Péage

Ritueel bij de tolpoortjes. Ineens een verbreding van de weg, de belijning houdt op. Een lange rij kassahokjes en betaalautomaten doemen op. Raampje gaat naar beneden. Knop van de automaat ingedrukt. Ticket wordt aangenomen door mijn Lief. Slagboom gaat open, snel er doorheen. Het ding zou eens te snel naar beneden gaan. Ticket op schoot gemikt, schakelen, en gassen. Ik strek mijn hand uit om het kaartje te ontvangen. Zo ben ik nu eenmaal: gedienstig. Ik krijg niets. Eerst optrekken, opschakelen naar de vijfde versnelling. Mijn Lief houdt de andere wagens in de gaten die, nu er geen belijning op de weg is, kris kras rondrijden. Pas als er snelheid genoeg is en er lijnen op de weg staan, krijg ik het ticket. Ik berg het op in het asbakje in het dashboard. Naast het ijzeren krammetje dat ooit een lekke band veroorzaakte. Bij de afslag nabij onze bestemming haal ik het kaartje eruit. Ik geef het met de creditcard aan mijn Lief die alweer haar raampje heeft geopend. Fijn zo'n creditcard. Vroeger kon ik nooit op tijd genoeg Franse francs in haar handen drukken en liet ik het wisselgeld altijd vallen tussen onze stoelen in.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.