boekenrekken. Boekenkasten uit de studententijd. De oude boekenkamer was meer een boekenhok dan een kamer. Doosje voor doosje heb ik de boeken naar beneden getild en in de nieuwe schappen gezet. Ik ben streng geweest: boeken met een kapotte kaft heb ik op een aparte stapel gelegd. De stapel af te voeren boeken. Die gaan de papierbak in. De titels die nog de moeite waard zijn, maar waar ik niets meer mee wil, gaan naar de kringloopwinkel.
Het leuke van dit inruimen is dat je oude bekende tegenkomt. Walter Kempowski, John Irving en de geheime dagboeken van Adrian Mole, ze zijn er nog altijd. Boeken die ik eigenlijk nog nooit heb gelezen, zijn ook meegekomen. Die werken ken ik alleen van de rug. Toch eens lezen dat boek over de Australische kust. Of die biografie van Drees. Ik kreeg ook boeken onder ogen waarmee ik niet kon opschieten. Moses Isegawa heb ik nooit uitgelezen. Of Paul Austur. Te lang tegen mijn zin in zitten lezen. Toch mogen ze in de nieuwe kast. Wie weet krijgen ze zo een nieuwe kans.
De kast is zo diep dat er makkelijk dubbele rijen in passen. Daar heb ik moeite mee. Het is zo ondankbaar om Chaim Potoks The Chosen achteraan te zetten omdat de rug is verkleurd. Het boek was mijn kennismaking met Potok en veel andere joodse auteurs. Ook moest Jean Aule met haar prehistorisch epos verdwijnen achter een haag van fraaiere pockets. Ergens klopt het niet, het gaat toch om de inhoud, niet om de buitenkant. Goethes Werther, met de mooie Lotte, ja, ja, kreeg een extra behandeling. Waar het lijden al niet toe kan leiden.
Het is een bont gezelschap. De volgorde moet nog worden verfijnd. Nu staan er boeken uit het Franse taalgebied tussen de Duitse, en staat een studie over de Eerste Wereldoorlog tussen de historische werken over Oost-Europa. Jarenlange combinaties heb ik vandaag verstoord. Palmers History of the Modern World staat niet langer naast de Oude Geschiedenis van Wes. Ik heb nu wel een rijtje biografieën en toch maar de Amsterdamse en Nederlandse geschiedenissen van Geert Mak naast In Europa geplaatst. Uit protest tegen het voortdurende dopinggebruik heb ik mijn wielerbibliotheekje niet meegenomen. De Algemene Geschiedenis der Nederlanden past samen met Herfsttij der Middeleeuwen van Huizinga in een vak.
Ik ga morgen op mijn bank liggen kijken naar de lappendeken van de ruggen van mijn boeken. Het is een prachtige wandschildering, een mural zoals ze in Mexico zeggen. Ben benieuwd naar de inspiratie die het zal opleveren.

Hardlopers hebben een streepje voor gekregen in Groningen


Op het asfalt staan strepen met een hardloop icoontje. Om de honderd meter is dit te zien. Heel de route rondom de grote vijver is zo bewerkt. Volg je alle lijnen op de weg dan kom je vanzelf bij het finishpunt dat ook de start is: een rondje van een kilometer. In het Stadspark is deze service aan hardlopend Groningen zomaar op straat komen te liggen. Ik zag het toen ik er langsfietste.
Ach.
Het bracht mij in een weemoedige stemming. De laatste tijd lukt het hardlopen niet echt meer, ja op de band bij de fysio kan ik tien minuten volmaken. Maar op de weg is het lang geleden dat ik de kilometers onder mijn Aescis wegtrapte. In mijn opbouwfase heb ik het traject dat er nu gestreept bij ligt, gebruikt als trainingsrondje. Ik had met mijn fietskilometerteller uitgemeten dat het rondje om de vijver bij benadering een kilometer was. Mijn eerste loop zou de Vier Mijl zijn, zo'n zesenhalve kilometer. Dat kwam dus neer op zes rondjes en de afstand tot mijn huis. Ik begon met een rondje waarbij ik om de dertig seconde wandelde. Na enige tijd lukte het mij zonder langzaam te lopen de vijver te ronden. Een doorbraak. Per week wist ik er een rondje bij te lopen. Ik liep drie tot vier keer in de week.
Op een gegeven moment kende ik de route zo goed dat ik blind de oneffenheden kon aangeven. Ik anticipeerde op de gaten in de weg, kende de hellinkjes en wist waar de ganzen op de weg plachten te gakken. Het liefst liep ik de ronde met een licht miezelbuitje. Zo een waarbij je niet weet of je nu nat bent van het zweet of van de regen. Helemaal gaaf vond ik het stukje onder de kastanjebomen door, over het grind, tussen het paviljoen en de vijver door. Prachtige herfstkleuren zag ik daar. Genieten van de cadans en het uithoudingsvermogen. Die Vier Mijl is prima gelukt. Bij de Stadsmarathon was mijn oefenrondje deels opgenomen. Ergens tussen de zestiende en zeventiende kilometer rende ik over mijn rondje. Dat stukje van de marathon ging prima, ik kon het dromen.
Vroeger werd er illegaal op de weg met een verfspuit hier en daar een streep gezet. De hardloopvereniging spoot zo markeringspunten. Die zijn nu officieel geworden. Vanavond zag ik vele hardlopers over de lijnen rennen. Ik passeerde op gepaste afstand. Morgen toch maar eens proberen of ik het rondje kan lopen, streep voor streep.

Liever geen Melkert, what about Albayrak en René Paas?


Rutte stapt uit snuffelronde Paars-Plus. Hij laat Halsema, Cohen en Pechtold achter. Het is duidelijk dat hij nu op zoek is naar Verhagen om de onderhandelingen definitief te openen. Het CDA weet nu dat er geen alternatief voor Rutte meer is. Immers, de VVD heeft de PVV afgewezen en heeft paars een blauwtje laten lopen. Verhagen heeft zich prima buitenspel geplaatst in deze formatie. Als verliezer heeft hij deemoedig zijn plek achter in de rij opgezocht, in de luwte heeft het CDA een leiderswisseling ondergaan, de rijen zijn gesloten en reken maar dat in het duister van de wandelgangen en achterkamertjes een principe afspraak met de VVD klaar is gestoomd. Alleen een probleem: wie wordt de derde partij? Cohen moet nu over zijn schaduw heen springen en de afkeer van het CDA overwinnen. En dat kan. Nu Balkenende en Bos verdwenen zijn van het Binnenhof is de angel uit het conflict gehaald. Dit duo kon niet door een deur en belemmerde de doorgang van het vorige kabinet. Op Cohen rust de zware taak nu de PVV uit het kabinet te houden. Hierin weet hij zich gesteund door het CDA, dat de hete adem van de leden voelt. De leden zijn in meerderheid tegen een coalitie met de PVV.
Het nationale kabinet, kan nu geformeerd worden. OF moet er iets anders bedacht worden? Een minderheidskabinet met gedoogsteun van een bepaalde partij? OF een zakenkabinet met mannen en vrouwen die op grond van hun kwaliteiten worden aangetrokken en geen directe binding met welke partij dan ook hebben? Het is de optie die oud-premier Van Agt onlangs in NOVA opperde. Het zou een fraaie oplossing zijn om uit de patstelling te komen.
In ieder geval is Maxime Verhagen de man die de meeste troeven in handen heeft. Hij kan zo de machtspositie van het CDA herstellen. Maar dit staat of valt met de mensen die hij in dit kabinet laat plaatsnemen. Het CDA moet in staat worden geacht om binnen de partij cross-overs te vinden. In Groningen hadden wij jaren geleden een wethouder: René Paas. De huidige CDA-voorzitter Henk Bleker kent hem wel uit het Groninger circuit. Types als Paas passen in de combinatie met de PvdA. Verhagen, besmet door de jarenlange samenwerking met Balkenende, moet in de Kamer blijven en de partij smoel geven.
Programmatisch moet men eruit kunnen komen. Vanuit de redenering dat er geen andere optie bestaat kan Rutte, maar ook Cohen uitleggen dat er compromissen gemaakt moeten worden. Dat begrijpt de kiezer best, die is ook niet gek. Coalitievorming en compromissen gaan altijd samen. Dat hoort bij Nederland. Rest de vraag of Rutte moet toetreden tot het kabinet. Gezien zijn optreden in de campagne is het beter van niet. Hij heeft zich geprofileerd als anti-links. Nu toch met een linkse partij in zee gaan is beter van niet. Ook Rutte moet op zijn profiel letten, bovendien kan hij vanuit de Kamerzetel beter weerwerk bieden aan Wilders en co, die als oppositieleiders fel van leer zullen trekken. Of de PvdA met Cohen gaat regeren is duidelijk. Zij moeten ook met frisse mensen komen. Mijn eerdere idee om Melkert uit New York te halen past niet in dit plaatje. Maar net als in het CDA zijn er voldoende PvdA-mensen die genoeg krediet hebben om mee te buigen in deze nationale constructie. What about Albayrak? Zij, als nummer twee van de lijst kan dit prima. Een nuchtere pragmatische politica die voldoende ervaring en wilskracht heeft om over de schaduw van Bos heen te springen.
Rutte kan nu op zijn gemak ijsjes gaan eten. Voorlopig kan hij het werk overlaten aan de formateur.

Ad Melkert wordt vice-premier in Paars-Plus van Rutte


Hij is bijna vergeten en dat vindt hij prima. Ad Melkert. Verguisd door Fortuyn, politiek vermoord door de LPF. Uitgeweken naar de internationale sferen bij de VN toen het voor hem te heet onder de voeten werd. In feite is hij het land uitgevlucht, on the run voor het gajes. Was hij in Nederland gebleven dan was de kogel van rechts gekomen. Hij had in 2002 premier willen worden, opvolger van Wim Kok. Maar het noodlot in de persoon van Fortuyn sloeg toe.
Vanaf vandaag groeit de kans op een terugkeer in de Nederlandse politiek. Hij is de kandidaat vice-premier voor het te vormen kabinet Paars-Plus. De partijen van Pechtold en Halsema zullen het zonder vice-premier moeten doen. Melkert diende in het eerste kabinet Kok, op Sociale Zaken. Hij zorgde voor ervaringsplekken, banen die met subsidie ontstonden, waar mensen konden leren werken. Doel was doorstroming naar echte banen. Een initiatief om werk te maken met de overheidstaak om de zorgen voor mensen, passend bij de sociaal-democratie. In september 2009 sprak Melkert in de Volkskrant met weemoed over dit paarse kabinet. Hij sprak zijn hoop uit er opnieuw een aanpak zal ontstaan in de strijd tegen werkloosheid. Hij wilde naast een stimuleringspakket voor de banken ook steunmaatregelen tegen de werkloosheid. Solidair met de banken, maar ook met de werklozen. Een actieve overheid dus. Hij doelde op een nieuwe paarse coalitie.
Kenners zijn dit pleidooi niet vergeten. Melkert wordt, volgens de politieke experts, de PvdA-vicepremier in het Paars-Plusse kabinet. Dat hij regentesk overkomt is een plus. Er is in deze barre economische tijd behoefte aan een strakke leiding. Melkert heeft acht jaar kunnen oefenen op het antwoord dat hij Fortuyn schuldig bleef. Hij is in staat om grandioos terug te komen in het brandpunt van de vaderlandse politiek. Vol afgrijzen en hautain tot op het bot, zal hij op de aanvallen van de Wilders klonen reageren. Om de VVD de kans te geven zich als redelijk alternatief op de rechterflank te profileren kiest ook Rutte voor Melkert. Met zo'n vice-premier aan zijn zijde heeft Rutte een perfecte schuilplaats om een succesvol premier te worden. Wilders loopt zich te hoop op Melkert, de PVV gebruikt steeds zwaarder geschut, overschreeuwt zich en overspeelt zo zijn hand. Na drie tot vier jaar is Rutte de gevierde redelijke man, hij heeft met hulp van Melkert de werkloosheid en economische crisis bestreden en kan zich afficheren als een staatsman. Wilders kan alleen bogen op holle retoriek en populisme. Tel uit je winst. En dat met Melkert.
Ad Melkert keert dus terug en neemt plaats naast de stoel die hij ooit kon krijgen: de premierszetel.

IKEA revisited


De studeerkamer ligt bezaaid met karton en planken. Mijn lief is aan het werk met een kruiskopschroevendraaier. Ze monteert de kastenwand die wij gisteren hebben gekocht bij IKEA. Ik kom graag bij de Zweedse meubelzaak. Niet dat ik van interieurinrichting houd, dat niet. De attractie van de IKEA is ook niet het zelf in elkaar zetten van de kasten of tafels. Het is bon ton te doen alsof het monteren onmogelijk is, dat je altijd een schroef of een beugeltje te kort komt en dat de beschrijving onduidelijk is. Flauwekul. In al die jaren dat wij spullen van IKEA hebben aangekocht, is dat nog nooit gebeurd. Nee, ik ben tevreden over IKEA.
Het verleidelijke van IKEA is ook niet het spotgoedkope ontbijt, dat een uur voor openingstijd geserveerd wordt en honderden mensen trekt. Al die klanten die uitgehongerd bij de IKEA arriveren omdat zij afkomstig zijn uit verre uithoeken en in alle vroegte waren vertrokken om de aankoop te doen die zij vanuit de catalogus gepland hadden. Voor zij het labyrint van IKEA induiken, vullen zij hun magen met broodjes en koffie. Je kunt over de koppen lopen. Nee, voor mij is de attractie van IKEA het magazijn. Je mag zelf je dozen uit de schappen halen. De kastenwand die wij hebben gekocht was een samengesteld pakket. In totaal moesten we dertien langwerpige dozen op onze kar laden. Gelukkig was alles op voorraad. In de blauwe stellages lagen onze pakketten op ons te wachten. In rij 22, vak 18 vonden wij de eerste doos. Samen werkten wij onze picklist af. Even was ik bang dat een onderdeel niet beneden stond maar in een van de hogere vakken. De stellages zijn wel veertien meter hoog. Helaas werd er gisteren geen nieuwe voorraad ingeruimd. Dat gebeurt met een telescoopheftruck. Op een enorme hoogte moeten dan verse pakketten in de vakken geschoven worden. Precisiewerk van hoog niveau. Gelukkig hoefden wij niet de hoogte in.
Toen wij eenmaal door de kassa waren begon voor mij een angstig half uurtje. De auto was afgeladen vol. De dozen wogen zwaar merkten wij bij het inladen. Voor mijn gevoel zakte de auto flink door zijn vering. In gedachte zag ik ons al vast komen te zitten op de verkeersdrempel in onze wijk. Die drempel zit voor een lege auto al idioot hoog, en was nu onneembaar, zo vreesde ik. In de drukte op de ringweg hoorde ik de auto kraken in zijn voegen. Ik wist zeker dat de auto door zijn hoeven zou zakken. Bij de stoplichten moesten we redelijk hard afremmen. Natuurlijk zag ik de pakketten al door de voorruit gaan. Bij de afslag reed mijn lief behoorlijk hard, ja, ja, een pittige tante! Ik voelde hoe de auto last had van de centrifugale kracht. De vangrail zou ons eindpunt worden. Mijn hart bonsde, de adrenaline stroomde. Met mijn ogen dicht zat ik op de bijrijderstoel. Ik opende ze pas toen wij ter hoogte van de gevreesde verkeersdrempel waren. 'Niet te hard!' Ik riep het in blinde paniek. Een geruststellend, zij het wat schamper, lachje klonk van achter het stuur. We waren veilig thuis gekomen. Ik wist het eigenlijk wel. Toen besloot mijn lief om achteruit de oprit op te rijden. Nog een forse hobbel. Gelukkig hebben wij twee auto's; ik moest de rode Fiat van de oprit rijden. Nauwkeurig reed ik het wagentje de straat op en parkeerde uitgebreid. In de tijd die ik daarvoor nodig had, was het al gebeurd. Zonder een kras of een opengereten chassis, was mijn lief erin geslaagd ons vrachtautootje voor de garagedeuren te plaatsen. Ik rook het angstzweet onder mijn oksels.
Geheel uitgeput lag ik een half uur later in bed. Leuk hoor zo'n bezoek aan IKEA. Zeker nu de kast bijna klaar is, dat kan ze ook prima.

Blow that hornes, terwijl Vinicat Hoezee bralt


Het is een strijd om mijn dochter aan het repeteren te krijgen. Elke avond behoort ze even saxofoon te oefenen. Lekker toeteren. Zuchtend en steunend gaat ze - soms - aan de slag. Kortstondig en zeker niet van harte. Toch staat ze elke woensdagmiddag klaar om naar de muziekschool te gaan. Ze speelt dan een half uurtje met haar docent en krijgt dan weer huiswerk mee.
Vanavond mocht ik genieten van haar optreden. In de concertzaal van de muziekschool gaf haar docent het podium aan zijn leerlingen. Keurig begeleidde hij de jonge saxofonisten op de piano. Mijn meisje mocht als eerste. Zonder een spoor van zenuwen liep zij met haar sax het podium op. Ze speelde prima. Mijn ongeoefende oor vond het prachtig. Net iets te enthousiast zette ik het applaus in. Mijn vaderlijke trots groeide tijdens haar tweede nummer. Ik vond het heel swingend. Onaangedaan nam ze het applaus in ontvangst en glipte terug naar haar plek in de zaal.
Er volgde een lange zit. Alle leerlingen mochten hun moment of fame genieten. Ik gaf mij over aan de klanken. De muziek varieerde van Händel tot Charlie Parker. We kregen een baritonsaxofoon te horen en te zien. Imposant gezicht zo'n lang gebogen instrument met een fantastisch diep geluid. Ook een sopraansax werd bespeeld. In tegenstelling tot de gebogen altsaxofoon is de sopraan een langwerpig. De barok muziek klonk schitterend. Het meisje dat het stuk voor haar rekening nam, speelde de golvende melodieën van Händel vloeiend. Het slotoptreden werd verzorgd door een zevenkoppig ensemble van saxen. Bebop en ballades, de tonen vulden de grote zaal.
Tijdens de muziek dacht ik terug aan de middag. Ik had samen met mijn dochter in de stad gegeten. Eerst pikten we een terrasje. Terwijl we van onze cola's nipten bekeken we de studenten op het terras. Mooi leventje leiden die studenten, merkte ik op. Mijn tienjarige tafelgenootje stelde allerlei vragen over mijn studententijd. Ik vertelde over uitgaan en je eigen tijd beheren. Het meeste indruk maakte een verhaal over het ontbijt in een kroeg dat ik met haar moeder deelde. Dat je 's ochtends al naar een café kon gaan, vond ze toch zeer bijzonder. We aten vervolgens op een terras dat naast de studentensociëteit is gevestigd. Er werd waanzinnig gebrald op het balkon van de Vindicat. Een jolig bedoeld lied werd uitgebruld. Op de plaats waar ooit het hoofdkwartier van de SS stond, joelden op bier beluste koorleden een vers dat eindigde met de kreet 'Hoezee, hoezee, hoezee'. Hoe smakeloos wil je het hebben. De studenten droegen gekleurde gilletjes, ik kon niet uitleggen wat waarom en wat zich in de soos ging afspelen. Ik kon haar geruststellen dat ik, noch haar moeder lid waren geweest van een corps. Zelf wordt ze ook geen lid. Mijn opvoeding lijkt nu al geslaagd.
Pas echt geslaagd is het als ik mijn dochter zal zien optreden met haar band. Het lijkt me geweldig om een swingend feest bij te wonen waar zij de muziek verzorgd. Een lekker soulnummer waarin zij de saxsolo verzorgt. Ik hoop echt dat ze blijft door oefenen, als is het elke avond een gevecht. Muziek maakt de wereld een stuk mooier, als studenten er maar niet doorheen brallen.

Shit happens


Onze hond poept elke dag. Hij is er erg goed in. Omdat wij voedsel van hoge kwaliteit aanbieden, zijn zijn drollen lekker stevig en compact. Het liefst doet hij zijn behoefte op een bedje van gras. In zijn opvoeding leren wij hem in de goot te poepen. Maar het is de natuur hè? Dus die goot laat hij graag links liggen. Als baasje sta je er bescheten bij. Ik hoop altijd dat hij het doet als er niemand in de buurt is. Om eerlijk te zijn kijk ik wel of hij goed zijn best doet. Ook houd ik in de gaten of het geen dunne poep is. Ik volg zijn stoelgang met intense belangstelling. Al besef ik dat het vreemd kan overkomen om de poepstroom nauwlettend te observeren. Een hond heeft duidelijk geen privacy.
Officieel ruim ik het bruine goedje op. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik af en toe wat achterstallig onderhoud moet verrichten. Dan loop ik met de schop door de straat en ruim ik op. Droge drollen mik ik in de put. Soms laat ik het voor wat het is, even geen zin. Laatst werd ik betrapt. Ik lette even niet op en de hond zag zijn kans schoon. Ik kon alleen maar toekijken. Aan de overkant van de straat ging een deur open. Een buurman riep bars of ik het ook even ging opruimen, want er spelen kinderen op dat veldje. Ja hoor, antwoordde ik gehaast, ik doe het straks. Een morele verplichting. Toen ik met mijn schop terugkeerde op het crime scene, voelde ik hoe hij achter het rolgordijn mij stond te controleren.
Binnenkort is het opruimen in mijn stad een officiële verplichting. Honden mogen dan alleen op aangewezen plekken los worden uitgelaten. Ook moet ik op straffe van een boete de poephoop opruimen. Standaard een schepje en een zakje mee. Vanmiddag trof ik op de markt een voorlichtingskraam van de gemeente aan. Nieuw beleid vergt natuurlijk draagvlak. Het was een drukte van belang. De gemeenteman, keurig gestoken in een maatpak met een iets te flamboyante das, was ter plaatse om het voorgenomen beleid toe te lichten. Naast voorlichting kon de belangstellende burger ook inspraak uitoefenen. Op een kaart van de situatie ter plaatse was met diverse kleuren aangegeven waar gepoept, gespeeld en geraasd mocht worden. Met kleine groene fiches (uit het vlooienspel) kon de burger aangeven welke gebieden ook als hondenterrein moesten worden aangewezen. De stad kleurde bijna geheel groen. Een hondenbezitter met een lange paardenstaart legde de gemeenteambtenaar omstandig uit waarom hij het plan idioot vond. Hij moest het hele Stadspark doorlopen met zijn hond eer hij bij de hondenzone was. En dat met een versleten heup. De gemeentemedewerker, die een broodje haring met uitjes wegknaagde, knikte begripvol. Hij raadde de man aan om een formulier in te vullen zodat de klacht binnen de gemeente bekend werd. Natuurlijk wilde de manke hondenbaas dit doen, al had hij natuurlijk al een e-mail gestuurd naar het hondenloket. Prima, zei de projectleider Hond, op zijn das prijkte stukje ui.
Na de rokers worden nu de hondenbezitters aangepakt. De overheid als klachtenbureau; de burger klaagt en de gemeente treedt op. Het voorgenomen beleid lijkt een inperking van de bewegingsvrijheid van de honden. Heel onvriendelijk voor honden. De gemeente leek dit te beseffen. Om de pijn te verzachten bood de stad in de voorlichtingskraam hondenbotten aan. Een botje voor het bloeden.
Vanochtend heb ik mijn hond laten poepen in de goot. Met een steen wist ik de drol te verstoppen. Schielijk keek ik om mij heen. Niemand had het gezien. Snel doorlopen.

Rutte laat Anoucka van Miltenburg dansen


What a night! Toen ik rond twaalf uur nog even een tussenstandje zou bekijken, wist ik niet dat ik vier uur later nog aan de buis geklonken zat (en later lag). Wat een thriller! De gelijke stand tussen VVD en PvdA werd kort onderbroken door een voorsprong van de sociaaldemocraten. Ik volgde de dialogen tussen Ferry Mingelen en Rob Trip met interesse. Trip stelde de vragen, Mingelen gaf de duiding en de achtergronden. Af en toe moest het staatkundige geschiedenisboek opengeslagen worden. Wanneer was b.v. de laatste keer dat het zo close was? Dat bleek in 1952 te zijn geweest en Drees ging er met het bot vandoor. Ferry liet eerlijk zijn hotline zien; met een oortje was hij verbonden met de uitslagenredactie. Vanachter hun laptops konden die redacteuren alle info verstrekken. Natuurlijk kwam de foto uit 1948 van een grijnzende Truman met de krant in zijn handen waar met chocoladeletters zijn nederlaag stond afgedrukt. Beroemde foto, uit de tijd dat internet en tv nog niet bestonden. Een waarschuwing voor alle politieke leiders om niet te vroeg te juichen. Dus bleven Cohen en Rutte in hun wachtkamers. Cohen had een kleedkamer onder Paradiso en Rutte een fijne hotelkamer. Wat doe je dan in zo'n kamer? Ferry legde het ons uit. Overleg voeren met je politieke adviseurs, draaiboeken maken voor de komende dagen, scenario's voor de formatie doorspreken. Ik denk ook aan een rollenspel ter oefening van het bezoek aan de Majesteit. Rutte keek natuurlijk ook tv. Dat bleek wel toen de camera van de NOS zich richtte op het felverlichte hotelkamerraam. Binnen de kortste keer stond Rutte te zwaaien. Via zijn tv-toestel kon hij zien dat zijn partijleden in de feestzaal het prachtig vonden en uitgelaten begonnen te juichen. Rutte besloot er een showtje van te maken. Kampioensgebaren en duimen, een schimmenspel op de tiende verdieping.
Ondertussen had ik mij teruggetrokken uit de woonkamer, om de hond niet storen in zijn slaap. In de studeerkamer keek ik verder op een kleinbeeld-tv. Om mij heen werd het stil. De regen tikte zachtjes op het dakraam. Gebiologeerd keek ik door. Telkens na een tussenstand beloofde ik aan mijzelf om na de volgende up date naar bed te gaan. En dat keer op keer.
De verslaggever bij de PvdA interviewde de partijvoorzitter en later de fractieleidster. Op de achtergrond feestten de medewerkers in de poptempel Paradiso. Het hele interview met de leading ladies in red ontging mij doordat op de achtergrond een twist ontstond tussen twee jeugdleden. De gul lachende donkerharige campagnevrijwilligster maakte duidelijk dat haar iets jongere collega met een voor jongens nog net acceptabele haarlengte, iets te snel ging met zijn avances. Hij had zijn armen om haar geslagen en liet zijn linkerhand rusten op haar brede heup. Hij boog voorover om een kus op de sociaaldemocratische lippen te drukken, maar zij weerde hem af door een slok van het PvdA-biertje te nemen. Haar fronsende blik spatte door het interview met de voorzitster heen. Helaas schakelde de NOS-regie snel over naar de VVD.
Ondertussen bij de VVD: daar deden de VVD-leden Fred Teeven, Anouchka van Miltenburg en Charlie Aptroot op het podium hun Rutte-shuffle. Mingelen merkte fijntjes op dat Aptroot toch ooit niet zo enthousiast had gereageerd op de keuze voor Rutten als leider. Hij had liever Verdonk gehad. Tja. Het trio dansers werd geflankeerd door Ton Elias. De gebuikte grijzende krullenbol deed een paar pasjes en liet het daarna bij wat armbewegingen. Ondertussen ging Van Miltenburg los. Haar campagne t-shirt (wit met oranje biesjes) was niet geheel op maat. Door de energieke danspassen kreeg politiek geïnteresseerd Nederland een blik op de onderbuik van de VVD-politica. Ferry en Rob onthielden zich van commentaar. Ik dacht: beter van niet.
Ondertussen werkte het ANP zich een slag in de rondte om de tussenstanden te verversen. De VVD liep per kwartier verder in op de PvdA. Rutte ging erop en erover. De achterstand van duizenden stemmen, was rond vier uur 's nachts het verschil omgebogen tot een voorsprong van bijna 50.000 stemmen. En dan moeten de buitenlandse stemmen nog binnen komen. De pensioenado's aan de Algarve en de Rivièra zouden het verschil kunnen maken. Ferry wist niet of die stemmen al verwerkt waren en riep de eventuele kijkende leden van de Kiesraad op even te bellen of te twitteren. Maar al snel werd duidelijk dat het gat geslagen was. Rutte wint, PVV een extra zetel erbij, CDA bijna gehalveerd.
Vandaag een aanloop naar de formatie. PVV's Wilders bindt al in en doet water bij de wijn. We stevenen af op een rechts-conservatieve coalitie.
En oja, de kranten, zijn die nog in een Truman-val gelopen? Bij sluiting van de kranten leek het nog een gelijkspel. Toen de krant gedrukt werd en verspreid door het land, was het nieuws al achterhaald. De kranten die gekozen hadden voor de aftocht van Balkenende kozen voor zekerheid. Dat einde zou je bijna vergeten.
Groggy, blader ik door de kranten, de nacht was lang, de slaap kort. Wel het gevoel dat ik deelgenoot ben geweest van een bijzondere verkiezingsnacht.

Wilders overwint: eye of the tiger

Wilders komt onder het nummer van Eye of the Tiiger zijn publiek tegemoet, nummer gebruikt bij Rocky films. Opzwepend muziekje. Rood, wit en blauwe snippers, Fleur Agema feliciteert. Gejuich. Ik maak me op voor zijn speech. Hij zal zich uitroepen tot de grote winnaar. En dat is natuurlijk ook zo. 22 zetels, van 9 gekomen. En ja hoor hij noemt zich de grootste winnaar, glorieus moment voor Nederland. Anderhalf miljoen mensen kiezen hem, maar met de grote overwinning zal de toon feller worden, het grote borstkloppen is begonnen. Niemand kan om PVV heen.
Mijn hemel, met Paars plus gaat dat gebeuren, en Wilders zal dat keer op keer uitspelen: de gevestigde partijen hebben ons, de grote winnaren, buiten spel gezet. Ik ben bang dat dit tot grote spanningen gaat leiden. Ik hoop dat Wilders veilig van zijn overwinning kan genieten. Het is van de zotte dat hij met kogelvrij vest moet optreden en vergezeld moet zijn van bewakers. Ik ben bang dat hij niet lekker kan genieten van een biertje op het Plein. 'Geertje bedankt', scandeert het publiek. Ook blije mensen. Knappe prestatie.

Balkenende gaat niet in de Kamer en verdwijnt

Balkenende heeft zijn vrouw bij zich op het podium. Hij kijkt strak, de premierbonus is een premierklap geworden Het is stil als hij zijn woorden spreekt. Hij feliciteert de winnaars en bedankt zijn kiezers. Iedereen kijkt bedrukt in zijn publiek en met weet wat nu gaat komen. Zeer teleurstellend, een klap noemt hij het. Hij bouwt zijn afscheid op door iedereen te bedanken, En nu komt het. Politieke verantwoordelijkheid moet genomen worden zegt hij: hij neemt verantwoordelijkheid en legt partijleiderschap neer en hij komt niet in de kamer. Einde van een tijdperk.
Is Verhagen zijn opvolger of komt Eurlings terug? In ieder geval komt CDA in de oppositie. JP maakt kabinet af en verdwijnt in de luwte. Balkenende had nooit mogen aangewezen worden als lijsttrekker. Balkenende heeft het een keer te veel gedaan. Hij had de Wouter Bos route moeten volgen.
Toch bijzonder dat hij dit niet van te voren heeft aangegeven, zou toch eerlijker zijn geweest. Gewoon zeggen ik vertrek als we niet winnen.
Jammer ik had hem graag als oppositieleider willen zien in de Kamer, gemiste kans.

Rutte rules

Rutte komt aan het woord, heeft stijlvolle entree, kust VVD-topdames als Jorritsma en Terpstra. Ook Neelie krijgt een kus. Het publiek scandeert zijn naam. Hij gaat meteen op economie in, hij zal nu al aangeven wat zijn prijs zal zijn voor deelname aan kabinet. Hij moet iets met die hypotheekrente, andere paarse partners willen dat aanpakken. Rutte staat er pal voor hij kan niet anders dan volhouden. Dit moet hij regelen. Maar premier wordt hij niet. Want de PvdA krijgt via lijstverbinding met GL de winnende zetel.
Rutte roept dat hij terug zal keren als hij meer weet, hij moet dan tweede plaats aanvaarden. Rutte heeft wel mooi een historisch resultaat neergezet. Nijpels overtroffen.

Femke zwijgt op Twitter, maar schittert op het podium

Met laptop op de schoot houd ik de verkiezingen bij. Diverse vensters staan open. NOS Politiek is net als RTL goed bezig. Het leuke is om twitter te volgen. Femke is de grote afwezige. Ze rookt haar sigaretten op haar hotelkamer. Ze kijkt uit over de stad en kan tevreden zijn. Hopelijk kan ze nog een stukje avondrood zien gloren. Langszaam zal de lucht paars gaan kleuren. De peuken verzamelen zich in de hotelasbak, de politieke assistenten verzamelen de uitgedrukte marlboro lights voor later. Mooie herinnering, voor het GroenLinks museum
Twitter heeft last van de verkiezingen. Het lag er rond negen uur uit. Buitenlandse twitteraars vragen zich af wat er in Nederland aan de hand is. Nou verkiezingen dus.

Ondertussen komt Femke binnen bij GL. Haar naam wordt gescandeerd en ze lacht gelukkig, de buit is binnen. Opluchting alom. Ze betreedt het podium en krijgt bloemen en kussen van Ineke van Gent en andere dames. Ze begint haar speech met een lekkere lach. Daarna gaat ze op haar keurig toon de overwinning inleiden.

Mooi

Later zullen de twitteraars waar dan ook ter wereld begrijpen via Femke en co waarom Twitter stoorde.
Overigens is de winst van GL  verantwoordelijk voor het gelijkspel van Cohen en Rutte.

Femke breekt verloving Rutten en Balkenende

definitieve prognose komt om half 10

cda 21
pvda 31
sp16 een meer
vvd 31
pvv22 is een minder
gl 11
 cu 5
d66 10
pvdd 1
sgp2


coalitie
vvd cda pvv - 74 geen meerderheid dus moet iets erbij
paars plus  vvd pvda 62 d66 gl 21 83
pvds sp gl 58 d66 68 cu 73


dus nu is paars plus in def. prognose meest stevige prognose
Rutte moet nu ombuigen naar paars, Femke en Job lonken
maar donderwolken aan de hemel: vvd kan in dit kabinet vrezen op rechts met PVV Wilders gaat dan los
bovendien samenwerken met vier partijen is altijd lastig, denk aan Den Uyl in de jaren zeventig

voorspelling: er wordt straks kritisch gekeken naar gang van zaken in stemlokalen, denk aan de gemeenteraadsverkiezingen, pvda en vvd gebaat bij hertellingen? Dit gaat toch niet gebeuren in Nederland, Florida aan de Noordzee?

later meer

Femke in de paarse regering

Volgens de exitpoll van de NOS en RTL haalt de VVD 31 zetels. De PvdA krijgt er 31 en de PVV 23 . Het CDA 21 komt op zetels. De SP krijgt 15 zetels, GroenLinks 11, D66 10 en Christen Unie 5


bron De Volkskrant

gelijk niet te geloven.
dit is too close to call
CDA met Balkenende neemt exit poll wel heel letterlijk
Cohen heeft het echt goed gedaan, De achterstand goed ingehaald, klasse
GL en D66 mooi gestegen
En wat moet je denken van PVV van 9 naar 23, super overwinning, niet de grootste, feest op de Pier in Scheveningen is begonnen.
Nu is PVV een machtsfactor. Wilders wil pas later reageren, heeft verbod op perscontact voor zijn leden uitgesproken. Moet PVV regeren? Het zal geen LPF worden, Wilders heeft de teugels goed vast.
Wat gaat Rutte doen. Met PVV en CDA kan hij coalitie maken. In peiling heeft deze coalitie nu 75, maar daar komt een zetel bij.
Paars kan met GL op 83 komen, /Femke als vicepremier
57 voor de drie linkse partijen, zelfs met CU en D66 redt het niet.
formatiespel is op de wagen.

peiling voorspelling

het is 7 voor negen
de peiling komt er aan
ik gok op een nipte overwinning van de pvda
met slechts één zetel
groenlinks net een kleine winst
net als d'66
pvv verdubbeld
cda op 20
sp tweederde van huidige zetels
sgp op 3
cu 6
en er komt een nieuw paars kabinet olv Cohen

maar dat is slechts een voorspelling
ik ga met familie kijken naar de uitslagen

Ferry leidt ons door de avond

wijn, bier, en brie staan klaar
ook chips en chocopinda's
appeltaart al op
tot later

SGP naar drie zetels, journalisten shout up!

Blamage voor een historicus. Gisteren beweerde ik dat ik een PVV-lid op tv gezien had met een zwart shirt waarop de afbeelding Willem van Oranje stond afgebeeld. De enthousiaste politieke jongeling (of kijk ik nu weer verkeerd) droeg een oranje sjaal. Ik legde niet meteen de link met de oranjegezinde SGP. En dat terwijl het daar wemelt van jongeren. Bij mijn weten een enorme jongerenafdeling hebben ze daar bij de SGP. De SGP en de Tachtigjarige oorlog is een natuurlijke combinatie. SGP-broeders zijn eigenlijk de hoeders van de Opstand. Logisch dat Willem de Zwijger op de borst van jongen stond. Ik zal het niet meer vergeten.

Tot laat heb ik gisteren de nabeschouwingen gevolgd op tv. Ineens verscheen Wouke S. bij Knevel en co. Ze flirtte openlijk met de cartoonist naast haar die kennelijk een glas witten wijn te veel had gedronken. Wouke doet Den Haag tegenwoordig in de luwte bij Het Gesprek, maar ik vind haar nog altijd scherp. Helaas kleeft Fortuyns sneer aan haar imago: 'Ga toch koken, mens!' Eigenlik zouden politici zoiets vaker moeten roepen tegen journalisten. Let wel ik ben voor vrije journalistiek. Ik smul van de journalist als luis in de pels. Maar de infotainment-maffia moet afgeblaft worden. Ongelofelijk wat politici moeten doen in programma's. Dieptepunt was toch wel Mirjam Sterk die moest zingen met een band. Beter van niet. Gewoon tegen Matthijs zeggen dat hij zijn haar kan gaan föhnen. Kom alleen als je ongestoord het woord mag voeren.

En het kan toch ook anders. Een prachtig voorbeeld was afgelopen week in Nova On Tour te zien: good old Van Agt werd door Twan Huys geïnterviewd. Huys gaf de oude premier alle ruimte. Maar hij bleef alert. Toen Van Agt wilde inslikken dat hij Balkende moe was, reageerde Twan meteen. Verder liet hij Dries vertellen en diens Bourgondische stijl mooi tot zijn recht komen. Hoogtepunt was dat Van Agt toestemming vroeg om zich zelf te interrumperen. Hij mocht het, viel zich zelf in de rede en kwam niet meer terug op zijn pointe. Mooi hoe dit monument kond mocht doen van zijn opinie. Want die had hij ondertussen ook nog. De manier waarop partijgenoot Verhagen (waar is die in de campagne gebleven) hekelde in zake Israël was imposant. Dus politici van de nieuwe generatie: bijt van je af, ontdoe je van de hijgerigheid en claim spreektijd. Bek de journalist maar af.

Natuurlijk wil ik niet terug naar de tijd van voor de jaren zestig. Komt er een minister terug uit Indonesië op Schiphol. De wachtende journalist krijgt de gelegenheid een vraag te stellen aan de gezagsdrager. 'Excellentie, heeft u een goede reis gehad?' Antwoord: ja. Einde interview. Zoveel eerbied hoeft er niet te zijn, maar laat in hemelsnaam de politici aan het woord. Ik wil meer dan een soundbite. Ik wil een betoog horen.

Ten slotte hoop ik op een derde zetel voor de SGP. Met zoveel historisch besef moet dat mogen.

Het campagne-shirt

Je zou er maar zitten in het gebouw van de Tweede Kamer bij het lijsttrekkersdebat. Om in de Kamer gekozen te worden, moet je eerst door het vagevuur van de verkiezingscampagne heen ploeteren. Vanavond moet je dan met een partij-shirtje als klapvee fungeren. Witte polootjes met een groen logo voor D'66, een shirtje uit de Zeeman-collectie voor de VVD (oranje kan zo lelijk op textiel staan), of een rood jaren zeventig trainingsjasje met het PvdA-opschrift. Een PVV-man draagt een zwart t-shirt waarop een afbeelding van Willem van Oranje staat. Over misbruik van de geschiedenis gesproken. Alsof de PVV de vader des vaderlands in zijn geledingen heeft. Tot zover ik weet, had Willem geen waterstofperoxide onder zijn hoofdkapje. De kandidaten zitten tussen de jongste leden die de partij kon vinden, lekker frisse jongens en prettig gestylde meisjes. Alles erop gericht dat de politiek cool en levendig is. Pure image-building. Politiek leeft.

Ik volg het debat en kijk met een scheef oog op de laptop naar de tweets over het debat. Af en toe wordt er grappig gereageerd, echt inhoudelijk is het niet. Het is een moderne vorm van briefjes doorgeven tijdens de les. De briefjes zijn leuk om te krijgen, maar de inhoud is niet zo bijzonder zoals blijkt wanneer de meester de onderschepte briefjes voor de klas gaat voorlezen. Toch amusant. Diverse tweeteraars befoeien Ferry Mingelen die Rutte benoemd tot formateur en die Balkenende van vaagheid beticht. Oeps, onafhankelijke journalistiek? Zo ontstaat een hype. Zou Ferry onder zijn overhemd een shirtje met het hoofd van Cohen dragen?

Ach, mij maakt het niet uit. Ik ben geen zwevende kiezer, al begon ik bijna los te komen van mijn keuze. Femke Halsema kwam weer goed over. Duidelijk en rustig bracht zij haar standpunten voor het voetlicht. Zou ik op haar stemmen of moet ik strategisch voor de grootste partij kiezen? Een stem op Halsema biedt Rutte de ruimte. Tja, moderne tijden, lastige keuzes. Nu niet teveel meer kijken naar politiek op tv, anders weet ik het morgen niet meer in het stemhokje. Straks word ik nog omgespind.

Ondertussen is NOVA gestart met de Derde Helft. Politicologen analyseren het debat, zij mogen hun favoriete fragmenten tonen. De commentatoren laten met stukjes debat de aanvallen en de zwaktes van de lijsttrekkers zien. De vergelijking met voetbalanalytici dringt zich op. Nog even en zij gaan met digitale stiftjes op beeld aangeven hoe de politici hun kunstjes uitvoeren. Kijk, hier maakt Balkenende een veegbeweging en neemt hij met links een wijsvingerstandje in. Politiek als voetbal. Wanneer kunnen we de eerste politieke transfers verwachten? Wanneer wordt het politieke talent van de SP opgekocht door de PvdA? Welke partij heeft straks de beste jeugdopleiding? Tussen die t-shirt-dragers achter de lijsttrekkers zitten de leiders van morgen. Net als je bij voetbalwedstrijden tijdens de WK tussen de ballenjongens toekomstige Pélé's kan zien staan.

Morgen op tijd naar het stembureau; het is wel altijd een drempel om in een peuterspeelzaal met de naam De Smurf mijn democratische plicht te voldoen.

Het zonneklepje

In de hitte van de verkiezingsstrijd is het hard werken voor de campagnemedewerkers van de politieke partijen. Vandaag kwam ik er één tegen. Met de hond liep ik door onze wijk. De zon scheen uitbundig, de buurt maakte zich op voor een zomeravond vol barbecue en prosecco. Ineens stond de hond stil alsof hij onraad rook. Vaak is het een poes of een onaangenaam geurtje. Al snel verloor hij zijn interesse in het onbekende. Enthousiast snuffelde hij verder op de groenstrook. Hij ging daarmee door en ik wachtte geduldig het moment af tot hij weer verder wilde gaan.

Op het voetpad kwam een keurig geklede man ons tegemoet. Hij droeg een weinig zomerse pantalon en een blauw geruit overhemd, de das ontbrak. Zijn leren schoenen blonken in het zonlicht. De man was te gekleed om gewoon in de buurt te wandelen. Hij had kennelijk last van de zon, getuige zijn zonneklep. Het was een kartonnen zonneklep, zo een die je krijgt toegeworpen uit de reclamekaravaan van de Tour de France. In zijn hand hield hij een stapel papieren. Ineens zag ik het: op zijn zonneklep stond het groene logo van het CDA. De man voerde campagne in een buitenwijk. Hij deed een foldertje in de brievenbus toen ik hem passeerde. Ik bereidde me voor op een gesprek. Elke stem is er immers een, zeker voor het CDA. Moest ik een folder weigeren? Ging ik in discussie met deze christendemocraat?

De folderaar knikte niet eens; hij liep zonder een woord voorbij. De volgende brievenbus was interessanter. Als kiezer voelde ik mij niet serieus genomen. Maar ja, misschien voelde de man hoe bijzonder zijn klepje detoneerde bij zijn kleding en zijn missie. Ik liep mijn hond achterna die de hoek al om was. Daar zag ik een donkerblauwe Volvo, niet de gebruikelijke V70 die wij hier als standaard gezinsauto hebben, maar een bescheiden v40. Op de achterbank lagen drie CDA-ballonnen, de warmte in de auto had er voor gezorgd dat ze al wat slap waren geworden. Thuis gekomen trof ik een folder van het CDA aan bij de post.

Nee, de swing bij het CDA is er duidelijk uit.

De barbecue en prosecco maakten de avond tot een succes.

Mamamini

Spike zweeg. Hij keek naar zijn moeder die achter het stuur van de Volvo V70 de Buitenhof uitreed. Vanmiddag ging het gebeuren. Al weken had Irgend haar zoon belaagd met vragen over zijn planning. Geheel in lijn met zijn puberdom had hij nukkig gereageerd. 'Komt wel.' Antwoorden van die strekking waren standaard. Of 'Mens, laat het gebeuren.' Lauwe reacties, terwijl Irgend het toch zo'n leuk project had gevonden. Zij had bedacht dat Spike moest leren om met geld om te gaan. De jongen was zo gewend en verwend dat alles maar kan en alles ook maar gebeurde dat Irgend het tijd vond voor een lesje reality-check. Spike had maar een wens: hij wilde de kamer boven de garage. Het leek hem tof omdat hij dan een aparte opgang had. 'Het is dan net alsof ik op kamers woon.' Irgend en Freek hadden luid gelachen, op kamers in de Buitenhof, het moest niet gekker worden.

'De enige studenten die hier in de Buitenhof wonen zijn hotel-mama-studenten,' oordeelde Irgend. In haar ogen kon je geen student zijn als je niet op je zelf woonde. Eigenlijk moest je ook weg uit je land. Een tijdje elders, leven met andere mensen deed de mens goed, zo vond Irgend. En rondkomen met weinig geld is een les voor je leven. De beste leerschool voor een ondernemer is rondkomen van je studiefinanciering.

'Hoe lager de studiefinanciering, hoe creatiever studenten worden. Voor weinig geld kun je prachtige dingen scoren. En later kun je altijd genieten als je iets luxe koopt voor belachelijk veel geld. Als student kun je prima je inrichting regelen voor een prikkie.'

'Ja, langs de weg, bij het afval, zeker. Jij koopt toch ook je spullen bij Vos, die is hartstikke duur. Laatst kreeg je nog ruzie met papa over die lampen. Stukkie plastic voor driehonderd euro per stuk. Papa vond ze nog lelijk ook.'

'Papa heeft gewoon geen smaak, hij is een ouderwets salonsocialist. Die moet je niet serieus nemen als hij de naam Vos hoort. Laat hem maar lekker azijnerig reageren op design.' Irgend grinnikte om het observatievermogen van haar zoon. Hij had prima door dat zijn moeder een voorkeur voor dure spullen had en dat die neiging spanning opleverde in haar relatie met Freek. Maar ze vond wel dat ze het verdiend had om mooie meubels en gadgets te kopen. Met niks begonnen en door hard te werken nu wonen in een prachtig huis met dito inrichting. De tijd van de sinaasappelkistjes was voorbij. En die les wilde ze Spike nu ook leren.

'Dus Belle en Chiara mogen kopen wat ze willen, waar dan ook, en ik mag geen stap in de Ikea zetten? Dat is toch idioot! Ik heb helemaal geen zin om daarover na te denken. Ik weet toch wel dat het veel kost.'

'Jij krijgt twee keer zoveel geld als je zusjes. De enige voorwaarde die ik stel is dat je je spullen via het tweedehands circuit koopt. Het moet nette spullen zijn, niet kapot of versleten. Je krijgt de opdracht om een basisuitrusting te kopen voor je kamer: kast, bed, bureau, stoel, lampen, iets van een opbergmeubel. Je beddengoed kun je gewoon houden. Alles wat je van je budget overhoudt mag je besteden aan iets luxe voor je kamer. Voor mijn part een leuke computer of zo.'

'Ik heb al een leuke computer, en ik krijg binnenkort de laptop van papa's kantoor.'

'Hmmm. En een smartphone heb je zeker ook al? Ik geef je een week de tijd om een plan te maken. Wat ga je waar kopen en voor hoeveel?'

Spike had een paar dagen gemokt. Maar uiteindelijk had hij een plan gemaakt. Uren zat hij achter zijn computer te zoeken. Op Marktplaats had hij veel van zijn spullen gevonden. Na een paar bezoekjes aan Mamamini aan de Westerhelpersingel had hij zijn spullen wel bij elkaar gesprokkeld. Natuurlijk had zijn moeder gelijk. Voor weinig geld kon je veel goede spullen vinden. En nog veel leuker ook. Zo had hij nu een bureaustoel die niet alleen kon draaien, maar waarin hij ook heerlijk kon wiegen, inclusief een relaxte beensteun. En als kledingkast had hij een lange rij lockers gevonden zoals je die op scholen en in sportcentra ook hebt. Op de deurtjes had Spike met symbolen aangegeven waar hij zijn t-shirts en waar hij zijn broeken zou bewaren. Het bed was helemaal cool: op internet had hij de site www.zieke.meubels.nl gevonden. Daar werd allerlei meubilair uit ziekenhuizen verkocht. Spike had voor de gein even meegeboden op een operatiebed. Tot zijn schrik bleek het bod geaccepteerd te worden. Samen met zijn vader had hij het bed in een busje opgehaald. Voor een belachelijk bedrag had Spike nu een bed met mogelijkheden: hij kon met een knopje de hoogte instellen, het hoofdeinde van het bed omhoog brengen, natuurlijk kon het bed rijden. Kortom: voor honderdvijftig euro dikke lol. Stiekem vond Spike de opdracht van Irgend wel leuk. Maar het ging hem natuurlijk maar om een ding: het geld dat overbleef. Hij had alles gekocht wat op zijn lijstje stond. Zijn kamer kon ingericht worden. Maar nu het extraatje. Hij had er niet over willen praten. Irgend was stik nieuwsgierig geweest.

'Is het een kunstwerk wat je gaat kopen? OF een superbreed flatscreen? Of een voetbaltafel? Een mariabeeld? Vertel nou wat je bedacht hebt!' Maar Spike gaf geen krimp.

'Wacht maar af. Kun je mij morgen met auto helpen het op te halen?'

'O, het past wel in de auto, kom op, geef me een aanwijzing.' Smeekte Irgend, maar het was tevergeefs, Spike zweeg als het graf. 'Spike, je hebt toch geen grafkist besteld of een opgezet dier?'

In korte zinnetjes gaf Spike aanwijzingen hoe Irgend moest rijden. Hij weigerde te vertellen wat hij ging kopen, of waar hij zijn moeder heen liet rijden.

'Hier links en dan zijn we er.'

Irgend draaide het verlaten bedrijventerreintje op dat aan de rand van de stad was gelegen. Op de modderige parkeerplaats stond een bestelbusje met een huiveringwekkend logo: een in tweeën gehakte wolfskop. Spike liep op de auto af en begroette de man die in zijn busje was blijven zitten.

'Dit is mijn moeder.' Irgend kreeg een onheilspellend gevoel.

Afleiding op de snelweg

Onderweg op de snelweg is veel afleiding. Natuurlijk weet ik dat ik mijn aandacht moet houden bij het verkeer, dat is al moeilijk genoeg. Maar de prikkels die ik binnen krijg zijn soms niet te weerstaan. Met een vaartje van honderddertig kuierde ik over de A-28. Ik had geen haast. Ontspannen wisselde ik van weghelft en passeerde ik langzamere weggebruikers. Ik merkte dat ik bij het voorbijrijden steevast naar rechts kijk. Even kijken wie we inhalen. Gelukkig beschik ik over veel zelfspot. Dus lachte ik om mijn eigen gedrag. Waarom naar rechts kijken? Is het een superioriteitsgevoel: ik kan sneller dan jij? Is het macho: checken of er een leuk chickie in zit? Of is het nieuwsgierigheid? Ik kies voor de laatste optie, maar ik vrees dat het een combinatie van de eerste twee is. Eigenlijk komt mijn nare kant in het verkeer naar boven. Bij het ritsen wel afdwingen dat ik als laatste en het verst vooraan de file in mag, maar andersom de bumper tegen de auto voor me aanrijden opdat er niemand tussen komt. En dan natuurlijk naar links kijken met een blik van wie doet me wat.

Maar goed, afleiding op de snelweg. Waar ik mij vandaag door de afleiden was de campagnebus van de ChristenUnie. Toevallig hoorde ik juist op dat moment op de radio een interview met de CU-lijsttrekker die naar Groningen reisde. Hij ging folders uitdelen op de Grote Markt. De CU-bus viel mij van een afstandje al op. Een blauwe waas kwam ik tegemoet. Een levensgrote Rouvoet sierde achterkant van de bus. Toen ik de bus inhaalde en opzij keek, zag ik mansgrootte portretten van de top van de verkiezingslijst. Mannen- natuurlijk, maar ook diverse vrouwenkoppen keken mij aan. De aanblik van de broeders en zusters zorgde er niet voor dat ik mijn stemgedrag zal aanpassen. Wel ging ik rustiger rijden. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik naast de buschauffeur iemand zitten. Mijn nieuwsgierigheid groeide. Was het echt de lijsttrekker die daar zat? Al turend in de spiegel verloor ik de rest van het verkeer uit het oog. Al snel moest ik een bellende bestuurder inhalen die met een agenda op zijn stuur steeds langzamer was gaan rijden. In een snelle manoeuvre ontweek ik de beller en verloor de bus uit het oog.

Nee, de afleiding op de snelweg wordt steeds groter.

Onderweg op de snelweg is veel afleiding. Natuurlijk weet ik dat ik mijn aandacht moet houden bij het verkeer, dat is al moeilijk genoeg. Maar de prikkels die ik binnen krijg zijn soms niet te weerstaan. Met een vaartje van honderddertig kuierde ik over de A-28. Ik had geen haast. Ontspannen wisselde ik van weghelft en passeerde ik langzamere weggebruikers. Ik merkte dat ik bij het voorbijrijden steevast naar rechts kijk. Even kijken wie we inhalen. Gelukkig beschik ik over veel zelfspot. Dus lachte ik om mijn eigen gedrag. Waarom naar rechts kijken? Is het een superioriteitsgevoel: ik kan sneller dan jij? Is het macho: checken of er een leuk chickie in zit? Of is het nieuwsgierigheid? Ik kies voor de laatste optie, maar ik vrees dat het een combinatie van de eerste twee is. Eigenlijk komt mijn nare kant in het verkeer naar boven. Bij het ritsen wel afdwingen dat ik als laatste en het verst vooraan de file in mag, maar andersom de bumper tegen de auto voor me aanrijden opdat er niemand tussen komt. En dan natuurlijk naar links kijken met een blik van wie doet me wat.

Maar goed, afleiding op de snelweg. Waar ik mij vandaag door de afleiden was de campagnebus van de ChristenUnie. Toevallig hoorde ik juist op dat moment op de radio een interview met de CU-lijsttrekker die naar Groningen reisde. Hij ging folders uitdelen op de Grote Markt. De CU-bus viel mij van een afstandje al op. Een blauwe waas kwam ik tegemoet. Een levensgrote Rouvoet sierde achterkant van de bus. Toen ik de bus inhaalde en opzij keek, zag ik mansgrootte portretten van de top van de verkiezingslijst. Mannen- natuurlijk, maar ook diverse vrouwenkoppen keken mij aan. De aanblik van de broeders en zusters zorgde er niet voor dat ik mijn stemgedrag zal aanpassen. Wel ging ik rustiger rijden. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik naast de buschauffeur iemand zitten. Mijn nieuwsgierigheid groeide. Was het echt de lijsttrekker die daar zat? Al turend in de spiegel verloor ik de rest van het verkeer uit het oog. Al snel moest ik een bellende bestuurder inhalen die met een agenda op zijn stuur steeds langzamer was gaan rijden. In een snelle manoeuvre ontweek ik de beller en verloor de bus uit het oog.

Nee, de afleiding op de snelweg wordt steeds groter.

Het oranje hesje

In de ochtendspits begaf ik mij vanochtend door de stad. De ergste drukte was achter de rug. Vlak bij de plaats van bestemming zag ik de eerste. Het was een jongetje van een jaar of elf. Hij fietste keurig over het fietspad. Over zijn jas droeg hij een oranje hesje. Daarop viel te lezen dat hij deelnam aan het praktisch verkeersexamen. Voor veel kinderen het eerste serieuze examen na de zwemdiploma's. Hij deed het keurig. Over het fietspad reed hij naar een druk kruispunt. De lichten stonden op rood. Hij minderde vaart en toen gebeurde het. Hij zag net op tijd dat een bestelbus tegen de stroom van het verkeer in reed en parkeerde op de fietsstrook. Het jochie hield zijn benen stil. Hij keek om zich heen of iemand hem zag. De twijfel straalde er van af: stoppen, over de stoep of met een sierlijke beweging erom heen? Even dacht ik dat hij niet kon kiezen en met zijn oranje hesje en al op de wagen zou knallen. Uiteindelijk stopte hij. Met twee benen op het asfalt, fiets tussen de benen gekneld stond hij stil. Hij keek de chauffeur in de ogen. De bestuurder van de bus grijnsde en gebaarde dat hij bleef staan. De jongen ging weer op het zadel zitten en keek over zijn schouder. Netjes stak hij zijn linkerhand uit en toen hij zag dat hij veilig langs de wagen kon, reed hij verder. Voor het rode licht bleef hij staan zoals hij dat geleerd had. Een autobus van QBuzz gleed langs hem heen. Toen het licht groen werd, peddelde hij het kruispunt op, op weg naar het volgende obstakel. Ik denk dat hij geslaagd is.

Opgelucht over de goede afloop reed ik verder. Opnieuw zag ik een oranje hesje, dit keer een meisje. Zij moest de weg oversteken. Ik reed rustig verder en keek in mijn achteruitkijkspiegel of ze na mij zou oversteken. De weg was compleet leeg. Maar ze bleef staan, keek opnieuw links en rechts, en bleef toch staan. Ze blokkeerde kennelijk. Ik reed door en dacht aan mijn eerste keer fietsen in de grote stad. Ik was twintig en wilde naar de binnenstad met mijn studentenfiets. De bussen en het autoverkeer hadden een verlammende werking op mijn provinciale gemoed. Met angst en beven reed ik door het stadsverkeer. Dit was andere koek dan ik gewend was. Met zweet op mijn voorhoofd haalde ik de Grote Markt. Wat het meisje met het oranje hesje meemaakte, herkende ik. Verkeersstress.

Nu na twintig jaar fietsen in de big city ken ik geen angst meer. Ik knal overal tussendoor. Pas toen ik voor het eerst met een kind naast mij fietste zag ik weer alle gevaren. Ik heb mij de afgelopen jaren de longen uit mijn lijf geschreeuwd. Alle bussen en scooters die langs ons schoten heb ik vervloekt. Ik weet het, het is een slecht voorbeeld voor de kinderen. Maar in de wereld van dode hoeken en snelheidsduivels geldt de wet van de jungle: eten of gegeten worden. Ondertussen rijden mijn zoon en dochter alleen door de stad. Soms hoor ik een sirene loeien in de verte. Dan krijg ik alle schrikbeelden die je maar kunt bedenken. Gelukkig ben ik er niet bij als zij door het verkeer slalommen.