Vakantie als bijrijder

Ik berust in mijn bijrijderrol. Ik zit in de bijrijderstoel en ik rem mee, ik stuur mee en ik zie alles te laat. In de auto is mijn rol teruggebracht tot aanreiker. Snoepjes, koekjes, broodjes en waterflesjes geef ik aan mijn reisgenoten. De kaart ligt op mijn schoot, het is een groot formaat Michelin, in een spiraalbinding. Via de afslagnummers bepaal ik waar we zijn. Op de tolweg rijd je niet door plaatsjes. De enige bijzonderheden van de omgeving is te zien op grote bruine borden met een tekening van een kasteel of kerk, die de moeite waard is van het bezoeken. Eigenlijk rijd je op een tolweg door een doorzichtige en onzichtbare buis dwars door het landschap. Met je creditcard heb je toegang tot deze ruimte. Je passeert de slagboom en je komt in een andere wereld. Helaas hadden vandaag meer mensen dit bedacht en kregen we te maken met filevorming. Opschieten is er dan niet bij. Alle tijd om het leven in de wagen te observeren.

In de cabine is het een klein huiskamertje. Om mij heen hebben alle spullen een vast plaatsje. In het zijportier, in het vakje, liggen de kaarten en de informatie van onze accommodaties, netjes in een doorzichtig mapje. In het handschoenenkastje liggen vooral veel adapters. In ieder geval voor drie soorten mobieltjes en voor de ds-spelcomputers. Ook voor de i-pod is een stekker met zendertje. Deze gadget is een miskoop, je moet om de tien kilometer van zender wisselen en dat is lastig als je moet sturen. In het jaar dat ik het apparaatje kocht had ik als statement alle cd's thuisgelaten. Lange stukken van de reis moesten we toen afleggen zonder favoriete muziekjes. Ik heb halve dagen voorovergebogen op knopjes zitten drukken, zonder geluid. Gelukkig heb ik de cd-mapjes in ere hersteld en kunnen we weer genieten van onze muzikale helden. Vroeger gingen de cassettebandjes mee. TDK SA-90. Met hele albums, eind van het bandje leeg en dus doorspoelen om aan de andere kant vanaf het begin te kunnen genieten of opgevuld met extra tracks. Ook leuk was het als je van de radio je favorieten opnam. Soms gemankeerd doordat de opname net te laat gestart was. Soms een flard van een dj, die het nummer aankondigde. Zo'n tekstje werd dan onderdeel van het nummer. Hoorde je de onverminkte versie op de radio dan miste je toch iets. Muziek hoort bij reizen. Het versnelt de reis. Elke cd is ongeveer 75 km. Muziek kan ook herinneringen oproepen aan eerdere reizen. The long and winding road van the Beatles doet mij terugdenken aan de dam naar de Mont Saint Michel. Heerlijk zulke melancholische muziek. Gelukkig hebben de kinderen hun eigen i-pod tegenwoordig. Wij hoeven dus geen Kinderen voor Kinderen meer aan te horen en ook zijn we verlost van de luistercd's met de verhalen van Annie M.G. Schmidt. Ik kan Pluk niet meer horen, met die vermaledijde zeldzame Krullevaar, afschieten die vogel. Nee, het is beter zo. Het enige waar wij nu aan moeten denken is dat we het volume niet te hoog instellen anders krijgen we klachten van de achterbank.

De cd-mapjes en de tas met snoep, koek en broodjes tussen mijn voeten. Aan het dashboard hangen de mobieltjes in hun laders. Het tasje van mijn lief staat tussen onze stoelen in. Ik moet er af en toe een zonnebril of een zakdoekje uit friemelen. Soms lukt dat in een keer. In een klein bakje naast de versnellingspook liggen mijn pilletjes. Zonder dope geen hoop. Het zijn mijn tickets to ride. Ik berust dus in mijn bijrijderrol. Ik kan het bijna helemaal los laten. Ik spaar mijn energie om de vakantie te kunnen volhouden. Dus houd ik mij afzijdig van het inpakken van de auto. Ik loop een rondje als mijn lief zich aan dit klusje waagt. Zonder tent is het makkelijker vertrekken. Je hoeft minder op het laatste moment in te pakken. Vroeger waren we er heel goed in. Als een geoliede machine werkten wij onze inpaktaken af. Ieder wist wat hij moest doen. Efficiënt verdween ons tijdelijk huis in de foedralen en in de kratjes. Voor vertrek ontbeten we op een plaid. Met de modder tussen de nagels en de schrammen op de blote benen. Als we wegreden rook het naar zweet in de auto. Douchen schoot er nog wel eens bij in. Nu is het vertrekken makkelijker. En ook minder vermoeiend. Als het zo blijft houd ik het wel vol.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.