Aanval van een hondeneigenaar

'Laat je je hond nooit loslopen ofzo?'

Ik wist niet zo snel wat ik moest antwoorden. Schaapachtig keek ik hoe de man in het zwart stond te worstelen met zijn fiets en zijn twee loslopende honden.

'Liever niet.'

Mijn hond lag in zijn meest onderdanige houding. Zijn kop op het wegdek van de brug. De man probeerde zijn honden in bedwang te houden. De fiets kantelde.

'Joris, hier blijven, ik zeg het niet nog een keer, hier blijven. Blijf Hier!'

'Rustig maar hond P.' Ik hield de lijn kort en strak. Hond P. hield zich gedeisd.

'Joris, hier, goed zo.' De man aaide de bouvier over zijn kop. Joris stond naast de fiets. Aan de andere kant van de man zat zijn tweede zwarte hond. Die was uit zichzelf rustig. De man keek mij ringschattend aan en zei: 'Je kunt je hond beter laten loslopen, ja. Anders krijg je problemen. Hij kan dan agressief reageren op andere honden, ja.'

'Nou ja, ik laat hem wel eens los, maar hij is nu wat onwennig, we zijn net terug van vakantie. Alles is weer nieuw voor hem.'

'Hoe oud is ie?'

'Zes maanden,' loog ik. Ik speelde even met de gedachte om over de puppycursus te beginnen.

'Ik heb al jaren honden, ja. Ik doe ze nooit aan de lijn. En ze komen altijd terug bij mij, ja.'

'Goed getraind dus?'

'Ze zijn niet anders gewend.'

'Ik laat hem steeds een stukje los. Heel voorzichtig. Misschien is het meer mijn eigen onzekerheid dat ik hem vasthoud.'

'Nou loop nou maar.' Zijn honden bleven stil naast de fiets staan. Ik volgde de aanwijzing op. Met wat trekwerk en een hondenkoekje lokte ik mijn hond mee. Hijgend en met slijm op de bek begon hij na een meter of twintig te snuffelen aan een struikje. De man in het zwart hoorde ik roepen: 'Joris, toe maar, rennen. Ja.'

Bij het veldje deed ik hond P. los. Zijn staart kwispelde. Ik riep en hij kwam langzaam snuffelend naar me toe.

'Je bent een brave hond.' Ik beloonde hem met een Frolicje.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.