Orthodontist, een woord dat je met een beugel in niet kunt uitspreken

Vandaag bij de orthodontist geweest in het keurige Haren. Niet voor mijn gebit; mijn dochter is beugeldragende. Elke nacht draagt zij een buitenboordbeugel. Met een zwart elastiek om haar hoofd worden de tanden en kiezen in een rechte positie getrokken. En het werkt. Mevrouw dr. Ortho klonk tevreden. We verzwegen dat de beugel niet altijd de volle veertien uur in was geweest. Toen mijn dochter onlangs ging logeren bij een buurmeisje, kwam ze om twaalf uur 's nachts nog even langs om de beugel te halen. En overdag weigert ze het ding in het openbaar te dragen. Dus het strenge voorschrift van veertien uur wordt zelden gehaald. Maar het resultaat is goed. Het bezoekje duurde kort. In krap drie minuten werd gekeken naar de stand van het gebit, stelde mevrouw dr. Ortho het metalen framepje bij en klaar was Kees. Bijna riep ik uit dat dit makkelijk verdiend was. We zullen wel betalen voor de vaardigheid en de kennis van de tandheelkundige dame.

In de behandelkamer staan vier stoelen die voortdurend bezet zijn. Het lijkt wel alsof de totale huidige generatie pubers scheve tanden heeft. Een oneindige stoet tien- tot vijftien jarigen trok langs. De assistenten doen het eenvoudige, standaardwerk. De leiding is duidelijk in handen van mevrouw dr. Ortho. Zij heeft de eindregie. Telkens vragen haar gezellen haar oordeel. Hier heerst de ambachtelijke gezagsstructuur. De meester en leerlingen / gezellen werken in hiërarchische verhoudingen. Mevrouw dr. Ortho heeft haar eigen stoel in de hoek. Vanuit die positie overziet ze haar beugelstudio. Ze straalt gezag uit. Goed gestyled, gecoiffeerd en gedistingeerd heerst ze in haar praktijk. Bij haar uiterlijk vallen de medewerkers in het niet. Van hun salaris valt geen merkbril of schoonheidsspecialist te betalen. Ze ogen nog net niet slonzig of onverzorgd, maar overtuigend en zelfverzekerd zijn ze niet. Het is Haren versus Vinkhuisen, met alle respect. De assistenten worden bij de voornaam genoemd, de orthodontist heet mevrouw. Haar doctorstitel hoeft nog net niet gebruikt te worden.

Mevrouw dr. Ortho heeft haar praktijk tot in de puntjes geregeld. Fris geverfd, aardige decoraties en trendy prullenbakken. Met een pasje moeten de beugelbekkies zich inscannen. Geen receptioniste komt eraan te pas. Een nieuwe afspraak wordt totaal geautomatiseerd geregeld. Een keurig uitgeprint labeltje met een barcode kan op het pasje geplakt worden.
Hiermee kun je je de volgende keer probleemloos aanmelden. Als je aan de beurt bent hoor je dat via een intercom. Dat is een beetje ouderwets, maar het werkt. Ook gedateerd is de tijdschriftenmap die klaarligt. Ik zie mevrouw dr. Ortho nog niet 's avonds de map met de Story en de Weekend doornemen. Misschien moet ze de roddelbladen vervangen voor lifestyle glossies. Dat heeft meer cachet en dus passend.

Binnenkort wordt de buitenboordbeugel vervangen door een vast exemplaar. De drie afspraken staan op het kaartje. De derde keer mogen we vijf kwartier in de beugelsuite verblijven. Mevrouw dr. Ortho zal dan tot het uiterste gaan. We groeten haar bij het verlaten van de behandelkamer. Ze geeft geen hand; ze is al weer bezig met het bekijken van de digitale gebitsfoto van de volgende patiënt. Als ze dag wil zeggen wordt haar expertise ingeroepen bij een van de assistenten. We verlaten geruisloos het pand. Hier wordt hard gewerkt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.