Een prikkelrijke halve finale


De afspraak was snel gemaakt. Kijken naar de halve finale bij de buren. Gezellig, met een grote groep de match op tv meemaken. Ik kwam tien minuten voor aanvang binnen. De kamer was een zee van oranje. T-shirts, hoedjes, beessies, sjaals, Bavaria-babe-jurkjes en geschminkte gezichten. Een tafel vol hapjes en een drankbuffet op het kookeiland. De kinderen maakten met hun lawaai het volgen van de voorbeschouwing of het voeren van een gesprek over de te voeren tactiek onmogelijk. De eerste rij kids zaten op kussens, de tweede serie op de banken en daarachter stonden wat stoelen. Achter mijn stoel stonden buurmannen met een preseccootje. Moeders bespraken de komende vakantie en de schoolmusical die net achter de rug was. De wedstrijd was dus moeilijk te volgen ondanks het nieuwe flatscreen-breedbeeld van de buurman. Het commentaar bleef ergens in het feestgedruis steken. De oranje kinderen stonden om de haverklap op om nieuwe cola te halen. Zodoende werd het zicht met de minuut minder. De twee buven naast me produceerden een ontzaglijke klepvolume.
Ach, dat hoort bij de folklore. Toch lukte het niet om de wedstrijd te volgen doordat ik zoveel prikkels te verwerken kreeg. Een wedstrijd serieus volgen is so wie so al moeilijk; nu kreeg ik zo veel prikkels dat het eigenlijk totaal niet binnenkwam. Ik raakte vermoeid, alsof ik de rushes van Robben had gelopen. Na de rust hield ik het voor gezien. Ik keerde terug in de rust en ruimte van mijn eigen woonkamer. Het gelijke spel zag ik omslaan in een ruime voorsprong. Ik kon de volgende bal weer voorspellen en mistte geen pass.
Tja, omgaan met beperkingen, een sleutelzin. Ik kan het tegenwoordig overal toepassen. Jammer van het feestgedruis, fijn dat ik de wedstrijd nu toch heb meegekregen. Bij de doelpunten hoorde ik de buurkinderen op straat juichen en toeteren. Zelfs op een afstandje kwam het hard binnen.
Zo beleefde ik de spanning van de tweede helft. Tien minuten voor tijd wist ik dat het zou lukken. Drie minuten voor het einde vreesde ik voor een mirakel voor Uruguay. Geweldig hoe een wedstrijd kan eindigen in 3-2, terwijl het ook 5-1 had kunnen worden. Na 32 jaar opnieuw een oranje finale. Zondag, kan een hele mooie dag worden. Ik ga een rustig plekje zoeken om te zien hoe Sneijder en co de gouden cup in de wacht gaan slepen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.