Eten met een doel

Een vast ritueel op boerencampings is het gemeenschappelijke maal op zondagavond. De campingbaas inventariseerde in de afgelopen dagen wie mee wilde eten. Aan de langgerekte tafel in de hangar te zien had hij bijkans alle campinggasten weten te interesseren. De bedoeling is natuurlijk om de mensen tot elkaar te brengen. Maar de eigenlijke reden is financieel. De maaltijd is niet voor pelgrimgangers, er moet wel boter bij de vis. Die pelgrims kunnen hier wel degelijk langskomen. Uit de verhalen aan tafel begreep ik dat we hier aan de route van de tocht naar Santiago del Compostella zitten. Vorige week bezocht een religieuze reiziger de kampeerplaats. De Belgen die haar wilden voeden, moesten extra vroeg hun bed uit, een pelgrim ontbijt duidelijk niet om half elf in de ochtend. Gisteren waren er geen pelgrims. Wel Nederlanders en dus enkele Vlamingen.

De voorbereidingen voor de maaltijd konden we vanaf ons terras goed volgen. Of beter: het schijnbare gebrek aan voorbereidingen. De beheerders brachten een groot deel van de ochtend en middag door met koffie drinken en praten met vertrekkende gasten en bevriende Nederlanders uit de buurt. Beheerder J. was 's ochtends wel vol goede moed begonnen met het voltooien van een schuurtje bij het zwembad. De flex die hij wilde gebruiken, moest eerst gerepareerd worden. Tijdens het bezoek lag het apparaat op de terrastafel. Na het bezoek werd er nog geluncht en gelezen op de hangbank. Pas in de tweede helft van de middag kregen wij een signaal dat het koken was gestart. Beheerster B. riep ons toe dat wij niet gek moesten opkijken als er gezang uit de keuken zou klinken. Als het koken en bakken goed verliep zong zij graag. Tot mijn grote verontrusting hoorden wij niet veel kookliederen. Als dat maar goed kwam. Wel zong de flex uit volle borst.

Zo'n gemeenschappelijke avond moet de gasten verbroederen. De eerste gang kon staand genoten worden. Wijntje, broodje met lekkers. Je krijgt de kans om wat te snuffelen. Wie moet je vermijden, met wie kun je het een avondje volhouden aan tafel. De gesprekjes kun je uittekenen: waar kom je vandaan, is dit je eerste camping (biedt mogelijkheden om uit te bouwen naar eerdere campingverhalen), leeftijd van de kinderen inschatten en natuurlijk werk en studie. We spraken mensen die ook in Groningen hadden gewoond. Altijd leuk om over thuis te praten. Met de Belgen wisselden we actuele kwesties uit (conclusie: Nederland gaat politiek gezien België achterna). Een lollige Amsterdammer probeerde mij met mijn gitaar uit de kast te lokken. Ik weigerde resoluut. Ik treed alleen op voor mijn Lief. Maar Amsterdams als de man was, hield hij vol. Hij pakte het slim aan. Via mijn dochter ging hij door met zijn pogingen mij over te halen. 'Papa, waarom ga je niet gitaarspelen?' Een donkere blik in haar richting was de enige manier om duidelijk te maken dat dit geen slimme vraag was. Ik volhardde in mijn weigering.

Ondertussen zaten we aan de meterslange tafel. De beheerders hadden een grote pan paëlla voorbereid. Op een kampvuur werd het gerecht klaargemaakt. Beheerster B. werkte zich in de hitte van het vuur in het zweet en kreeg rook binnen. Met rode koontjes voltooide zij haar klus. Eigenaar J. koos mij uit om de pan van het vuur op de tafel te tillen. Had ik maar niet zo schaapachtig moeten zitten toekijken. Als beloning kreeg ik als eerste mijn eten. Het slot van het diner bestond uit vruchten, ijs voor de kinderen en zelfgemaakte taart. Het gebak viel in goede aarde. Niemand kon een tweede stukje weigeren. Zelfverzekerd stelde B. dat al haar taarten, hoeveel zij ook bakte opraakten bij dit soort gelegenheden.

Of de campinggasten nu zijn verbroederd is onduidelijk. Het groeten gaat nu wel meer natuurlijk. De Belgen hebben wij zojuist uitgezwaaid als oude bekenden. In de supermarkt kwamen wij een man tegen die zijn caravan verderop heeft staan. We zeggen gedag alsof wij elkaar al jaren tegen het lijf lopen in de Intermarchée. Maar om nou te zeggen dat het een grote vriendenmassa is geworden… Misschien had ik toch met gitaar over mijn verlegen schaduw moeten stappen. Hopelijk hebben de beheerders er financieel meer aan overgehouden. Dat is ook wat waard.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.