A nice day for a White Wedding


Ik was vandaag in de stad om mijn dochter naar de muziekschool te brengen. Omdat ons gezin aan het eind van de woensdagmiddag een druk breng- en haalschema kent, kocht ik een broodje brie dat ik op straat op at. Eigenlijk heel ordinair. Natuurlijk was het pistoletje veel te rijk belegd. Van alles droop mijn mouw in. Ik durfde niet om te kijken, maar ik weet zeker dat ik een spoor tomatendrab en mini-taugé-sliertjes heb achtergelaten op de Grote Markt. Mijn baardstoppels zaten vol kruimels. En toch smaakte dit straatbroodje mij prima.
Omdat lopen en kauwen mij niet goed afgaat, bleef ik midden op de Markt, op de ster, stilstaan. Het bijna tweehonderd jaar oude stadhuis werd deze middag weer eens al trouwlocatie gebruikt. De bode veegde de rode loper schoon; ondanks het verbod rijst strooien was dit wel gebeurd. De bruidegom was nergens te zien, waarschijnlijk omdat hij net zo'n pak droeg als de andere gasten, viel hij weg in het publiek. De bruid daarentegen viel enorm op. Uiteraard omdat zij een enorme sleep achter haar jurk meevoerde. Indrukwekkend, zeker toen ze sierlijk in de rondte draaide en met haar jurk zwaaide. Meer opvallend dan de sleep was de kleur van de bruidsjurk: zwart. Nou ben ik niet zo'n man van tradities. Ieder mag zijn eigen ding doen. Maar in het zwart trouwen? Als je je een beetje verdiept in de psychologie van de kleuren weet je dat je met zwart niet probleemloos je huwelijk instapt. Wat bezielt iemand om hiervoor te kiezen? Ik kon het niet goed zien, maar ik meende zwarte oogschaduw te zien bij de bruid. Ik fantaseerde er bij dat haar nagels en lippen dezelfde duistere kleur hadden. Over haar bruidslingerie weigerde ik na te denken. (nee, ik moet eerlijk zijn: daar heb ik de hele middag over gefantaseerd) De ambtenaar van de Burgerlijke Stand die dit huwelijk ging sluiten, kon van dit zwarte mysterie een mooie speech maken. Bevangen door ouderwetse gedachte dacht ik het mijne ervan.
Mijn broodje naderde zijn einde. Ik stak het laatste stukje in mijn mond en schudde mijn hoofd. Netjes als ik ben, veegde ik mijn lippen en de rest van mijn lichaam. Het servetje en het papieren broodzakje nam ik mee om thuis weg te gooien. De Martinitoren luidde. Tijd om terug te lopen naar de muziekschool. De bode had zijn loper schoongeveegd. Het feest kon beginnen. Ik neuriënde het liedje dat mij te binnen schoot. Billy Idol, White Wedding, een song met een zwart randje.



http://www.youtube.com/watch?v=AofzLsvTsM0&feature=player_embedded

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.