Oppassen, de buren lezen mee

Joris van Casteren moet oppassen dat hij niet gelyncht wordt in Lelystad. In het boek genoemd naar de stad in het nieuwe land beschrijft hij zijn buurtgenoten. En die voelen zich genaaid want het beeld klopt niet, zeggen ze. Ze worden neergezet als leeghoofden. Het OM gaat de zaak onderzoeken, Van Casteren moet verhoord worden, een rechtszaak dreigt. Smaadschrift kan een jaar gevangenis opleveren of een boete. Zijn oud-buren willen excuses en een rectificatie. Nee, als schrijver moet je oppassen tegenwoordig.

Oeps, dacht ik , ik heb ook wel eens iets geschreven over mijn buurtgenoten. Bewust houd ik het wat vaag. Ik heb geen zin in gezeur. Soms schrijf ik een stukje waar een persoon voorkomt die iets herkenbaars doet. Denk aan de bakker of de postbode. Of een dienstverlener in de paramedische wereld. Zo beschreef ik onlangs de hiërarchische verhouding die heerste in de praktijk waar mijn dochter aan haar uiterlijk geholpen werd (ja, dat kan van alles zijn: plastische chirurgie, nagelstudio, piercingsalon, tandarts, dermatoloog, ehbo-post, ik houd het wat vaag). Ik schetste een beeld van de eigenaar van de gezondheidheidspraktijk dat niet zo positief was. Ik schatte de geportretteerde persoon in staat om elke avond rond te googlen of zij ergens op het genoemd was. Bijna zeker had zij mijn stukje kunnen terugvinden. Soit, zou je zeggen.

Vorige week moest ik met mijn dochter opnieuw naar deze hulpverlener. Ik mocht mee in de behandelkamer. De assistent deed haar best en haar baas registreerde haar werk in de computer. Af en toe, zo zag ik, checkte ze haar mail. Eén keer startte ze internet op. Zie je wel, dacht ik, nu tovert ze het stukje op haar scherm en gaat mij ermee confronteren. Ik bedacht snel welk excuus ik zou mompelen. Verder dan ‘het was maar een geintje’, kon ik niet komen. Ik had haar echt afgeschilderd als een hautaine bitch, die haar ondergeschikten afbeulde. Terwijl ze natuurlijk ook goede kanten had. Die heb ik nu niet even paraat, maar er moet toch wel wat te bedenken zijn.

Mijn angst werd groter met de minuut. Ze printte iets uit en liep met het blad in het rond. De behandeling van mijn dochter duurde nog tien minuten. Vlak bij mijn wachtplaats bleef ze staan, draaide zich om, verfrommelde het papier en verliet de ruimte. Pfff, close escape.

Ik had het al verdrongen tot ik vanavond op tv het nieuws zag over Joris van Casteren. Feit en fictie kunnen door elkaar heen lopen. Maar hoe idioot moet je zijn om aangifte te doen tegen een schrijver die zijn herinneringen noteert aan zijn jeugd? Al zijn die verhalen niet echt positief, je begrijpt toch wel dat een schrijver er is voor de fictie? De politie had deze boze buren moeten uitlachen in hun verongelijkte gezicht. De twee ex-buren van Van Casteren kwamen niet echt over als lezers. De dienstdoende agent had daarna moeten infomeren en moeten concluderen dat de buurtjes het niet begrepen hadden. Voor straf hadden zij op literatuurcursus moeten worden gestuurd.

En toch, ik ga nog voorzichtiger mijn buurt beschrijven. Voor je het weet moet je je verantwoorden voor Vrouwe Justitia.

Je vrouw een slamdunk gunnen

Aan tafel wordt over van alles gepraat. Zo ging het gezinsgesprek van orgaandonatie via ontwikkelingswerk naar basketbal. Zoon had met zijn team een monsterzege behaald, een mooie start van de competitie. Het moeilijke van praten over basketbal is de terminologie. Er blijkt bijvoorbeeld ‘gepivoteerd’ te worden. Met je ene voet blijven staan en met de andere erom heen draaien. De ‘bounce pass’, ‘chest pass’ en de ‘overhead pass’ hadden we al eens gehad. Ook begrippen als ‘rebound’ en ‘dunk’ kennen we ondertussen wel.

Ik raak nog steeds de weg kwijt als het gaat om de posities in het veld. Je hebt een ‘guard’ en die kun je als ‘shooting’ en als ‘point’ tegenkomen, dat hangt af van de lengte. Ook is er een ‘forward’ en een ‘center’.

Ja, je leert wat bij met de sport van je kinderen.

Tijd voor lijstje:

  • A lay oop pass: je werpt de bal die een medespeler in zijn sprong oppikt en dunkt
  • Assist: je speelt een medespeler aan die daaruit scoort
  • Back door: in de aanval achter je man langskomen
  • Chest pass: je werpt de bal van borsthoogte
  • Fake pass: schijnbeweging
  • Screen: je blokkeert de doorgang voor je tegenstander zodat je teamgenoot er langs kan
  • Steal: bal afpakken van tegenstander, ook interceptie.

Gelukkig kan ik nu begrijpen wat er bedoeld wordt als ik in de basketbalhal hoor: ‘Ik maakte een fake pass toen hij een screen zette en hij mij wilde stealen.’ Je kunt ook in je dagelijks leven gebruik maken van de termen. Zo kun je je kind zijn bedje in ‘dunken.’ Of je geeft je vrouw een ‘assist’ om tijdens een gesprek op een feestje die leuke vakantieherinnering te vertellen. Met een ‘chest pass’ kun je jezelf in de armen en borsten van je vrouw werpen. Daarna gooi je jezelf met een ‘a lay oop’ op haar voor een ‘slam dunk’, of noem je dat anders?

Het jasje van Van Speijk ging niet de lucht in

jas van SpeijkVoor ruim 6000 euro is bij Christie’s een stukje van de jas van Jan van Speijk geveild. In de oorlog die Nederland uitvocht met de opstandige Belgen in de jaren dertig van de 19e eeuw, blies de kapitein zijn schip op. Zo wist hij te voorkomen dat hij met bemanning en lading in handen van de vijand zou vallen. Op miraculeuze wijze is de jas ontkomen aan de ontploffing. Van Speijk had zijn kledingstuk eerder afgestaan aan de marinier in opleiding Van Gelder, die aan de wal was achtergebleven. Van Gelder begreep meteen dat hij een collectors item in handen had. Hij nam de schaar ter hand en knipt een strook van de jas af. De stof bevestigde hij aan een brief waarin hij uitlegde hoe hij de jas van de nieuwe volksheld in bezit gekregen had.
Van Gelder had aan boord de taak het dagjournaal in te vullen. Dit deed hij beurtelings met Van Speijk. In het Nationaal Archief is dit journaal bewaard gebleven. Na de ontploffing van de kanonneerboot werd het gevonden aan de oever van de Schelde. Op de site van het Archief is een fragment van het document te vinden.
klik hier voor het dagjournaal
Ook op deze site een notitie uit het Stamboek van Officieren waarin toegelicht wordt hoe Van Speijk tot zijn daad kwam. Doordat zijn schip door de harde wind tegen de Scheldekade van Antwerpen was geblazen, kregen de Belgen de kans Van Speijk c.s. aan te vallen. ‘Het Antwerpsche gepeupel’ en de ‘Belgische rooverbenden’ betrad het schip, waarop Van Speijk liever de lucht inging.
Van Speijk kreeg een praalgraf in de Nieuwe Kerk. Zo maakte de koning duidelijk dat de kapitein net als Michiel de Ruyter een nationale zeeheld was. Een complete cultus rondom de ontploffing werd op touw gezet. Nederland moest tot een eenheid worden omgesmeed. Door gedichten, verhalen en schilderijen werd het verhaal van Van Speijk in het collectieve geheugen gevoegd. In het Rijksmuseum hangen voorbeelden van deze schilderijen. klik hier
van speijkKoning Willem bepaalde dat de marine altijd een schip zou laten voeren met de naam Van Speijk. In Egmond is een vuurtoren naar de marineman vernoemd. De heldenverering ging zelfs zover dat Het Amsterdamse Scheepvaartmuseum een stukje van de rechterarm is te bewonderen. Keurig geprepareerd dobbert het lichaamsdeel in de formaldehyde. Een held met een eigen reliek. Zo gezien is het dus niet vreemd dat het stukje van de jas meteen in veiligheid is gesteld door Van Gelder. Toch blijft het vreemd je druk te maken over een stukje textiel als je collega net omgekomen is.
Wie het jas-strookje heeft gekocht bij Christie’s is bekend. Het is de botenmaker Buyse, die Van Speijk eerde door zijn bedrijf naar hem te vernoemen. In de veiling had hij concurrentie van het studentenhuis Van Speijk uit Delft. Gelukkig is via internet te achterhalen dat dit studentenhuis in ieder geval nog drie soorten schimmels in de koelkast heeft. Het historische reliek is waarschijnlijk beter op zijn plaats bij de botenbouwer.

Prinsjesdag in de mediatheek

Het is Prinsjesdag. Hoedjes en koetsjes. Ik kan vandaag alles volgen. Van rijtoer tot bordesscène, ik hoef niets te missen. Kijken en dan een stukje erover schrijven. Lang geleden, het was in 1979, keek ik met mijn klas 6 naar de uitzending van Prinsjesdag. Op de hele school was één tv-toestel. Wel een met kleuren en een afstandsbediening. Net als nu met de dvd-spelers en digiborden, wist de meester niet zo goed hoe om te gaan met al die knopjes. Het duurde dan ook even eer hij de tv aan de praat had gekregen. Omdat er maar één tv in de school was, stond het apparaat in een apart vertrek. Die ruimte werd de mediatheek genoemd. Ik zag alleen maar boeken, en een tv.

Ons klassikale bezoek aan de mediatheek was bijzonder, eigenlijk kwamen we alleen voor de gymnastiekles ons lokaal uit. Vandaar dat we achter de rug van de meester, die verwoede pogingen deed de kleuren-tv in te stellen, wat onrustig waren. We zaten met onze schriftjes klaar om alles te noteren wat ons opviel in de uitzending over de Gouden Koets en de Troonrede. Nog voor er maar een minuut gekeken was naar het bibberende beeld, werd meester witheet. Hij kwakte al zijn frustratie over die stomme tv en dat belachelijke idee van een mediatheek eruit. Woedend keek hij naar ons. Wij waren ineens stil. Behalve meisje W, de langste van de klas en voorzien van een bek als een scheermes. Natuurlijk zei ze nog iets. Meester bonjourde haar het lokaal uit.

Wij bleven achter in de mediatheek. Trouw noteerden we alles wat we zagen: koets, lakei, troon, prins, minister, Ridderzaal, vaandel. Na een uurtje kijken, gingen we terug naar onze klas met klassieke rijtjesopstelling. Meisje W. zat aan haar tafeltje, gebogen over haar schrift. Meester gaf ons nog een half uur voor het afronden van onze opstellen over Prinsjesdag. Hij vertelde er nog bij dat het geen boek hoefde te worden, een kantje was genoeg. Het beste verslag zou in de schoolkrant komen. Die aankondiging zorgde ik ervoor dat ik mijn uiterste best deed.

Twee weken later stond het verslag van meisje W. in de schoolkrant. In geuren en kleuren vertelde ze wat ze had gezien en geleerd over Prinsjesdag. Dat was heel veel. Onlangs zag ik meisje W. op Schoolbank.nl. Het schoot me toen ineens weer te binnen.

Blu en Ellis: een muurschildering Combo

 
Kunst is voor aan de muur. Beetje verf op een doek, of rechtstreeks. Of je hangt een flatscreen op en speelt videokunst af. Filmpje opnemen, afspelen en klaar is kunst.
Pippo Blu en David Ellis doen het op straat en in / op een oud pand. Het tempo is moordend. Vanuit een put op een binnenplaats schilderen ze een fantasiefiguur dat doorstroomt in een ander beeld. Zo gaat het ruim vier minuten door. Een schilderslang die door en over het pand kronkelt. Het element uit het eerste beeld dat doorstroomt in het tweede. De muziek zet het tempo en de onverwachte wendingen kracht bij. Het is graffiti met een hele grote G. Hun stop-motion art Combo was voor het eerst te zien op het Italiaanse Fame-festival.
Als je nog eens opziet tegen het witten van een plafond, denk dan eens aan dit team dat met latex kan toveren.

Zaterdagochtend: sporten in een file

n

Elke zaterdag is het druk op de weg. Nog voor de winkels de deuren openen staan op parkeerplaatsen groepjes auto’s klaar. Rondom de auto’s staan wat vaders en moeders rondom hun kinderen. De horloges worden gecheckt, uiteraard is het wachten weer op altijd dezelfde moeder. Inclusief de reistijd is er nog net genoeg tijd om vijf minuten te wachten om voor het fluitsignaal de sporthal in te stuiteren. Net als de coach wil zeggen dat ze anders maar moeten vertrekken, komt de altijd-te-laat-moeder in haar MPV aan scheuren. Terwijl ze duizend excuses uitstoot, kruipen de kinderen op de achterbank. De tom-tom’s worden geïnstalleerd en de stoet zet zich in beweging.

Het pelotonnetje rijdt de provincie in. Op zoek naar de velden van eer. Sporthallen en -velden liggen vaak verscholen aan de randen van dorpjes. Soms goed aangegeven met bordjes, vaak onvindbaar. Op zich al een sport om het te vinden. De tom-tom’s hebben veel van het charmante zoekwerk overbodig gemaakt. Stoppen bij publieke plattegronden langs de weg, in de regen de auto uit om de weg te vragen, speuren naar straatnaambordjes, het is er steeds minder bij. Het triomfantelijke gevoel om als eerste aan te komen, terwijl de rest het niet kan vinden leverde een kick op waar je de week mee kon doorkomen, het bestaat niet meer. Gelukkig geeft de navigatie niet altijd de snelste route door. Dus zo nu en dan lukt het om toch eerder aan te komen.

Als iedereen aangekomen is bij het sportcomplex, klitten de jonge spelers op de parkeerplaats even bij elkaar. De grappen die net in de auto gemaakt zijn, worden uitgewisseld. Een van de ouders kreunt om koffie. Als de meute de sporthal binnengaat, arriveert het volgende teamtransport. Langzaam stroomt de parkeerplaats vol. De spelers krijgen de opdracht zich om te kleden, de begeleiders slurpen hun koffie op. De te-late-moeder kondigt aan dat ze snel even naar de Albert Heijn rijdt, maar natuurlijk op tijd terug zal zijn voor het retour.

De chauffeurs nemen plaats op de tribunes, of staan in de kou langs de lijn. Er worden aanmoedigingen geschreeuwd, geklapt en onderling wat gekeuveld.

Elke zaterdagochtend houdt de jeugdsport ouders in de greep. Rond twaalf uur verdwijnen de sporttransporten. De sporttassen staan vervolgens onuitgepakt in de hal, de natte handdoek en het bezwete sportshirt zorgen voor een bedompte lucht.

Onwillig Pinky


Flink oefenen is het motto als het gaat om gitaar spelen. Ik probeer het op allerlei manieren. Op internet kun je video's vinden van gitaristen die in detail uitleggen hoe een blueslick moet klinken. Exact wordt met de webcam getoond op welke positie welke vinger moet staan. Per snaar wordt dat aangeduid. Geduldig leggen professionele gitaristen uit hoe het stukje moet worden gespeeld. Als het heel langzaam gaat kan ik het net volgen. Weliswaar moet ik per noot de mediaplayer op pauze zetten, maar het lukt dan wel. Moeilijker wordt als het stuk in zijn geheel gespeeld moet worden. Na drie noten ben ik vaak vergeten wat de vierde ook al weer was. De snelheid is ook een probleem. Om van het ritme nog maar te zwijgen. Toch oefen ik flink door. En heel af en toe klinkt het zelfs ergens naar.
Wel krijg ik spontaan faalangst als ik de oefenmeester het woord 'pinky' hoor zeggen. Dat duidt dan op de vierde vinger van de linkerhand die in een spreidstand een verhoging van een akkoord of een uithaal moet verzorgen. En daar zit mijn probleem. Mijn 'pinky' is niet gespierd genoeg om voldoende kracht te zetten. Ik druk natuurlijk keurig achter het fretje. Al snel zwikt dan de pink. Het bovenste en het middelste vingerkootje komen scheef onder elkaar te staan, en het vingertopje glijdt van de snaar af. De toon vervormt, tot mijn grote frustratie.
Wat moet ik doen met mijn krachteloze pink? Moet ik speciale oefeningen doen? Natuurlijk speel ik toonladders op mijn snaren en vergeet daarbij de pink niet. Maar is dat genoeg? Moet ik als ik niet de gitaar bespeel de pinkvinger voorzien van een gewichtje en dat tien keer opheffen? Ook kan ik met mijn vingertoppen tegen de duim aantikken, opdat de soepelheid toeneemt. Of is het een verloren race? Verlies ik de macht over mijn handen, te beginnen in de linkerpink, waarna de rest volgt?
Een treurigmakende gedachte. Geheel passend bij de blues die ik vandaag probeerde te spelen. Het lukte niet, nu heb ik de blues op een andere manier te pakken. Of de blues mij.

Autorijden met een bewegingsvertraging


Autorijden is niet meer zo mijn ding, om het in fout modern Nederlands te zeggen – modermismen noemde Kees van Kooten het ooit. Een top-chauffeur ben ik nooit geweest. Door mijn ziekte is het er niet beter op geworden. Vandaag regende het. Ik zou een stuk moeten rijden, maar met elke nieuwe bui zag ik er meer tegen op. Slecht zicht en onverwachte manoeuvres kan ik in natte omstandigheden slecht inschatten. Of het echt zo is, kan ik niet staven, maar ik denk dat de reactiesnelheid afgenomen is.

Dus ik bleef thuis en las in de krant over een actie van de politie. In steeds meer auto's is het besturen van de wagen een bijzaak geworden. Al dan niet handsfree bellen, cd wisselen, scheren, lippen opmaken, koffie drinken of een shagje draaien, het gebeurt allemaal. Het is niet in de file dat men dit doet, maar met 120-130 km/h op de snelweg. Het is een uiting van het vigerende egoïsme dat onze maatschappij in zijn greep blijft houden. De mentaliteit van voorrang nemen in plaats van geven. De opstelling dat de ander moet wachten in de rij tot jij geweest bent. De stijl van invoegen in de veiligheidszone tussen twee wagens. In de cocon van de auto waant men zich veilig, tussen airbags en kreukelzones durft men risico's te nemen. De politie is er nu alert op en grijpt in. Omdat het Nederlandse wegenwet een hoge bezetting kent is een ongeluk zo gebeurd. Je hebt je complete aandacht nodig. Tom-tommen of sms'en, een toasti eten of het gevallen mentosje onder de bijrijderstoel oppakken, draagt niet bij aan de concentratie. Het vergroot de reactiesnelheid. De politie let op auto's die slingerend over de weg gaan of die een onregelmatige snelheid voeren.

Oeps, oppassen dus.

Ik ben dus minder geconcentreerd in het verkeer en ik moet bekennen dat ik ook wel eens iets anders vasthoud dan het stuurwiel of de versnellingspook. Die cd oprapen of de i-pod inschakelen of even voelen in mijn jaszak, die achter de bijrijderstoel ligt, of mijn portemonnee niet is gestolen. Met mijn labiele linkerarm aan het stuur zoek ik op de tast naar een dropje. Uit mijn ooghoeken zie ik dat de vangrail verdacht dicht bij komt, snel corrigeren. In het politiebericht dat de campagne aankondigde, staat dat dit soort afleidingspraktijken al beboet kan worden. Ik las over boetes van meer dan 2000 euro en twee jaar rijontzegging. De politie wil er voor zorgen dat de reactiesnelheid van mensen in het verkeer niet wordt vergroot door afleidingen van welke aard dan ook. Dus traag reageren kost je een boete. Ik zei het al, autorijden in niet zo mijn ding, zeker met mijn bewegingsvertraging.

Wie is wie in Penoza


Net gekeken naar de nieuwe dramaserie Penoza. In de eerste aflevering zagen wij hoe de vader van een gezin dat in goede doen is, leuke boot, topauto's, tot in de puntjes gestyled huis, maar op de achtergrond is voortdurend André Hazes te horen. Ik keek samen met mijn lief. Een keur aan bekende acteurs trad op in de serie. Bij ons op de bank is het een sport om te roepen wie welke rol speelt. Thomas Acda had ik al voor het begin door. Tom Jansen ook al snel gespot. Ik trad in de winning mood. Natuurlijk kende mijn lief alle namen, maar ze hield zich stil. Sportief, om mij de kans te geven, hield ze Johnny de Mol even voor zich. Ondertussen werden de hoofdrolspelers geïntroduceerd en ontrolde zich het verhaal. We begrepen dat er een drugsdeal ging komen en die liep natuurlijk uit de hand. Thomas Acda beloofde zijn vrouw te stoppen met de criminaliteit. De slotscene was een liquidatie van Acda. De schietpartij voltrok zich voor de ogen van het zoontje. De moeder, vrouw van Thomas Acda, rende naar buiten en zag haar man – vent in het Mokumse jargon – in een plas bloed liggen. Einde aflevering één.

De aftiteling kwam in beeld. Even checken wie we gemist hadden. Monic Hendricx deed ook mee, zag ik tot mijn verbazing. Ik uitte die verbazing. Hoon was mijn deel. Ik had dus bijna drie kwartier naar haar gekeken zonder het door te hebben.

Deed overigens niet af aan de eerste aflevering. Of het op de Sopranos lijkt, weet ik niet. Die topserie hebben we nooit gezien, nooit van gekomen. Staat nog op het lijstje van aan te schaffen DVD-boxen.

zie ook: http://www.kro.nl/penoza/

Wilders gebruikt geschiedenis in zijn speech

Om met Herman Kuiphof te spreken: zijn we er weer ingetrapt. Heel de week overschaduwt de komende speech van Wilders in New York het nieuws. Zelf gaf hij geen krimp. Hij heeft niets gedaan om het groter te maken dan het is. Hij vertelde dat hij een mooi verhaal ging vertellen en liet het daarbij. Maar onder druk van de formatie werd de speech belangrijker dan de formatie zelf. Ondertussen stond de tekst van de speech vast. Gisteren sprak Wilders hem uit.

Tja, obligaat is het woord dat me te binnenschiet. Een gebruikelijke riedel. Wi,j het vrije westen gesteld tegenover zij, de islam de onvrije godsdienst. Terwijl wij openstaan voor andere culturen, wijzen zij die af. Onze tolerantie tegenover hun beperkte blik. Daar doorheen gemengd een paar verwijzingen naar 9/11: de slachtoffers vielen voor de vrijheid, hun offer mag niet vergeten worden. Martelaren in de strijd tegen hen die onze tolerantie aanvielen. Niemand kan het er mee oneens zijn dat die mensen in die torens onschuldige slachtoffers waren. Vervolgens bestempelt Wilders Ground Zero tot heilige grond, het Mecca van de vrijheid. Zoals in het echte Mecca er geen kerk gebouwd mag worden, mag er op GZ geen moskee komen. Zeker niet een moskee met een verwijzing naar de grote Moorse verovering van Spanje. Dat is bovendien niet kies tegenover de slachtoffers. Tolerantie is een groot goed, maar je kunt te ver gaan. Dus trek een lijn, nu het nog kan. (overigens een verwijzing naar de containment-politiek uit de Koude Oorlog) Geen grote woorden, geen scheldpartij, eigenlijk een bekend verhaal. Tenslotte nog wat citaatjes van Amerikaanse presidenten, doet het altijd goed: even inhaken op de bevrijding van de slaven van Lincoln en Reagan noemen die de Amerikaanse soldaten uit WOII eerde met de woorden dat zij die vochten en sneuvelden voor de vrijheid nooit vergeten zullen worden. En het is duidelijk in welk kamp Wilders staat. Nergens stelt hij voor om moslims af te slachten, moskees op te blazen of korans in het vuur te gooien. Hij presenteert zich als de tolerantie zelve.

Netjes gedaan, en hup het vliegtuig weer in. Deze speech stelt niets voor, het is opgebakken lucht, een kliekje uit de magnetron. Daarmee doe ik niets af aan de inhoud, uiteraard moeten de doden herdacht worden en het is niet zo tactisch om juist op deze plaats een moskee te bouwen, maar wereldschokkend? Uiteraard wil ik ook de tolerantie liever dan de beperkingen van een ouderwets geloof. Nee, het is niet de inhoud waarom het ging, maar juist de ophef. En daar hebben we met z'n allen hard aan meegewerkt. Goed werk van het campagneteam Wilders. Langzamerhand begrijp ik wie er echt is dolgedraaid. Het wordt tijd voor een radiostilte.

De Muur in Groningen

Schreef ik gisteren over de val van de Muur, vond ik vandaag een mooi verhaal over een poging het gevoel van de muur in de stad Groningen op te roepen. Kijk maar eens op de blog van Graafwerk:

http://erikdegraaf.blogspot.com/2009/08/de-muur-van-berlijn-tot-groningen.html
Moest ik even laten zien.
Ik vind de foto fascinerend. Het stukje Groningen is mij zo bekend, ik loop er elke week wel een keer. De Grote Markt is het hart van de stad, de centrale verbindingsassen komen hier samen. Met een Muur zou het, net als destijds in Berlijn (en nu in de Gaza-strip) onmogelijk zijn de stad door te komen. De foto roept bij mij de beklemming op die ik ooit in Berlijn voelde toen ik voor de Muur stond. Straten die doodliepen op beton, metrostations die geen uitgangen meer hadden en bewaking. Het riep een onheilspellend gevoel op. Dat gevoel krijg ik als ik deze foto uit Groningen zie. Ik blijf er maar naar kijken.

TV maakt geschiedenis


De aanslag op de Twin Towers was live te volgen op tv. Het tweede vliegtuig boorde zich voor het oog van de camera's in de tweede toren. De opnames maakten grote indruk. De macht van het beeld is immens. De tv beïnvloedt zo de canon van de grote geschiedenis. Welke voorbeelden van door de tv groot geworden historische moment zijn er nog meer?
  • Val van de Muur, 1989
  • Studentenopstand Plein van de Hemelse Vrede, Beijing, 1989
  • Arrestatie Saddam Hoessein, 2003
  • Moord op Kennedy, 1963
  • Landing op de Maan, 1969
  • Amerikanen verlaten Saigon, 1975
Welke Nederlandse historische momenten zijn er? Je kunt denken aan de moorden op Fortuyn en Van Gogh, maar die beelden gaan eigenlijk vooral om de ophef nadien. Misschien de bestorming van de door Molukkers gekaapte trein in 1977? Of de Krakersrellen op de dag de Beatrix koningin werd in 1980?
Dit is te vinden aan beeldmateriaal over de Molukse kaping uit het archief van het Polygoonjournaal:
http://www.youtube.com/watch?v=Y-Vp96RLLnk


Wie heeft een aanvulling op dit lijstje?

9/11: Wilders lokt geweld en haat uit op Ground Zero


Het is vandaag elf september. Beladen datum. Misschien wel de enige historische gebeurtenis die alleen met een datum wordt opgeroepen. Niemand reageert op 10 mei, of 6 -8 als het over de Duitse inval in ons land gaat of de Amerikaanse atoombom op Japan. 9/11 is een merkwaardige naam. Twee getallen, als een rekensom, neutraal, zonder een woord te zeggen. Achter die getallen gaan duizenden doden schuil, die op gruwelijke wijze om het leven zijn gekomen.

9/11 zou zonder tv niet zo groot zijn geweest. Al die uren tv-uitzendingen over de aanslag leverden een enorm archief op. Ook de vele homevideo's vullen ondertussen het beeldarchief. Met dit materiaal is een documentaire gemaakt waarbij de ramp haast per seconde gevolgd kan worden. Vergelijk dat eens met een andere tv-ramp, de moord op Kennedy. Het filmpje dat Zapruder schoot is het enige bewegend beeld dat niet door de pers gemaakt is. Het is in kleur en duurt kort. Impact had het wel; het staat gegrift in het collectieve geheugen.

Net als met de moord op JFK weten mensen vaak nog waar ze waren toen zij het nieuws van 9/11 hoorden. Ik zat aan het eind van de dag in de trein terug naar huis. Halverwege stapten twee jongelui in. Uit hun gesprek leidde ik af dat een sportvliegtuigje tegen een wolkenkrabber gevolgen was in New York. Ik deed het af als een zoveelste opgeklopte newsstory. Rond half vijf arriveerde ik op de crèche waar ik mijn toen tweejarige dochter ging ophalen. Bij binnenkomst viel het me op dat er klassieke muziek gespeeld werd. Ik maakte een opmerking over de muziek, normaal hoorde je kinderdeuntjes of K3. Ik vroeg of ze dat vaker deden, vond het wel een leuk idee. Nee, zei de leidster (nooit juf zeggen) er is iets ergs gebeurd in Amerika en de radio zendt deze muziek uit. We proberen het bij te houden. Ik repte nog over het sportvliegtuigje. Al snel werd me duidelijk dat het ging om een passagiersvliegtuig.

Thuis gekomen met de kinderen, even naar de tv gekeken. Al snel uitgedaan om de tere kinderziel niet te belasten met de beelden. 's Avonds langdurig gekeken. En daar is ergens het collectieve besluit gevallen: dit is een historische gebeurtenis. Later die week op school, vroeg een jongen verbaasd of de aanslag in de geschiedenisboeken op school zouden komen. Ik zei dat ik het wel verwachtte, niet wetende wat de consequenties van de aanslag zouden zijn. Maar deze aanval op het economische hart van de VS zou blijvend een plek in de geschiedenis krijgen, niet alleen door het aantal slachtoffers, maar toch zeker door de immense media-aandacht.

Amerikanen weten hoe ze met hun historische drama's moeten omgaan. 9/11 wordt stevig aangezet en jaarlijks herdacht. Vandaag op Ground Zero de plechtigheden. Op de plaats waar onschuldige mensen zijn gedood, zal Geert Wilders een speech houden die de verdeeldheid zal aanwakkeren. Hij profiteert maximaal van de persaandacht die het toverwoord 9/11 oproept. Het is pathetisch dat een kleinburgerlijk mannetje uit een kissebissend poldertje wordt uitgenodigd om te spreken over de gevaren van de islam. Volgens mij heb je met al de beelden van 9/11 geen speech van Wilders nodig om te weten dat geradicaliseerde moslims gevaarlijk kunnen zijn. Het is het opentrappen van een heel open deur. Wilders is druk bezig met het vervolg van zijn verkiezingscampagne en doet dit door de herdenking van het drama te besmeuren met holle retoriek. Gelukkig hebben we vrijheid van meningsuiting en zullen zijn critici hem fel van repliek dienen. Hij zal op dit internationale podium misstaan, met zijn zure en overbekende riedeltjes. In steenkolen Engels zal hij Nederland verder voor schut zetten. En dat allemaal gecoverd door de media, die het breed zullen uitmeten in de huiskamer.

Maar wat Wilders ook doet, de impact van de beelden op 9/11 zal hij nooit bereiken.

Universitaire merknaam


De universiteit van Leiden gaat binnenkort uitgebreid bouwen aan een nieuwe accommodatie. De oudste universiteit doet dat in Den Haag. Hier verrijst het Leiden University College The Haque. Bij de opening van het academische jaar sprak de rector magnificus een rede uit met de titel: 'De universiteit van Leiden en Den Haag'. Die titel viel niet goed in Leiden. Handjes af van onze universiteit. De burgemeester van Leiden begrijpt het wel, die stap richting Den Haag. Hij wijst erop dat studenten liever studeren vlakbij huis. En in het Groene Hart, rondom Leiden, is het niet zo druk bevolkt als in Den Haag. De universiteit moet zich dus begeven naar de markt. Studenten vertikken het om een paar kilometer te treinen om hun bachelor te halen. In de concurrentie met Amsterdam, Utrecht en Rotterdam verliest Leiden het. Om te overleven moet de onderwijsinstelling het oude nest verlaten.
Gelukkig heeft de rector magnificus een mooi sausje gegoten over deze door marketing ingegeven beslissing. Den Haag is de juridische hoofdstad van de wereld. Daar past de universiteit met de juridische opleidingen prima bij. Zo lijkt het alsof het van inhoudelijke belang is om de stap naar de residentie te zetten. Je volgt college internationaal strafrecht naast de cel van Karadijc, een fijne meerwaarde. Terwijl het natuurlijk gewoon om bedrijfsmatige beslissingen gaat: tegen welke voorwaarden en prijs kunnen we het beste uitbreiden. Universiteiten lijken zich dus gewoon te kunnen verplaatsen door het land. De universiteit Leiden zit straks doodleuk in Den Haag. Wel met die naam want zoals de woordvoersters van de rector zegt: ' De Universiteit Leiden. Die merknaam is een begrip. Dat gaan we na 435 jaar niet veranderen.' Merknaam? Het was Willem van Oranje die de universiteit in het leven riep. Nooit gedacht dat de Vader des Vaderlands op deze manier in de markt gezet zou worden.
Nee, de universiteit is goed de ivoren toren uitgeklommen en doet leuk mee in de moderne wereld van vastgoed en marketing. De tijd van verstrooide professoren is echt voorbij.

Aandeel VOC, archiefstuk van waarde


Het is natuurlijk de droom van elke historicus een uniek archiefstuk terugvinden. Het overkwam een Utrechtse student die in het Westfries Archief onderzoek deed voor zijn scriptie. Hij vond het oudst bekende aandeel, gedateerd op 9 september 1606. Het is een aandeel van de VOC dat in die tijd voor 150 gulden gekocht werd door de Enkhuizener Pieter Harmenszn. Ongetwijfeld een waagstuk om te investeren in de net opgerichte VOC. Waarschijnlijk heeft het aandeel niets opgeleverd, pas na 1610 begon de VOC met het uitkeren van dividend.

Het tot nu toe oudste aandeel VOC is ooit gestolen uit het Amsterdamse Gemeentearchief. Later werd het in Duitsland voor zes miljoen euro aangeboden. Een schimmige geschiedenis. In de film Ocean's Twelve speelt de aandelenroof een rol. Het zorgde voor een nieuwe aandacht voor de criminele belangstelling voor het waardepapier. Het Gemeentearchief in Amsterdam wil er niet meer dan 50.000 euro voor betalen. En dat voor de Nachtwacht onder de archiefstukken.

Of het Westfries het aandeel gaat vercashen is onduidelijk. Het net ontdekte stuk wordt wel tentoongesteld in het Westfries Museum in Hoorn. Oppassen geblazen zou ik zeggen, want in dit Museum werd in 2005 door dieven flink huisgehouden. De toen gestolen schilderwerken zijn nog niet teruggevonden. Wel schijnt de beveiliging verbeterd te zijn in Hoorn. Hier de lijst van gestolen schilderijen:


Welk cijfer de student op zijn scriptie heeft gekregen is nog niet bekend. Wel verdient hij een voetnootje in de VOC-geschiedenis.


A nice day for a White Wedding


Ik was vandaag in de stad om mijn dochter naar de muziekschool te brengen. Omdat ons gezin aan het eind van de woensdagmiddag een druk breng- en haalschema kent, kocht ik een broodje brie dat ik op straat op at. Eigenlijk heel ordinair. Natuurlijk was het pistoletje veel te rijk belegd. Van alles droop mijn mouw in. Ik durfde niet om te kijken, maar ik weet zeker dat ik een spoor tomatendrab en mini-taugé-sliertjes heb achtergelaten op de Grote Markt. Mijn baardstoppels zaten vol kruimels. En toch smaakte dit straatbroodje mij prima.
Omdat lopen en kauwen mij niet goed afgaat, bleef ik midden op de Markt, op de ster, stilstaan. Het bijna tweehonderd jaar oude stadhuis werd deze middag weer eens al trouwlocatie gebruikt. De bode veegde de rode loper schoon; ondanks het verbod rijst strooien was dit wel gebeurd. De bruidegom was nergens te zien, waarschijnlijk omdat hij net zo'n pak droeg als de andere gasten, viel hij weg in het publiek. De bruid daarentegen viel enorm op. Uiteraard omdat zij een enorme sleep achter haar jurk meevoerde. Indrukwekkend, zeker toen ze sierlijk in de rondte draaide en met haar jurk zwaaide. Meer opvallend dan de sleep was de kleur van de bruidsjurk: zwart. Nou ben ik niet zo'n man van tradities. Ieder mag zijn eigen ding doen. Maar in het zwart trouwen? Als je je een beetje verdiept in de psychologie van de kleuren weet je dat je met zwart niet probleemloos je huwelijk instapt. Wat bezielt iemand om hiervoor te kiezen? Ik kon het niet goed zien, maar ik meende zwarte oogschaduw te zien bij de bruid. Ik fantaseerde er bij dat haar nagels en lippen dezelfde duistere kleur hadden. Over haar bruidslingerie weigerde ik na te denken. (nee, ik moet eerlijk zijn: daar heb ik de hele middag over gefantaseerd) De ambtenaar van de Burgerlijke Stand die dit huwelijk ging sluiten, kon van dit zwarte mysterie een mooie speech maken. Bevangen door ouderwetse gedachte dacht ik het mijne ervan.
Mijn broodje naderde zijn einde. Ik stak het laatste stukje in mijn mond en schudde mijn hoofd. Netjes als ik ben, veegde ik mijn lippen en de rest van mijn lichaam. Het servetje en het papieren broodzakje nam ik mee om thuis weg te gooien. De Martinitoren luidde. Tijd om terug te lopen naar de muziekschool. De bode had zijn loper schoongeveegd. Het feest kon beginnen. Ik neuriënde het liedje dat mij te binnen schoot. Billy Idol, White Wedding, een song met een zwart randje.



http://www.youtube.com/watch?v=AofzLsvTsM0&feature=player_embedded

BlogParkinson


Vanaf deze week houd ik een tweede blog bij: blogparkinson.

Ik beschrijf op blogparkinson hoe ik als jonge patiënt omga met de ziekte van Parkinson. Aan bod komt onder meer de manier waarop ik ontdekte dat er iets goed fout zat in mijn zwarte kernen. Verder noteer ik hoe ik om probeer te gaan met de chronische ziekte. Het vallen en opstaan in dit proces geef ik weer.

Een ander item op blogparkinson is de geschiedenis van de ziekte. Hoe ging men vroeger om met de ziekte van Parkinson? Welke medicijnen voor Parkinson had men? Wie was eigenlijk James Parkinson?

Naast de geschiedenis schenk ik ook aandacht aan de actualiteit van de ziekte van Parkinson. Dat Micheal J. Fox een advocaat met Parkinson gaat spelen en de ophef hierover wordt bijvoorbeeld een bericht. In dit onderdeel actualiteit ga ik op blogparkinson in op de Parkinson-sites op het internet. Kortom, op blogparkinson ga ik mijn eigen ziekte in een ruim kader beschrijven.

Ik kies er bewust voor om dit onderwerp te behandelen op een apart blog. Boschrijft (http://www.boschrijft.blogspot.com/ )blijft bestemd voor mijn berichten over mijn dagelijks leven, over muziek, politiek, sport en de hond. Wel leg ik een link tussen de twee blogs. Ten slotte is het in mijn persoonlijk leven ook een geheel.
De lezers van Boschrijft roep ik op om een kijkje te nemen op blogparkinson:

    http://www.blogparkinson.blogspot.com/
    
Laat ook weten wat je ervan vind. Suggesties zijn welkom.
Ten slotte een verzoek. Een blog zonder lezers is een verzameling dode letters. Dus: kopieer dit bericht, en stuur het met een begeleidend mailtje door naar je contactpersonen. Op die manier kan blogparkinson nog meer mensen bereiken. Vraag in het mailtje of je contactpersonen het bericht op hun beurt ook weer doorsturen. Ik bedank je alvast voor de moeite!

Hondennamen in tweetallen

Overal wordt onderzoek naar gedaan. Zo ook naar de namen van onze huisdieren. In de databank Petbase staan ze opgesomd. Natuurlijk kiest men een naam die meer zegt over zichzelf dan over het dier. Als extraatje worden de duonamen genoteerd. Een lijstje, en wel de top 10:

  • Donder en Bliksem
  • Ko en Nijn
  • Ot en Sien
  • Jut en Jul
  • Sjors en Sjimmie
  • Jip en Janneke
  • Urbi en Orbi
  • Bert en Ernie
  • Black en Decker
  • Chip en Dale

Uit mijn eigen omgeving ken ik Jansen en Jansen, voor een tweeling die toch niet uit elkaar te houden zijn, bovendien luisteren de honden nooit naar hun baas, dus die naam maakt niets uit.

Ook leuk zouden zijn:

  • Gall en Gall (voor baasjes met een alcoholverslaving)
  • Ali en Baba (voor de geïntegreerd Arabische medemens met hond)
  • Veni en Vici (om te laten zien dat je een gymnasium-diploma hebt)
  • Rock en Roll (voor honden met een vettige brillantine kuif)
  • T en T (voor honden die de post bij de baas brengt of de postbode)
  • Knabbel en Babbel (als je honden niet groter zijn dan een hamster)


 

Wie heeft er nog suggesties?

Stuur ze in!

N3FWX4N2ZCC7

Met de dieren in de natuur

Wij trokken vandaag de natuur in. In het landschap van de Vredewold vonden wij een fijn wandelpaadje. Hond P. ging mee. We parkeerden bij het kerkje waar het praalgraf van de landeigenaren te vinden is. Triest om in het Hoendiep de verdrinkingsdood te vinden. Ook in de tijd van de koetsjes was mist een verraderlijke zaak. Maar daar kwamen we niet voor.

Hond P. snuffelde zoals hij gewend is, aan elk blaadje en grassprietje. Ondertussen oefende mijn Lief de hondencommando's. We hebben nu: af, zit, los, wacht, blijf, no!, zoek, toe maar. Zelf heb ik daaraan toegevoegd, in het geval hij niet luistert: eten en vrouwtje. Dan komt hij wel weer in actie. Tijdens onze wandeling luisterde hij prima. Langs het water struinde hij door het hoge gras. In het water zagen we tussen afgebroken rietstengels een dode, aangevreten paling drijven. In mijn angstvisioenen zag ik Hond P. al druipend van het water uit de sloot komen met het lijk in zijn bek. Gelukkig riep mijn Lief allervriendelijkst zijn naam, en hij kwam, de aal dreef verder.

Via een bruggetje kwamen wij langs een weide waar schapen stonden. Met een mooie huppelsprong racete hond P. op de dieren af. De afscheiding van prikkeldraad schrok hem af. Zijn vrolijke draf vonden de schapen niet zo fijn. Vol angst vluchtten ze weg. Hond P. stond er even beteuterd naar te kijken. Maar een nieuw avontuur lag in het verschiet. Aan het eind van het zandpad zagen we een tweede kudde schapen. Een van de dieren was door een gat in de afrastering gekropen en stond nu voor het hek te prakkiseren hoe hij terug kon komen. Uit zijn ooghoek zag hij hond P. aankomen. Die had het schaap ook in het vizier. Koelbloedig stapte ik op het hek af en opende het. Het schaap bedacht zich geen moment en rende in de richting van hond P. Fout. Als een haas keerde hij om en haastte zich naar het geopende hek. Snel sloot ik het hek, nog voor hond P. met mijn Lief achter zich aan trekkend erbij kon komen. Schaap gered!

Tijd voor een lunch. Lekker op het terras, in het zonnetje. Hond P. aan de lijn, vast aan een stoel. Alles rustig. Tot het moment dat er een kip het terras ging oversteken. Einde rust. Gelukkig was de voorraad Frolicjes van mijn Lief nog niet uitgeput. Als een volleerde hondenfluisteraar bracht ze rust in het hondenlijf.

De lunch werd geserveerd. Of het van dezelfde kip was, weet ik niet, maar het omeletje smaakte prima.

Het was fijn om met de dieren in de natuur te zijn.

Klinken op Klink

Wij klinken op Klink! Wilders heeft de handdoek geworpen. Hij kiest voor de oppositie. Geen rechts kabinet. Verhagen bijt in het stof. Hij gaat nu 'bijslapen', zei hij voor de NOS-camera. Als dat maar geen politiek inslapen wordt. Hij heeft gegokt en verloren. Wilders vertrouwt hem niet en trekt zich terug uit het wespennest. Wilders begrijpt dat de dissidenten in de CDA-fractie niet te binden zijn. Duidelijk is dat de strakke fractiediscipline van de PVV niet bij het CDA kan worden toegepast. De brief van Klink is totaal verkeerd gevallen bij Wilders.

Rutte gaat nu de boer op met een concept regeerakkoord. Net als Kok destijds gaat hij met een 'proeve' aan de slag om geïnteresseerde partijen te werven. Voor de hand ligt dat de PvdA weer in beeld komt. Wie weet of het CDA zich daarbij voegt. Of komen D'66 en GroenLinks terug in de formatie? De vraag is of de relatie tussen CDA en PvdA nog steeds belabberd is. Ze zullen nu wel moeten samen werken. Het CDA heeft in de afgelopen weken laten zien tot veel bereid is om te kunnen regeren. Als je met de PVV kunt samen willen werken, moet je dat ook met de PvdA kunnen. Een kwestie van over je schaduw springen. Dat zal makkelijker gaan als Verhagen zijn consequenties trekt en in Limburg blijft. Misschien dat hij daar Eurlings kon opporren om als leider op te staan. Dit is het ideale moment.

PvdA, GL en D'66 vinden het bericht een zegen voor het land. Geen kabinet dat de tegenstellingen aan zal wakkeren, zo roepen zij. Zij klinken op Klink.

Morgen weer verder.

Met de dieren in de natuur

Wij trokken vandaag de natuur in. In het landschap van de Vredewold vonden wij een fijn wandelpaadje. Hond P. ging mee. We parkeerden bij het kerkje waar het praalgraf van de landeigenaren te vinden is. Trieste om in het Hoendiep de verdrinkingsdood te vinden. Ook in de tijd van de koetsjes was mist een verraderlijke zaak. Maar daar kwamen we niet voor.

Hond P. snuffelde zoals hij gewend is, aan elk blaadje en grassprietje. Ondertussen oefende mijn Lief de hondencommando's. We hebben nu: af, zit, los, wacht, blijf, no!, zoek, toe maar. Zelf heb ik daaraan toegevoegd, in het geval hij niet luistert: eten en vrouwtje. Dan komt hij wel weer in actie. Tijdens onze wandeling luisterde hij prima. Langs het water struinde hij door het hoge gras. In het water zagen we tussen afgebroken rietstengels een dode, aangevreten paling drijven. In mijn angstvisioenen zag ik Hond P. al druipend van het water uit de sloot komen met het lijk in zijn bek. Gelukkig riep mijn Lief allervriendelijkst zijn naam, en hij kwam, de aal dreef verder.

Via een bruggetje kwamen wij langs een weide waar schapen stonden. Met een mooie huppelsprong racete hond P. op de dieren af. De afscheiding van prikkeldraad schrok hem af. Zijn vrolijke draf vonden de schapen niet zo fijn. Vol angst vluchtten ze weg. Hond P. stond er even beteuterd naar te kijken. Maar een nieuw avontuur lag in het verschiet. Aan het eind van het zandpad zagen we een tweede kudde schapen. Een van de dieren was door een gat in de afrastering gekropen en stond nu voor het hek te prakkiseren hoe hij terug kon komen. Uit zijn ooghoek zag hij hond P. aankomen. Die had het schaap ook in het vizier. Koelbloedig stapte ik op het hek af en opende het. Het schaap bedacht zich geen moment en rende in de richting van hond P. Fout. Als een haas keerde hij om en haastte zich naar het geopende hek. Snel sloot ik het hek, nog voor hond P. met mijn Lief achter zich aan trekkend erbij kon komen. Schaap gered!

Tijd voor een lunch. Lekker op het terras, in het zonnetje. Hond P. aan de lijn, vast aan een stoel. Alles rustig. Tot het moment dat er een kip het terras ging oversteken. Einde rust. Gelukkig was de voorraad Frolicjes van mijn Lief nog niet uitgeput. Als een volleerde hondenfluisteraar bracht ze rust in het hondenlijf.

De lunch werd geserveerd. Of het van dezelfde kip was, weet ik niet, maar het omeletje smaakte prima.

Het was fijn om met de dieren in de natuur te zijn.

Wilders gaat ministers afschieten

Ze zijn er dus nog: CDA'ers die een geweten hebben. Klink is er zo een. Een man uit een stuk. Hij wil niet tegen elke prijs de macht in handen krijgen. Anders dan zijn partijgenoot Verhagen, houdt Klink vast aan zijn principes. Een afspraak is een afspraak. En als je partner, in dit geval Wilders, bij voorbaat zegt zich niet te houden aan de akkoorden, dan is Klink er snel klaar mee. Uit zijn brief komt de politieke stijl van Wilders duidelijk naar voren: op ramkoers, polariserend en denigrerend. Hij bedrijft politiek zoals in de kroeg wordt geborreltafeld. Hard, smerig en vunzig zeggen wat je vindt en dan nog wat extra aangezet. Klink wil hiermee niet geassocieerd worden. Dit is niet zijn stijl. Hij is meer de man van een kwinkslag en een glimlach. Het vertouwen dat je moet hebben in je bondgenoten heeft hij niet in Wilders. Verhagen wel, hij straalt uit dat hij varkentje Wilders wel eens zal gaan wassen. Hij zal van de koude kermis thuiskomen. Verhagen kan Wilders niet temmen.

Het CDA gaat langs de afgrond. Alles voor de macht, geen prijs is te hoog. Verhagen accepteert dat hij wordt uitgelachen en uitgejouwd door de PVV-leider. De macht zal een molensteen om zijn nek worden. In zijn val trekt hij zijn partij mee. De schade zal groot zijn. Slechts weinigen zullen bij volgende verkiezingen op hem stemmen. Het CDA staat nu in een kwaad daglicht. Marginalisering dreigt.

En waar is Rutte? Moet hij als leider van de grootste partij niet optreden? Het wordt toch zijn kabinet? Hij kijkt naar de chaos bij het CDA en glimlacht. Na de hoon die hij kreeg te verwerken bij de rellen rond Verdonk, Hirshi Ali en Wilders, vindt hij het best nu een ander politieke groep de gifbeker krijgt gepresenteerd. 'Helemaal leegdrinken, jongens,' zie je hem denken. Mooi staaltje leiderschap, van Rutte. Nee het wordt een fijn kabinet.

Binnen een week zijn ze er uit. Dan volgt de soap rondom de kandidaten. Reken maar dat de PVV haar invloed zal laten gelden. Niet elke sympathieke christen-democraat of liberaal zal de zegen van Wilders krijgen. De onverkwikkelijkheid die deze formatie ontsiert is nog lang niet voorbij.

Afscheid van werk

Afscheid nemen van het werk gaat geleidelijk bij mij. Een of twee keer per week ga ik naar mijn school. Mijn vaste klussen in de afdeling zijn definitief overgenomen door een goede collega. Het is een pleister op de wonde dat zij het heeft overgenomen. Vanaf de zijlijn kijk ik goedkeurend naar hoe zij de functie heeft opgepakt. Ik kan de stress en het voortdurend improviseren van de klus niet meer aan. Dat is jammer, ik heb het te lang tevergeefs geprobeerd dus ik weet zeker dat ik het niet meer kan. Daar heb ik vrede mee.

Afbouwen met werk betekende ook verhuizen. Ik heb mijn kantoortje ontruimd. Deze week kwam ik in mijn oude kamer. Een opvolger had zich prima genesteld. Leuke spulletjes aan de wand, helemaal eigen gemaakt. Ik heb hem veel plezier gewenst in de ruimte. Ik liep naar de overkant waar mijn bureau en spulletje waren opgeslagen. Mijn nieuwe roommate, met wie ik toevallig in het verleden ook al heb samengehokt, heeft het al een beetje ingericht. Ik vind het leuk om zo verder te gaan. Een vast hoekje in de grote school.

Het blijft merkwaardig om vanuit de rust en eenzaamheid van thuis in de hectiek terecht te komen van een school vol leerlingen en docenten. Ik zie er telkens tegen op. Maar elke keer ben ik blij dat ik geweest ben. Ik heb altijd wel een leuk gesprek of doe iets nuttigs. De opbrengst is van waarde voor mij. Toch ben ik blij als ik in mijn auto zit en de A-28 weer oprijd. Terug naar huis, naar de rust en het eigen ritme.

Morgen maar eens een beetje inrichten. En een klein klusje doen. Een beetje werken.