Blow that hornes, terwijl Vinicat Hoezee bralt


Het is een strijd om mijn dochter aan het repeteren te krijgen. Elke avond behoort ze even saxofoon te oefenen. Lekker toeteren. Zuchtend en steunend gaat ze - soms - aan de slag. Kortstondig en zeker niet van harte. Toch staat ze elke woensdagmiddag klaar om naar de muziekschool te gaan. Ze speelt dan een half uurtje met haar docent en krijgt dan weer huiswerk mee.
Vanavond mocht ik genieten van haar optreden. In de concertzaal van de muziekschool gaf haar docent het podium aan zijn leerlingen. Keurig begeleidde hij de jonge saxofonisten op de piano. Mijn meisje mocht als eerste. Zonder een spoor van zenuwen liep zij met haar sax het podium op. Ze speelde prima. Mijn ongeoefende oor vond het prachtig. Net iets te enthousiast zette ik het applaus in. Mijn vaderlijke trots groeide tijdens haar tweede nummer. Ik vond het heel swingend. Onaangedaan nam ze het applaus in ontvangst en glipte terug naar haar plek in de zaal.
Er volgde een lange zit. Alle leerlingen mochten hun moment of fame genieten. Ik gaf mij over aan de klanken. De muziek varieerde van Händel tot Charlie Parker. We kregen een baritonsaxofoon te horen en te zien. Imposant gezicht zo'n lang gebogen instrument met een fantastisch diep geluid. Ook een sopraansax werd bespeeld. In tegenstelling tot de gebogen altsaxofoon is de sopraan een langwerpig. De barok muziek klonk schitterend. Het meisje dat het stuk voor haar rekening nam, speelde de golvende melodieën van Händel vloeiend. Het slotoptreden werd verzorgd door een zevenkoppig ensemble van saxen. Bebop en ballades, de tonen vulden de grote zaal.
Tijdens de muziek dacht ik terug aan de middag. Ik had samen met mijn dochter in de stad gegeten. Eerst pikten we een terrasje. Terwijl we van onze cola's nipten bekeken we de studenten op het terras. Mooi leventje leiden die studenten, merkte ik op. Mijn tienjarige tafelgenootje stelde allerlei vragen over mijn studententijd. Ik vertelde over uitgaan en je eigen tijd beheren. Het meeste indruk maakte een verhaal over het ontbijt in een kroeg dat ik met haar moeder deelde. Dat je 's ochtends al naar een café kon gaan, vond ze toch zeer bijzonder. We aten vervolgens op een terras dat naast de studentensociëteit is gevestigd. Er werd waanzinnig gebrald op het balkon van de Vindicat. Een jolig bedoeld lied werd uitgebruld. Op de plaats waar ooit het hoofdkwartier van de SS stond, joelden op bier beluste koorleden een vers dat eindigde met de kreet 'Hoezee, hoezee, hoezee'. Hoe smakeloos wil je het hebben. De studenten droegen gekleurde gilletjes, ik kon niet uitleggen wat waarom en wat zich in de soos ging afspelen. Ik kon haar geruststellen dat ik, noch haar moeder lid waren geweest van een corps. Zelf wordt ze ook geen lid. Mijn opvoeding lijkt nu al geslaagd.
Pas echt geslaagd is het als ik mijn dochter zal zien optreden met haar band. Het lijkt me geweldig om een swingend feest bij te wonen waar zij de muziek verzorgd. Een lekker soulnummer waarin zij de saxsolo verzorgt. Ik hoop echt dat ze blijft door oefenen, als is het elke avond een gevecht. Muziek maakt de wereld een stuk mooier, als studenten er maar niet doorheen brallen.

1 opmerking:

  1. Wat een leuk verslag, het brengt allemaal herinneringen bij mij boven. Wat dat volhouden betreft: voor mijn toeterdochters waren de blaasorkesten van doorslaggevende betekenis. Een in de fanfare, de ander in de harmonie. Eenmaal in een orkest liet de muziek hen niet meer los.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat hier je reactie op het bericht achter.