Hond P en Beessies


Onze hond P. heeft sterke bijtneigingen. Hij heeft zijn tanden al in heel wat objecten gezet. Favoriet zijn de planten in de tuin en in het bijzonder rietstengels. Natuurlijk zijn schoenen en teenslippers zeer in trek. Iets minder fijn maar toch vaak in zijn bek te vinden zijn stenen. Voor een lekkere tak of slap bundeltje sokken doet hij het niet. Als hij iets tussen de kaken heeft waakt hij ervoor dat het afgepakt wordt. Een stap in zijn richting en hij spurt weg met de buit in zijn bek.

Vorige week wist hij een aantal beessies van de AH te pakken te krijgen. Ik probeerde het blauwe pluizige ding af te nemen. Niet om het kleinood te redden, hoe meer er verdwijnen des te beter, maar ik vond het gevaarlijk voor hond P's ingewanden. Een dolle achtervolging volgde door de achtertuin. Hond P. racete over het gras, via de border, vloog hij langs de pruimenboom, nam een scherpe bocht naar links, wachtte even, keek bij de prunus of ik nog volgde, en daar ging hij weer met een rotvaart. Hoe ik ook riep: 'Hier', vriendelijk, boos of smekend, hij kwam niet en hield het blauwe beessie klemvast.

Nu blijken beessies ijzersterk te zijn. Niet kapot te krijgen. Maar er is wel wat merkwaardigs: na een half uur in de bek van hond P. verandert de gelaatsuitdrukking van het beessie. Kijk maar.


Sinds dit beessie onder tanden is genomen door hond P. is de hondelijke belangstelling voor de AH-gadgets afgenomen. Wij kunnen de beessies rustig laten rondslingeren. De planten daarentegen zijn niet veilig. Die blijven favoriet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.