Feest op de bank

Een puberzoon is een hele zorg, zeker in de zomervakantie. Die vakantie is nu bijna ten einde. Een maand of twee, drie, zo voelt het. Franse ouders sturen hun kinderen in de zomer naar het platteland. Naar het huis van de grootouders of naar een kamp in de wildernis. Op zich is het gezellig dat hij thuis is. Nou ja, gezellig? Hij blijft steeds langer in bed liggen. Het record staat nu op twaalf uur. Laten we zeggen dat er nog gebruncht kon worden. In die lange vrije periode is hij jarig geweest. Dat moest eigenlijk nog gevierd worden. Maar hoe? En met wie? En waar? Als goedbedoelende ouders deden wij tal van suggesties. Een klimavontuur in de bossen van Drenthe. Een bezoek aan de bioscoop. Stiekem dachten we aan een spelletjesmarathon of aan een speurtocht.

Uiteindelijk werd een dag of twee geleden de knoop doorgehakt. Mama Lief stelde voor om een stapel video's ('mam, je bedoelt dvd's') te huren. Zoon speurde op het internet en selecteerde enkele titels. Beetje actie, maar wel met humor, graag. Het zoeken naar het videopasje duurde kort ('kan het niet vinden'), met één greep in de rommellade had ik het te pakken. Op zijn fiets, die nu eigenlijk al te klein aan het worden is, karde zoon naar de stad om de films op te halen. Mama Lief had gezorgd voor het feestmaal: pizza's en ijsjes. En als afterdiner: chips, cola, en sinas. De jongens kwamen op tijd. Bij binnenkomst stond de appeltaart klaar. Eigenlijk wilden ze meteen met hun films beginnen, maar even een potje voetballen was ook goed.

De studeerkamer hadden we omgebouwd tot thuisbioscoop. Flastscreen, dvd-speler, surround-geluid. Zitplaatsen op de bank, Fatboys op de grond, deur dicht en het feest kon beginnen. Als ouder sta je dan achter een gesloten deur. Vroeger moest je alert zijn. Elke minuut kon het kinderfeestje uit de land lopen of nog erger, je eigen kind liep huilend weg van het feestje. Snel een spelletje doen, een verhaal vertellen of wat snoep in de groep gooien. Waar zijn de indianenpakjes gebleven? Ik mocht vanavond ook al geen zakjes snoep meegeven aan de jongens. Als ouder van een puber word je mooi overal buitengehouden. Gelukkig maar, want niemand zit te wachten op oubollige grapjes van een belegen vader. Dat is gelukt.

Om tien uur was het feest afgelopen. Tot die tijd rolde er regelmatig een lachsalvo uit de studeerkamer. Dat lachen gebeurde op verschillende toonhoogtes. Gebrom en gekakel vulden de ruimte. Wat ook de kamer vulde was de geur van puberzweet. Ondanks deo's en showergel roken we zelfs in de woonkamer de jongensluchtjes. Geuren roepen herinneringen op. Via mijn neus kwam ik even terug in mijn eigen brugklastijd. Het eindeloze wachten op het onbekende iets, dat soort gedachten. Gelukkig ging toen de bel; de eerste ouders kwamen hun zonen ophalen. Op de oprit hoorde ik een van de jongens tegen zijn vader zeggen dat het echt heel leuk was geweest.

Het jongere zusje had haar eigen feestje. Ze kroop lekker in een met kussens overladen hoekje van haar kamer. Een van de dvd's bekeek zij op de laptop. Toen ik haar halverwege de avond wat lekkers ging brengen, vond ze me heel lief.

Nog een jaar of drie en dan zullen we terugdenken aan de cola+pizza-feestjes als we in discussies belanden of er op het tuinfeest wel of geen bier gedronken mag worden en of na afloop het vriendinnetje wel of niet mag blijven slapen op zijn kamer. Ja, het is een fijn vooruitzicht. Mijn stem slaat er bijna van over.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.