IKEA revisited


De studeerkamer ligt bezaaid met karton en planken. Mijn lief is aan het werk met een kruiskopschroevendraaier. Ze monteert de kastenwand die wij gisteren hebben gekocht bij IKEA. Ik kom graag bij de Zweedse meubelzaak. Niet dat ik van interieurinrichting houd, dat niet. De attractie van de IKEA is ook niet het zelf in elkaar zetten van de kasten of tafels. Het is bon ton te doen alsof het monteren onmogelijk is, dat je altijd een schroef of een beugeltje te kort komt en dat de beschrijving onduidelijk is. Flauwekul. In al die jaren dat wij spullen van IKEA hebben aangekocht, is dat nog nooit gebeurd. Nee, ik ben tevreden over IKEA.
Het verleidelijke van IKEA is ook niet het spotgoedkope ontbijt, dat een uur voor openingstijd geserveerd wordt en honderden mensen trekt. Al die klanten die uitgehongerd bij de IKEA arriveren omdat zij afkomstig zijn uit verre uithoeken en in alle vroegte waren vertrokken om de aankoop te doen die zij vanuit de catalogus gepland hadden. Voor zij het labyrint van IKEA induiken, vullen zij hun magen met broodjes en koffie. Je kunt over de koppen lopen. Nee, voor mij is de attractie van IKEA het magazijn. Je mag zelf je dozen uit de schappen halen. De kastenwand die wij hebben gekocht was een samengesteld pakket. In totaal moesten we dertien langwerpige dozen op onze kar laden. Gelukkig was alles op voorraad. In de blauwe stellages lagen onze pakketten op ons te wachten. In rij 22, vak 18 vonden wij de eerste doos. Samen werkten wij onze picklist af. Even was ik bang dat een onderdeel niet beneden stond maar in een van de hogere vakken. De stellages zijn wel veertien meter hoog. Helaas werd er gisteren geen nieuwe voorraad ingeruimd. Dat gebeurt met een telescoopheftruck. Op een enorme hoogte moeten dan verse pakketten in de vakken geschoven worden. Precisiewerk van hoog niveau. Gelukkig hoefden wij niet de hoogte in.
Toen wij eenmaal door de kassa waren begon voor mij een angstig half uurtje. De auto was afgeladen vol. De dozen wogen zwaar merkten wij bij het inladen. Voor mijn gevoel zakte de auto flink door zijn vering. In gedachte zag ik ons al vast komen te zitten op de verkeersdrempel in onze wijk. Die drempel zit voor een lege auto al idioot hoog, en was nu onneembaar, zo vreesde ik. In de drukte op de ringweg hoorde ik de auto kraken in zijn voegen. Ik wist zeker dat de auto door zijn hoeven zou zakken. Bij de stoplichten moesten we redelijk hard afremmen. Natuurlijk zag ik de pakketten al door de voorruit gaan. Bij de afslag reed mijn lief behoorlijk hard, ja, ja, een pittige tante! Ik voelde hoe de auto last had van de centrifugale kracht. De vangrail zou ons eindpunt worden. Mijn hart bonsde, de adrenaline stroomde. Met mijn ogen dicht zat ik op de bijrijderstoel. Ik opende ze pas toen wij ter hoogte van de gevreesde verkeersdrempel waren. 'Niet te hard!' Ik riep het in blinde paniek. Een geruststellend, zij het wat schamper, lachje klonk van achter het stuur. We waren veilig thuis gekomen. Ik wist het eigenlijk wel. Toen besloot mijn lief om achteruit de oprit op te rijden. Nog een forse hobbel. Gelukkig hebben wij twee auto's; ik moest de rode Fiat van de oprit rijden. Nauwkeurig reed ik het wagentje de straat op en parkeerde uitgebreid. In de tijd die ik daarvoor nodig had, was het al gebeurd. Zonder een kras of een opengereten chassis, was mijn lief erin geslaagd ons vrachtautootje voor de garagedeuren te plaatsen. Ik rook het angstzweet onder mijn oksels.
Geheel uitgeput lag ik een half uur later in bed. Leuk hoor zo'n bezoek aan IKEA. Zeker nu de kast bijna klaar is, dat kan ze ook prima.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.