Bluetooth aan de péage

In de hele vakantie was er steeds een piepje dat uit het dashboard klonk. Eigenlijk was het er altijd al, zo'n vijftien seconde na het starten. Maar tijdens deze Franse trip klonk het op de meest verassende momenten. Zo ook vandaag. We stonden in een file op de Pont Normandie, in een diagonale houding, met de neus naar beneden. Ik was bang dat we door de remmen zouden schieten. En toen klonk het piepje. Zie je wel dacht ik, daar gaan de remmen, we knallen op de voorganger. Maar de remblokken hielden stand. Is het dan een automatische verklikker voor een lekke band? Of is het een signaal dat de achterklep open zal springen?

Niets van dat alles, vanaf de achterbank klonk de vraag of iemand een Nokia bluetooth bij zich had. De enige Nokia in de auto was een lege knop op het dashboard, afkomstig van de mobielaansluiting van de vorige eigenaar. Het ronde dopje naast het stuur had geen functie zo dacht ik, twee jaar lang. Totdat mijn zoon met zijn mobiel contact legde met de auto bluetooth. Ineens begreep ik het: een hands-free-kit. Gaaf! Meteen proberen. Ik klikte mijn mobiel aan de Nokia vast en ik belde met een ander 06-apparaat. En toen schalde mijn stem door de cabine; over de speakers sprak ik met mijzelf. Leuk hoor, na twee jaar een nieuwe gadget ontdekken.

Ik hoopte op een telefoontje, maar ik ben niet zo populair. Ondertussen stonden we vast voor een tolpoortje. In het poortje kwamen we 40 cent tekort voor de betaling, de creditcard weigerde dienst. In alle hoeken en gaten van de auto zochten we naar muntjes. Nada. De hulpjongen die langs kwam, opgeroepen door het getoeter van de ongeduldige Franse jakkeraars achter ons, begreep het half, incasseerde vijf euro en liet het poortje opengaan. Voor bijna het dubbele tarief konden we doorgaan. Iedereen aan boord van onze Japanse gezinsauto was verontwaardigd. Ook hond P. gromde mee.

En toen werd er gebeld, onze afspraak in Nederland aan de lijn. Hoe lang het nog duurde eer we in Zeeland zouden arriveren. Ze klonk vaag en blikkerig in de cabine, ik brulde iets terug, blij dat het werkte. Tot mijn geluk belde ze later nog een keer. Om te vertellen dat we een mooie tafel aan het strand gingen bezetten deze avond. Lang leve de bluetooth, ineens waren we onze boosheid over de vijf euro kwijt. Opgetogen reden we door, naar de volgende tolpoort. Er zouden er nog vele volgen. Alle poortjes haperden maar wij konden door, naar de Zeeuwse kust!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.