Zonsondergang in Zeeland

Vlak voordat de zon onderging, staken we de duinen over om nog even een kijkje op het strand te nemen. De strandtent zat aardig vol. Om een statafel hingen jong volwassenen met fleurige zomerhoeden een vrijgezellenfeestje in te luiden.

Zucht.

Op het strand was gelukkig meer te zien dat de moeite waard was. De zon verdween te snel achter een paar vervelende donkere wolken, regiefoutje. Dan maar kijken naar de mensen op het strand. De vliegeraars mogen hier pas na zeven uur aan de slag. Een vlieger is tegenwoordig niet zomaar een ruitvormige knutselwerkje, maar een heuse outdoor utility. Stoere jongemannen, met van die zonnebrillen met elastische koorden om het hoofd en kekke zwembroeken, hangen achterover in het zand om hun vlieger – of moet ik 'kite' zeggen? – in bedwang te houden.

Ook stoer is het om met je dochter van zeven te gaan paardrijden in de branding. Het Shetlandertje van dochterlief had helaas een eigen willetje, net als het meisje. Wij werden bijna omvergehinnekt door dit miniatuurruitertje. Gelukkig wist mama op haar hoge merrie raad en met wat handige gebaren en geluiden voorkwam ze een ongeluk. Fijn dat er nog verantwoordelijke moeders zijn in dit land.

De gebruikelijke honden renden af en aan. Ze buitelden over elkaar heen en renden rondjes in de hoogste versnelling. Overmoedige jongetjes doken nu nog in de golven terwijl het met wind en zonder zon toch echt fris was geworden. Waar waren hun verwekkers? Die moeders zaten waarschijnlijk al lang en breed op de loungebanken van het strandtentje achter hun beach-cocktailtje. En hun vaders bouwden nog mee aan een zandkasteel, eigenlijk bedoeld voor die leuke kleine mannetjes, maar stiekem voor de blonde rondborstige goedlachse eindelijk-weer-in-de-bikini, hopelijk-valt-het-mee-met-de-zwangerschapsstrepen moeders van die jochies. Hoe die mannen zich ook uitsloofden in het zand, ze werden niet gezien. Forever Young, moet je maar denken.

Aan de duinrand staat een stelletje ongegeneerd te zoenen. Als we er langs lopen is het geluid hoorbaar van een rustig kabbelend speekselstroompje van hem naar haar en weer terug. Twee jonge meiden, strak in de foundation en mascara, klimmen de duinopgang op. Ze checken hun mobiel. Vast op zoek naar een spannende ontmoeting met die leuke gasten van vanmiddag, als ze maar komen, zie je ze denken.

In de strandhuisjes die in een rij aan de voet van de duinen staan, worden de eerste kaarsjes aangestoken. Vanuit de kleine woninkjes kun je straks mooi het nachtelijke strandleven observeren. Op de verandaatjes zitten diverse strandslapers al op hun post. Met een flesje wijn en wat lekkere hapjes zijn dat prima plekjes om de avond en nacht door te brengen.

We staken de duinen weer over, terug naar ons blokhutje aan het suikerbietenveld.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.