Zaterdagochtend: sporten in een file

n

Elke zaterdag is het druk op de weg. Nog voor de winkels de deuren openen staan op parkeerplaatsen groepjes auto’s klaar. Rondom de auto’s staan wat vaders en moeders rondom hun kinderen. De horloges worden gecheckt, uiteraard is het wachten weer op altijd dezelfde moeder. Inclusief de reistijd is er nog net genoeg tijd om vijf minuten te wachten om voor het fluitsignaal de sporthal in te stuiteren. Net als de coach wil zeggen dat ze anders maar moeten vertrekken, komt de altijd-te-laat-moeder in haar MPV aan scheuren. Terwijl ze duizend excuses uitstoot, kruipen de kinderen op de achterbank. De tom-tom’s worden geïnstalleerd en de stoet zet zich in beweging.

Het pelotonnetje rijdt de provincie in. Op zoek naar de velden van eer. Sporthallen en -velden liggen vaak verscholen aan de randen van dorpjes. Soms goed aangegeven met bordjes, vaak onvindbaar. Op zich al een sport om het te vinden. De tom-tom’s hebben veel van het charmante zoekwerk overbodig gemaakt. Stoppen bij publieke plattegronden langs de weg, in de regen de auto uit om de weg te vragen, speuren naar straatnaambordjes, het is er steeds minder bij. Het triomfantelijke gevoel om als eerste aan te komen, terwijl de rest het niet kan vinden leverde een kick op waar je de week mee kon doorkomen, het bestaat niet meer. Gelukkig geeft de navigatie niet altijd de snelste route door. Dus zo nu en dan lukt het om toch eerder aan te komen.

Als iedereen aangekomen is bij het sportcomplex, klitten de jonge spelers op de parkeerplaats even bij elkaar. De grappen die net in de auto gemaakt zijn, worden uitgewisseld. Een van de ouders kreunt om koffie. Als de meute de sporthal binnengaat, arriveert het volgende teamtransport. Langzaam stroomt de parkeerplaats vol. De spelers krijgen de opdracht zich om te kleden, de begeleiders slurpen hun koffie op. De te-late-moeder kondigt aan dat ze snel even naar de Albert Heijn rijdt, maar natuurlijk op tijd terug zal zijn voor het retour.

De chauffeurs nemen plaats op de tribunes, of staan in de kou langs de lijn. Er worden aanmoedigingen geschreeuwd, geklapt en onderling wat gekeuveld.

Elke zaterdagochtend houdt de jeugdsport ouders in de greep. Rond twaalf uur verdwijnen de sporttransporten. De sporttassen staan vervolgens onuitgepakt in de hal, de natte handdoek en het bezwete sportshirt zorgen voor een bedompte lucht.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.