Autorijden met een bewegingsvertraging


Autorijden is niet meer zo mijn ding, om het in fout modern Nederlands te zeggen – modermismen noemde Kees van Kooten het ooit. Een top-chauffeur ben ik nooit geweest. Door mijn ziekte is het er niet beter op geworden. Vandaag regende het. Ik zou een stuk moeten rijden, maar met elke nieuwe bui zag ik er meer tegen op. Slecht zicht en onverwachte manoeuvres kan ik in natte omstandigheden slecht inschatten. Of het echt zo is, kan ik niet staven, maar ik denk dat de reactiesnelheid afgenomen is.

Dus ik bleef thuis en las in de krant over een actie van de politie. In steeds meer auto's is het besturen van de wagen een bijzaak geworden. Al dan niet handsfree bellen, cd wisselen, scheren, lippen opmaken, koffie drinken of een shagje draaien, het gebeurt allemaal. Het is niet in de file dat men dit doet, maar met 120-130 km/h op de snelweg. Het is een uiting van het vigerende egoïsme dat onze maatschappij in zijn greep blijft houden. De mentaliteit van voorrang nemen in plaats van geven. De opstelling dat de ander moet wachten in de rij tot jij geweest bent. De stijl van invoegen in de veiligheidszone tussen twee wagens. In de cocon van de auto waant men zich veilig, tussen airbags en kreukelzones durft men risico's te nemen. De politie is er nu alert op en grijpt in. Omdat het Nederlandse wegenwet een hoge bezetting kent is een ongeluk zo gebeurd. Je hebt je complete aandacht nodig. Tom-tommen of sms'en, een toasti eten of het gevallen mentosje onder de bijrijderstoel oppakken, draagt niet bij aan de concentratie. Het vergroot de reactiesnelheid. De politie let op auto's die slingerend over de weg gaan of die een onregelmatige snelheid voeren.

Oeps, oppassen dus.

Ik ben dus minder geconcentreerd in het verkeer en ik moet bekennen dat ik ook wel eens iets anders vasthoud dan het stuurwiel of de versnellingspook. Die cd oprapen of de i-pod inschakelen of even voelen in mijn jaszak, die achter de bijrijderstoel ligt, of mijn portemonnee niet is gestolen. Met mijn labiele linkerarm aan het stuur zoek ik op de tast naar een dropje. Uit mijn ooghoeken zie ik dat de vangrail verdacht dicht bij komt, snel corrigeren. In het politiebericht dat de campagne aankondigde, staat dat dit soort afleidingspraktijken al beboet kan worden. Ik las over boetes van meer dan 2000 euro en twee jaar rijontzegging. De politie wil er voor zorgen dat de reactiesnelheid van mensen in het verkeer niet wordt vergroot door afleidingen van welke aard dan ook. Dus traag reageren kost je een boete. Ik zei het al, autorijden in niet zo mijn ding, zeker met mijn bewegingsvertraging.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.