Sneeuwschuiven om half vijf in de ochtend

Er is sneeuw gevallen, niet nu, maar een paar nachten geleden. Sneeuwval merk je niet als je ligt te slapen. Ook niet als je wakker bent trouwens. Midden in de sneeuwnacht werd ik wakker. Ik stommelde in het donker naar de wc. Het was half vijf en nog donker. Ik keek even naar buiten en zag de sneeuw liggen. De kinderlijke reflex om meteen naar buiten te gaan, liet ik van mij afglijden.

Toen dacht ik ineens: sneeuwschuiven! Ik had mij eerder deze week goed willen voorbereiden op de komende winter door strooizout te gaan inslaan. Het witte goud was nu al uitverkocht, de mensheid laat zich al snel opfokken door wat weerberichten. Geen zout, maar wel wist ik nog een sneeuwschuiver te scoren. Onze oude sneuvelde afgelopen winter in het sneeuwgeweld. En nu kon ik mijn nieuwe meteen al uitproberen. Maar half vijf ’s ochtends is een belachelijk tijdstip om sneeuw te ruimen. Op mijn blote voeten stond ik naar de sneeuw te kijken totdat ik de plas echt niet langer kon laten wachten.

Terug in de warmte van het bed, bleef de sneeuwschuiver maar terugkeren in mijn hoofd. Om het half uur keek ik op mijn horloge; nog geen tijd. Gelukkig begint het leven hier vroeg in huis. Toen rond zeven uur de kinderen zich langzaam maar met veel lawaai gingen opmaken voor hun schooldag, zag ik mijn kans schoon. Kleren over de pyjama aan en naar buiten. Parmantig trok ik mijn sneeuwbaantjes. Eerst een lang pad naar het trottoir. Dan de baan verbreden. Een plekje vrijmaken waar de fietsen moeten staan.

De sneeuwschuiver deed het super. De steel is lekker dik, kent een goede houvast, en is bijna twee meter lang. Jammer genoeg lag er geen ijslaagje onder de sneeuw. Mijn sneeuwschuiver kan waarschijnlijk heel goed ijsbikken. Maar wie weet wat de winter nog in petto heeft. Ik heb er zin an.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.