De Linkse Elite schreeuwt terug

Uitgeput en schor zijn we net terug van het Leidseplein. Toevallig hadden we een weekendje Amsterdam gepland. En juist vandaag werd gedemonstreerd tegen de BTW-verhoging op entreekaartjes van het kabinet Rutte en het wegbezuinigen van orkesten. Op het bordes van de stadsschouwburg was ruimte voor sprekers en optredens. Het motto luidde 'een schreeuw voor cultuur'. Dus de menigte schreeuwde de longen uit het lijf. Het publiek was jong en oud, alternatief tot een beetje netjes. Sommige demonstranten liepen rond met spandoeken, die kunst bestaat kennelijk nog. Ook aktieborden droeg men mee. 'Alles moet weg?!?', 'Dit is geen snoeien maar uitroeien' en de duidelijkste: een zwart geschilderd bord zonder tekst.

Ivo NIehe was de man die de introductie deed. Nooit gedacht dat ik nog zou klappen voor deze presentator. Maar hij was oprecht boos en pleitte voor meer verstand en visie in Den Haag. Hij hekelde de hetze tegen alles wat met cultuur en publieke omroep te maken had. De PVV neemt wraak op de linkse elite. Zonder na te denken wordt er gekort op de kunsten. Linkse hobbies moeten ze zelf maar betalen. Ivo Niehe sprak over de rancune-lust van de PVV.

Vele sprekers volgden. Rick de Leeuw vertelde over zijn hartstocht voor het podium. Maria Goos legde ons uit dat de kunst overal in de stad is te vinden. Een mooie aria met Nederlandse tekst over de cultuurafbraak klonk vanaf het bordes. Frits Bolkestein sprak zich uit tegen de bezuiniging, maar wilde geld weghalen bij ontwikkelingshulp. Een schreeuw was zijn deel.

In het publiek liepen drie in stofjassen gehulde types. Op hun hoofd droegen ze een soort pilotenkapje. Hun lawaai kwam uit blaasinstrumenten waar een motorzaagmotor aan verbonden was. Kunstig wisten ze met hun drietjes ritmes te maken. Oorverdovend.

Op grote schermen naast het podium werd alles goed in close-up getoond. Mensen die schreeuwen kunnen heel mooi zijn en grappig. De cameraman die in het publiek rondliep had een fijne neus voor mooie demonstranten. Mijn Lief levensgroot op een evenementenscherm, mijn demonstratie was geslaagd.

Het slotlied galmde over het plein. 'Laat ons, laat ons, laat ons ons eigen gang maar gaan.' Ik ben niet zo'n zanger. In de zeldzame keren dat ik in zangsituaties terecht kwam, veinsde ik. Nu geen playback, maar uit volle borst zong ik mee. Het lied sloot af met een schreeuw. Heerlijk om al die frustratie over dit prut-kabinet en die knokpartij van Wilders er uit te schreeuwen. Trots op de linkse elite. Laat het een geuzennaam zijn.

Schreeuw!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.