Efficiënt boodschappen doen

In Frankrijk moet je ook boodschappen doen, net als thuis. Een mens moet immers eten. Fransen houden van eten. Het is een onderdeel van de cultuur. Elke streek zijn eigen gerechten, wijnen en kazen. Omdat een van de leuzen van de Franse republiek 'liberté' is, is in de gemiddelde hypermarché de Amerikaanse kreet 'choise is freedom' werkelijkheid geworden. Het assortiment is uitgebreid. Heb je in een Albert Heijn een aardige collectie toetjes, hier kun je een maand lang elke dag een ander nagerechtje kiezen. Wil je alle kaassoorten proberen en doe je gemiddeld drie dagen over een stuk kaas, dan heb je een jaar nodig. Voor vleeswaren en wijnsoorten geldt hetzelfde.

Naast een enorme sortering, is de Fransman gewend in het groot in te slaan. In het frisdrankgangpad, is het drie-liter formaat de standaard aan het worden. Pakken sap van twee liter zijn normaal. Een conservenblik van een kilo is niet gek. Ook de wasmiddelen zijn verpakt in groottes van een gemiddelde wasmand. Om al die grote spullen mee te torsen naar de kassa, staat een mega-winkelwagen tot je beschikking. Het lukt de gemiddelde Fransoos makkelijk om zo'n wagentje afgeladen vol te krijgen. De gangpaden zijn lekker breed dus je kunt snel je weg zoeken in de winkel. Bij elk pad staat duidelijk wat het thema is: zuivel, wijn of vlees. Alles is zo ingericht dat er snel, veel en makkelijk kan worden ingeslagen. Allemaal leuk en aardig, die keuzevrijheid, maar er moet wel met zo weinig mogelijk kosten zoveel mogelijk verdiend worden. 'Choice is money.'

Ook het aantal kassa's is immens, dertig is de ondergrens. De caissière scant razendsnel de boodschappen, weegt het fruit en de groente automatisch en biedt de mogelijkheid om met de pinpas te betalen. Alles is gericht op efficiency. Snel en doeltreffend moet de consument geholpen worden. De meeste klanten doen enthousiast mee. Hoe sneller men uit de shopping mall bij de Peugot of Renault staat, hoe beter. Toch is er ook een 'resistance-beweging' zichtbaar: de langzaamaan Frans. Niets is dan mooier om een Fransman het systeem te zien ondermijnen. Tergend langzaam worden de boodschappen op de band geplaatst. Er wordt gevraagd om plastic zakjes, die al jaren niet meer worden verstrekt uit oogpunt van milieu. Zuchtend worden de spullen dan weer in het wagentje getild. Als alles is verplaatst en de kassadame al een poosje het bedrag heeft genoemd, wordt netjes gevraagd hoeveel het is. De langzaamaan-actie bereikt nu een hoogtepunt. Uit de binnenzak wordt een kortingsbon gehaald. Om die korting af te trekken van het eindbedrag moet eerst het product gescand worden, maar die drie pakken sausijsjes liggen natuurlijk onder de berg boodschappen in het megakarretje. Niet echt effectief. Als de korting is verrekend, moet de creditcard getrokken worden. Maar nee, de portemonnee wordt geopend en de langzame klant gaat zijn contante geld uittellen. Kleine euro-briefjes en muntjes van vijftig en tien cent worden neergelegd op het smalle kassaplankje. Als uiteindelijk blijkt dat er te weinig cash is, komt de finale. Uit de broekzak wordt het chequeboek opgediept. Op de witte formuliertjes kun je een bedrag invullen, je handtekening plaatsen en kan de kassajuffrouw de gegevens van de hypermarché invullen. Ondertussen staat de pinautomaat werkeloos in het midden van deze ouderwetse betaalmethodes. Ik verdenk de slome klant dat hij ook nog eens in Franse Franken wil afrekenen.

En zo sta je efficiënt te wachten in de Franse hypermarché.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.