Verslaafd aan nachtelijk schrijven

Voor de derde keer deze week ben ik 's nachts wakker geworden en gebleven.

Is het een bijwerking van de medicijnen of een symptoom van de ziekte? Is het erg? Is het een beperking of een mogelijkheid? In ieder geval heb ik regelmatig mooie zonsopkomsten meegemaakt. Ook vanochtend kleurde de hemel prachtig. Maar om daarvoor nu elke nacht het bed voor uit te komen? Of is het een verslaving? Dat schijnt voor te komen bij mijn ziekte. Dwangmatig wakker worden?

Een google-rondje met de zoekterm 'verslaving' maakt me niet gelukkig. Op allerlei forums stelden lotgenoten elkaar vragen over tal van bijwerkingen. De merknamen en bijwerkingen van medicijnen rolden over het scherm. Vluchtig nam ik kennis van de ervaringen. Ik merk dat ik in ieder geval geen lotgenotenverslaving heb ontwikkeld. Solistisch als ik ben, dobber ik liever zonder lotgenoten weg van de werkelijkheid. Mijn nachtelijke waken zijn niet droevig. Ik zit niet met Kleenex op de bank. Geen nachtelijk gepieker. De tijd benut ik om wat te schrijven. Zo heb ik heel wat uren doorgebracht in de studeerkamer. Alles beter dan naar het plafond liggen staren, terwijl mijn lief lekker doorslaapt. Stiekem kan ik zelfs een beetje genieten van de rust in de nacht.

Mijn stelling is dat in de nacht geen hectiek voelbaar is. De drukte van overdag is afwezig. Het moeten en het vliegen van de medemens is tot bedaren gekomen. In plaats van een kolkende mensenmassa vol beweging en energie, is er ruimte en rust. Niemand zeurt aan je kop. Geen telefoon, geen geraas van het verkeer, geen opdrachten, geen lijstjes die afgewerkt moeten worden. Al die hersenactiviteiten overdag zorgen voor een web van hersengolven dat je gevangen houdt. 's Nachts hoef je niets, alleen maar slapen. In die rust kom ik terecht als ik niet slapen kan. Ik waak er voor om geen ongezonde gewoontes te ontwikkelen. Geen snoep, ribbelchips, suikernootjes, stokbroodjes brie of drank. Natuurlijk is het beeld van een whisky in de nacht aanlokkelijk, maar ja, verslavingsgevoeligheid ligt op de loer. Nee, ik houd het liever droog. Dan maar geen Don Draper. Ik typ rustig door.

Maar vannacht kon ik geen letter op het scherm krijgen. Ik kon niet bedenken waarover ik iets kon vertellen. Geen verhalen over moedertjes die mijn private diner verstoren of een stukje over massahysterie tijdens het WK. Soms is het even op. En dan toch de aanvechting voelen om een blog te schrijven. Over verslavingen gesproken.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.