Afleiding op de snelweg

Onderweg op de snelweg is veel afleiding. Natuurlijk weet ik dat ik mijn aandacht moet houden bij het verkeer, dat is al moeilijk genoeg. Maar de prikkels die ik binnen krijg zijn soms niet te weerstaan. Met een vaartje van honderddertig kuierde ik over de A-28. Ik had geen haast. Ontspannen wisselde ik van weghelft en passeerde ik langzamere weggebruikers. Ik merkte dat ik bij het voorbijrijden steevast naar rechts kijk. Even kijken wie we inhalen. Gelukkig beschik ik over veel zelfspot. Dus lachte ik om mijn eigen gedrag. Waarom naar rechts kijken? Is het een superioriteitsgevoel: ik kan sneller dan jij? Is het macho: checken of er een leuk chickie in zit? Of is het nieuwsgierigheid? Ik kies voor de laatste optie, maar ik vrees dat het een combinatie van de eerste twee is. Eigenlijk komt mijn nare kant in het verkeer naar boven. Bij het ritsen wel afdwingen dat ik als laatste en het verst vooraan de file in mag, maar andersom de bumper tegen de auto voor me aanrijden opdat er niemand tussen komt. En dan natuurlijk naar links kijken met een blik van wie doet me wat.

Maar goed, afleiding op de snelweg. Waar ik mij vandaag door de afleiden was de campagnebus van de ChristenUnie. Toevallig hoorde ik juist op dat moment op de radio een interview met de CU-lijsttrekker die naar Groningen reisde. Hij ging folders uitdelen op de Grote Markt. De CU-bus viel mij van een afstandje al op. Een blauwe waas kwam ik tegemoet. Een levensgrote Rouvoet sierde achterkant van de bus. Toen ik de bus inhaalde en opzij keek, zag ik mansgrootte portretten van de top van de verkiezingslijst. Mannen- natuurlijk, maar ook diverse vrouwenkoppen keken mij aan. De aanblik van de broeders en zusters zorgde er niet voor dat ik mijn stemgedrag zal aanpassen. Wel ging ik rustiger rijden. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik naast de buschauffeur iemand zitten. Mijn nieuwsgierigheid groeide. Was het echt de lijsttrekker die daar zat? Al turend in de spiegel verloor ik de rest van het verkeer uit het oog. Al snel moest ik een bellende bestuurder inhalen die met een agenda op zijn stuur steeds langzamer was gaan rijden. In een snelle manoeuvre ontweek ik de beller en verloor de bus uit het oog.

Nee, de afleiding op de snelweg wordt steeds groter.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.