Tim Knol en korte rokken met hoge laarzen

Net terug uit de Oosterpoort. Tim Knol trad op met zijn band. Ik was samen met mijn zoon. Stukje opvoeding: leren hoe je een popconcert moet beleven. Wijzen wat de beste plek is voor het mooiste geluid, uitleggen wat een voorprogramma is en de kunst van het rondkijken leren beheersen. En rondkijken hebben we gedaan. Hij is een snelle leerling, zo bleek.

Tim Knol is hot. Al tijden geleden haalden we zijn muziek in huis. Vanochtend begon ik met zijn cd terwijl ik mijn werkzaamheden in huis deed. Twee, drie keer speelde ik zijn nummers af. Heerlijk, ik raakte helemaal in de stemming. Mijn zoon kwam in de middag uit school thuis, ging aan zijn huiswerk onder begeleiding van Knols muziek. Onze voorbereiding verliep ongemerkt parallel. Het effect was gelijk: we hadden er zin in.

In de zaal vonden we een goed plekje. Middenvoor op de tribune, mijn tijd als staande muziekfan is voorbij. Nadat we goed om ons heen hadden gekeken, kletsten we wat over muziek, sport en school. Aan onze kant van de tribune stroomde het publiek binnen. Ik constateerde dat het publiek niet oud en grijs was. Spottend werd ik gewezen op een bijna bejaarde man achter ons die de krant zat te lezen. Ondertussen paradeerde menig kortgerokte en hooggelaarsde jonge damesmeisje langs ons de zaal in. Na het korte voorprogramma staarde ik ademloos naar een blonde blootgeschouderde, idem gerokte laarsdame. Ineens voelde ik hoe de blik van mijn zoon zich verplaatste van deze verschijning in mijn richting. Tegelijkertijd betrapten we elkaar op een monsterende blik. Ik moest enorm mijn best doen om het niet te laten merken. Hij heeft mijn oog voor vrouwelijk schoon. Quasi grappig wees ik op een Russische vlag die door fans op het balkon was uitgerold. Zijn grijns sprak boekdelen. Tot overmaat van opgelatenheid vond de blonde aantrekkelijke jonge vrouw een plaatsje, schuin achter mij, binnen handbereik.

Juist op dat moment verdwenen de roadies van het podium en schroefde de technicus het geluid op. Jet airliner van Steve Miller knalde door de zaal, waar het licht werd gedempt. Ineens werd het stil en op het podium begon Tim aan een gevoelig lied, spaarzaam begeleid op zijn gitaar. Zelden zo’n start van een concert gehoord. Met zo’n klein lied pakte hij meteen de hele zaal in. In het donker zag ik allerlei i-phones en digitale cameraatjes oplichten. Het moment werd vastgelegd. Knol en de zijnen vervolgden met een reeks nummers van de debuut-cd. Het bewijs was geleverd: hij kan spelen en zijn band ondersteunt hem meer dan meesterlijk. Een heerlijk ouderwetse elektrische piano, alsof Billy Preston terug op aarde is, strakke bas, volle drums en een gitarist die van wanten weet. Knol is de frontman op zijn akoestische gitaar, die hij met een ruime draagband vol op de buik draagt. Af en toe zwaait het instrument naar voren of op zij. Later rockte hij op zijn Telecaster de zaal op zijn kop. Hij is geen knappe verschijning, maar hij trekt volle zalen, vol kortgerokte meiden, sommige getooid in het shirt met de tekst ‘Tim is Vet’.

Ik keek af en toe opzij. Zoonlief vermaakte zich prima, papa ook. Op de maat van de muziek, tikte de tijd weg. Het was lang geleden dat ik een concert meemaakte, waarbij elk nummer raak was. Toen we de zaal verlieten, merkte ik dat ik energie had gekregen. Knols muziek is eigen, al dacht ik soms Tom Petty te horen zingen en klonk het gitaarwerk een beetje als Johan, zelfs een vleugje Fatal Flowers knalde even over de PA. Maar wat je ook aan vergelijkingen maakt, Tim is zichzelf.

Ik ben fan. En niet alleen van korte rokjes.

 
http://www.timknol.nl/site/band/

Tim Knol

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.