Kerstmisdaad

 

In klas 2 van de lagere school had ik een strenge juf. Als ik het goed herinner kwam in haar achternaam het woord ‘haai’ voor. Tegenwoordig zou je zeggen dat ze ‘bitchy’ was, maar dat was in 1976 nog niet uitgevonden. Om ons te motiveren de tafels van vermenigvuldiging uit het hoofd te leren, werd ons een reep chocolade beloofd. Om die reep te krijgen moest je voor de klas de tafels tot en met dertien op kunnen dreunen binnen een bepaalde tijd. Natuurlijk deed ik mijn best. Als een van de eersten probeerde ik de kruisjes achter mijn naam gevuld te krijgen. Voor elke tafel die je beheerste kreeg je een kruisje op een schema dat op het prikbord hing. Zo’n kruisje kreeg je als je aan het bureau van juf Haai in een privé-sessie de tafel op kon zeggen. Als je die voorronde had gehaald mocht je door naar de publieke finale. De lust in chocola was bij mij enorm. Het lukte mij om de lastige tafels van twaalf en dertien uit mijn kop te leren. Ik slaagde met vlag en wimpel. Uit het laatje van haar bureau haalde juf Haai de choco-reep. Het bleek een reep Bros te zijn. Namaak chocola, meer lucht dan choco. Gadverdamme, ik walg er nog van. Genept voelde ik mij. Ik zon op wraak.

Dat moment kwam toen het kerst werd. De klas was mooi versierd. Kerststal, kerstslingers, engeltjes, kaarsjes en een kerstboom in de klas. Die ochtend zouden wij na de gymles kerstmis vieren: een kerstverhaal en kerstknabbels en daarna creatief kerstkaarten maken. De juf maakte ons lekker door ’s ochtends de kerstkransje (met echte roomboter bereid) en de chocolade kerstsnoepjes in schaaltjes klaar te zetten onder de boom. Helaas kon ik niet mee doen aan de gymles. Samen met een ander net weer beter klasgenootje mocht ik in de klas achterblijven. De rest ging naar de gymzaal onder leiding van juf Haai. Wie het bedacht heeft weet ik niet meer, maar we hebben alle chocolaatjes opgesmuld. Toen de klas terugkwam, zag juf Haai direct wat er was gebeurd. Natuurlijk ontkenden wij onze betrokkenheid bij deze chocomisdaad. Helaas werden wij niet geloofd. Op de gang met onze neus tegen de wand, hoorden wij, snoepkonten, hoe juf Haai het kerstverhaal over de stal en de ster van Bethlehem vertelde. Telkens als ik nu nog een kerststal zie moet ik denken aan de kerstboom in de klas en de chocolade hulsttakjes. Juf Haai loste het probleem op door ons op de gang te zetten en de directeur in te lichten, die zou onze oren wel eens wassen. De andere kinderen kregen in plaats van een chocolaatje een reep Bros mee naar huis.

Nabeschouwing blogjaar 2010

Wat was mijn favoriete bericht?

Scrollend door mijn blog-archief zie ik verschillende soorten stukken. Ik heb veel over mijn eigen ervaringen geschreven. Stukkies over wat ik zie of meemaak. Andere berichten gingen over de actualiteit. In het verkiezingsjaar heb ik de campagne en formatie van commentaar voorzien. De derde groep afleveringen waren gebaseerd op wat research. Het jasje van Van Speijk en het LSD-dorpje in Frankrijk waren daarvan voorbeelden. Ik zocht dit jaar naar een vorm en naar thema’s. Eigenlijk zoek ik nog steeds.

Welk bericht was mijn mislukking?

Soms schrijf je iets in de hoop dat je veel reacties los maakt. Ik schreef op 15-7 een stukje over een windhoos op een Nederlandse camping en hoe het journaal daar verslag van deed. In mijn bericht heb ik overdreven en de waarheid geweld aangedaan. Ik hoopte er veel lezers mee te krijgen, maar dat viel tegen.

Welke reactie vond ik het leukste?

Het is kinderachtig maar waar: elke reactie is leuk en maakt je blij. Het is een teken dat je stukjes gelezen worden en soms ook gewaardeerd. Van bekende mensen kreeg ik regelmatig een reactie. Soms ook van totaal onbekende. In de verkiezingstijd had ik iets geschreven over een toeschouwer bij een verkiezingsdebat dat op tv werd uitgezonden. De opmerking die ik maakte over het t-shirt van deze politieke fan bleek niet te kloppen (ik haalde de beeltenis van Willem van Oranje en Geert Wilders door elkaar). De eigenaar van het shirt reageerde op mijn blog.

Hoe stond het met de omvang van de stukjes?

Ik denk dat ik al snel te veel woorden gebruik. Mag wel wat indikken. Gemiddeld zo rond de 400-500 woorden, scherm is al snel vol. Het is de ruimte die ik kennelijk nodig heb. Ik wil het zo laten, maar mag wel ietsje minder. Zeker vergeleken met de eerste afleveringen.

Foto, hoe gebruikte ik afbeeldingen?

Ik heb in de zomer gewerkt met een cameraatje. Foto’s bij de stukjes. Rondom het WK heb ik zo oranje versieringen in de wijk vastgelegd. Ook heb ik een tijdje plaatjes gezocht bij de teksten. Het jasje van Van Speijk en Foute Journalistiek zijn daarvan voorbeelden. Achteraf gezien ogen die teksten leuker dan de lappen letters. Toch maar doen. Of ik het niveau haal van de foto-blog op NRC-Next is de vraag, kijk maar eens hoe mooi. http://www.nrcnext.nl/beeld/

Kopjes, wel of niet gebruiken?

Ik schrijf het liefst aan een stuk door. In alinea’s deel ik mijn teksten wel op, maar ik vergeet eigenlijk de wet van het internet: zorg voor snel te scannen artikeltjes. Kenmerken: duidelijke trefwoorden, brede opmaak, witregels en gebruik kopjes. Een leerpuntje lijkt me.

Labels, welke en zo?

Halverwege het jaar ontdekte ik het nut van labels. Ik voeg ze nu toe om makkelijker gevonden te kunnen worden. Mijn eigen naam en de titel van het blog alsmede de term blog komen het vaakst voor. Ook Groningen en politiek heb ik veel gebruikt. Het WK, geschiedenis en gezin scoren iets minder. Heel veel labels gebruikt ik maar een keer. Ik denk dat ik de labels nog beter kan inzetten.

Voornemens voor komend jaar

· Regelmaat erin houden, minimaal twee stukken per week

· Meer beeldmateriaal

· Onderwerpen scherper selecteren, meer in elkaars verlengde

· Tussenkopjes invoegen

· Niet meer dan vierhonderd woorden

· Meer ruimte op het scherm

· Geen sensatie trappen om op te vallen

Boer zoekt vrouw en doet aan voetje vrijen

boerzoektvrouw-logo-300

speeddate

Boer zoekt Vrouw is weer op de buis. Vanavond was de speeddate. De boer krijgt vijf minuten per vrouw de tijd om te bepalen of het wat is. Of er een klik is. Op de bank genieten we mee. Boer Richard is de man van de ogen. Hij kijkt met zijn donkere kijkers alsof het laserogen zijn. Hij is heel rechtstreeks. Als een van de kandidaten niets weet te zeggen en ook Richard stil is, spelen ze ‘Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’. En wat zie je, vraagt de boerin in spé. ‘Een lekker ding!’

Tja, Richard is eerlijk en recht door zee.

voetje vrijen

De klik is er bij sommige combinaties absoluut niet. Jammer genoeg krijgen we niet alle vijf moeilijke minuten te zien. Wat wel zien is dat Richard handtastelijk is. Hij houdt de handen van zijn dames vast. Ook wordt hij door een van de vrouwen betrapt op voetje-vrijen. Hij komt weg met een grapje, maar we weten nu al wat voor type we in huis hebben.

date een bekende

Een andere nieuwigheid is de bekende uit de buurt van de boer die reageert. Annemarie, boerin, en geitenman Frank kiezen een kandidaat uit die zij al kennen uit de plaatselijke kroeg. In het echt durven ze het niet te zeggen, maar voor het oog van de nationale camera van de KRO, bekennen ze hun interesse. Nog even en ook de exen van de boeren gaan meedoen.

economisch daten

De boerin met tien mannen om uit te kiezen, krijgt een eerlijke boer op bezoek. Heel eerlijk geeft de jonge boer toe dat hij haar wel leuk vindt, maar dat het opstarten van een eigen bedrijf een stuk makkelijker gaat met haar als partner. Dat is de essentie van het boerenhuwelijk: trouwen om te groeien als ondernemer. Meer grond, meer quota, meer melk, wat nou liefde. De eerlijke jongen werd door Annemarie neergesabeld. Zij is op zoek naar een leuke vent, voor de schuurfeesten en de lol.

Poolse bruid

Boer Marcel is in zijn zoektocht het pad ingeslagen van de Poolse Bruid. Hij heeft zelfs Pools geleerd om in dat land te slagen. Zijn missie in Polen mislukte. Maar tot zijn grote verrassing reageerde een Poolse vrouw met kind. Uiteraard kwam zij door zijn selectie. De andere dames staan nu al op achterstand.

uitgeleefde boerenkeukens

Boer zoekt Vrouw is begonnen. Het moet het kijkcijfersucces van de winter worden. Of is de formule aan slijtage toe? Hebben we niet alles gehad ondertussen? Straks krijgen we de uitgeleefde keukens van de boeren weer te zien, de sneuiigheid van volwassen boeren die nog bij hun bejaarde moeder wonen en de boer die met zijn mond vol tanden staat. Natuurlijk verschijnt Yvon op de boerderijen om de boeren aan te moedigen en te helpen een keuze te maken. Met haar vrolijke oogjes, haar kekke jurkjes en dappere laarsjes zal zij de boeren helpen in hun zoektocht.

cynisme en ironie

Volgens Yvon kijken wij omdat wij het cynisme en de ironie moe zijn. Wij kijken omdat op de boerderijen het pure leven nog geleefd wordt. Wij kijken omdat wij in de boeren de ongecompliceerdheid terugvinden die wij in de grote stad zijn kwijtgeraakt. Ik denk dat we kijken uit leedvermaak. Of ter bevrediging van ons cynisme. Of kijken we om te ontdekken dat ook boeren in een tredmolen zitten. Ze hebben geen tijd om een vrouw te vinden, de drukte van het bedrijf zorgt ervoor dat ze niet eens op vakantie kunnen. Alleen via relatiebemiddeling komen ze nog aan de vrouw. Noem dat maar ongecompliceerd.

Ach, wat, als het maar leuke tv oplevert. En vooralsnog is dat het geval.

Kerstversiering in de Vinex

oranje

Ik had kunnen weten. In de oranje WK-zomer trof ik in de tuinen en aan de huizen van mijn suburb oranje slingers en spandoeken aan. Ik verbaasde mij toen over de platvloersheid in een op het oog ontwikkelde woonwijk. Het zou wel door de acute WK-koorts komen. Iets dat kortstondig en tijdelijk moest zijn. De oranje versiering verdween na de verloren finale. Wat er met de wijk gebeurd zou zijn als de titel gewonnen was, wil ik niet weten. Het uiterlijk herstelde zich. De bedaagdheid keerde terug.

urinespoor

Maar nu is het bijna kerst. De sneeuw ligt op elke stoep. Gladheid heerst. Glibberend over de slecht schoongemaakte trottoirs sleept de hond mij door de wijk. Als hij stil staat om een urinespoor te keuren, kijk ik rond. Zeker tijdens de avondwandelingen doe ik dat graag: even gluren bij de buren. Hoe of het bankstel staat bij Mien en het buffet met plastic rozen, dat soort werk. De laatste dagen viel het mij op dat de kerstverlichting oprukte in de tuinen. De wansmaak komt wel heel dichtbij.

kitsch-lijst

In volgorde van de kitscherigheid:

· Een kerstboompje met kleine witgele elektrische lampjes.

· Een kerstboompje met rood, wit en blauwwitte elektrische lampjes die knipperen

· Blauwwitte gekleurde sneeuwvlokken van twintig centimeter doorsnede, zeven stuk aan het keukenraam.

· Een zeshoekige ster van lampjes met een diameter van een meter, in een tuin van zes meter diep.

· Langs de gehele dakgoot hangende lichtslinger met om de tien centimeter een naar beneden hangende lampjessliert.

· Twintig aan boomtakken hangende lichtslangetjes die blauwwit licht naar beneden laten stromen alsof het flitsjes zijn.

· Een verlichte arrenslee met jolige Kerstman op de veranda.

Zucht.

assimilatie

Ik loop er langs en vraag mij af waarom. Is het leuk voor de kinderen? Omdat de buren het ook doen?
Omdat het toevallig in het kerstpakket zat? Als poging te assimileren met prachtwijken? Om maar aan te tonen dat hier geen mensen van de Linkse Elite wonen (wij zijn heel gewoon hoor, kijk maar, wij hebben ook kerstverlichting)? Of gewoon omdat de wansmaak regeert?

oma’s kersttrapje

Gelukkig kwam ik op mijn tocht door het licht in de nacht een authentiek kersttrapje tegen. Je ziet ze wel eens op een rommelmarkt staan: zo’n boogje van dertig centimeter met een stuk of zeven elektrische kaarsjes erop, zoals je oma die had. Dat was ooit genoeg als ‘buitenverlichting’. Oubollig, dat zeker, maar ik heb er wat voor over om volgend jaar door een wijk te lopen met alleen kersttrapjes, al mag er hier en daar een papieren adventster tussenhangen.

Jaaroverzicht Boschrijft

 

Lijstjes horen bij het einde van het jaar. Elk zich respecterend radiostation zendt een top honderd, duizend of tweeduizend uit, kranten komen met de best verkochte cd’s en de meest bezochte concerten en de ANWB met een file top tien. Al ben ik niet van de tradities, ik ben wel van de lijstjes.

Sinds maart 2010 heb ik statistieken kunnen bijhouden over mijn blog. Het werkte verslavend. Steeds even kijken of er een pageview was en hoe de geografische spreiding was van de afgelopen week. De basisstatistieken voor Boschrijft heb ik in een tabelletje geplaatst:

 

Item

aantal op 16-12-2010

Aantal berichten

172

Aantal volgers

15

Aantal reacties

32

Aantal pageviews

6514

Bouncepercentage

67.09

Gem tijd op site

1:50

Bezoeken

3461

Pag// bezoek

1,88

Van allerlei onderwerpen heb ik behandeld. Ik schreef over sport, literatuur, politiek, de wijk, de hond, de kinderen, mijn stad, vakantie, de auto, televisie, popmuziek, geschiedenis, mijn ziekte. De meest opgevraagde berichten zijn deze:

 

 

Bericht

aantal

 

Albert-Jan Bosch

1157

 

Een kruis van piepschuim

494

 

Wie is wie in Penoza

202

 

Het campagne-shirt

124

 

Blogparkinson: mijn blog over Parkinson

119

 

Tim Knol en korte rokken met hoge laarzen

85

 

De Zeven dagen van Den Uyl: tv en geschiedenis

84

 

Westerwoldlaan, buurtsoap

62

 

Ziekte

56

 

Orthodontist, een woord dat je met een beugel in niet kunt uitspreken

54

In het lijstje met plaats met meeste paginaweergaves, staat mijn eigen stad bovenaan. Daar ken ik de meeste mensen. Ook schrijf ik regelmatig over iets dat met Groningen te maken heeft. Bij sommige plaatsen begrijp ik de bezoeken (familie, vrienden en collega’s), maar er zijn plekken in Nederland waar ik niemand ken en die toch hoog scoren. Maak je eens bekend anonieme lezers!

 

 

Plaats Plaats

Bezoeken

Pagina's/bezoek

1.

Groningen

650

2,17

2.

Amsterdam

476

1,74

3.

Uithoorn

418

1,89

4.

Apeldoorn

184

1,91

5.

Utrecht

96

1,65

6.

Nijmegen

87

1,59

7.

Amstelveen

80

1,52

8.

Zwolle

79

2,52

9.

Assen

63

2,46

10.

Rotterdam

62

1,53

Zelfs in het buitenland vermoed ik lezers. In ieder geval staat mijn blog een tijdje open in het buitenland. Van de Franse lezers weet ik dat het Nederlandse toeristen waren, maar wie is die Brit?

 

 

Land

Bezoeken

Pagina's/bezoek

Gem. tijd op site

1.

Nederland

3.243

1,91

00:01:50

2.

België

88

1,30

00:00:23

3.

VS

29

1,10

00:09:19

4.

Duitsland

29

1,52

00:00:30

5.

Frankrijk

11

2,36

00:01:36

6.

GB

10

2,30

00:01:42

Elke dag kijken hoeveel bezoekers er zijn geweest. In het onderstaande staatje heb ik de top tien bezoekersaantallen geplaatst. Daaronder een lijstje met zoektermen. Wat hebben bezoekers aangegeven in google waardoor ze op mijn blog terecht kwamen? Sommigen waren doelgericht aan het zoeken met mijn naam of titel van blog, anderen kwamen toevallig bij mij terecht (Daniel Lohues of Penoza).

 

gelezen

datum

onderwerp

1.

178

9-6

verkiezingen

2.

103

8-10

tim knol

3.

96

10-6

verkiezingen

4.

89

28-4

Basketbal kinderen

5.

71

21-9

prinsjesdag

6.

64

24-8

Sex in de volkskrant

7.

60

14-9

Auto rijden

8.

57

8-11

Donar Rookie

9.

53

10-10

tim knol2

10.

52

18-3

Ergotherapie

Zoekterm

Aantal

1.

boschrijft

271

2.

albert jan bosch

78

3.

www.boschrijft.blogspot.com

38

4.

daniel lohues teksten kruis kruis van piepschuim

85

5.

ikea

20

6.

buitenboordbeugel

15

7.

den uyl tv serie

14

8.

penose serie hoofdrolspelers penoza penosa

42

9.

zelfsneuigheid

8

10.

korte rokken

6

11.

paulien cornelisse

6

Tot zover de statistieken, later meer over de volgende vragen:

Wat was mijn favoriete bericht?

Welk bericht was mijn mislukking?

Welke reactie vond ik het leukste?

Welke soort onderwerpen?

Hoe stond het met de omvang van de stukjes?

Foto, hoe gebruikte ik afbeeldingen?

Kopjes, wel of niet gebruiken?

Labels, welke en zo?

Deining op zolder

Op een zolder van een oude drukkerij in Groningen woonde ik vandaag een literaire middag bij. Drie dichters en twee muzikanten gaven hun indrukken van de zee. Het was koud op de zolder. Voor het publiek lagen dekens klaar. De mannelijke dichters dompelden ons onder in gedichten over het water. Mooie woorden die gedragen voorgelezen werden, geen letter bleef onuitgesproken. De gedichten kwamen uit de binnenzak. De woorden stonden geschreven op losse witte bladen. De dichter in het zwarte pak, nam plaats op een krukje, bijna in het publiek. Hij balanceerde op het randje van te theatraal. Gelukkig waren zijn woorden sterk genoeg om hem binnenboord te houden.

De koude zolder was leeg, de houten vloer oogde authentiek. Met enige fantasie kon je je voorstellen dat dit het ruim van een schip was. De schrijfster nam ons mee op een fantastische reis door een reeks boeken. Op een ronde salontafel lag een ongeordende stapel boeken. Sommige opengeslagen, uit andere staken bladwijzers. Ogenschijnlijk willekeurig deed de schrijfster een greep in de boekenberg en las een citaat voor. Elke passage ging over de zee of de storm of het schip of de mast of het zeil of het kompas of het ruim. Wonderwel pasten de losstaande zinnen perfect bij elkaar. Al citerende werd een nieuwe tekst gecomponeerd. Arthur van Schendel kwam langs, Moby Dick, Noach en zijn ark, Columbus en de brommer van Biesheuvel. De storm die in de nieuwe tekst met geweld losbarstte, sprong van boek naar boek. Uiteindelijk luwde de storm. Een bloemlezing die ter plekke bij elkaar geplukt werd.

miek zwambommiek2

Dezelfde kunstenares verblijdde ons met een slideshow. Op elke foto stond een figuur afgebeeld, gekleed in een marine uniform. Mooie witte pet, gouden strepen, lange slippen aan de jas. Het paste natuurlijk perfect bij het thema ‘zee’. Het vervreemdende van de foto’s was dat de marine-figuur telkens in een niet-maritieme omgeving opdook: op een gletsjer, in een bos, aan de rand van een verlaten veld. De foto’s werd een voor een geprojecteerd, zonder commentaar of muzikale ondersteuning.

Met een lied eindigde de voorstelling. Het licht ging aan en ik merkte pas hoe koud ik het had gekregen. Bibberend klom ik het steile trapje naar beneden. Wat kan kunst toch mooi zijn!

Voor meer werk van Miek Zwamborn klik hier:

http://www.miekzwamborn.nl/

Ausweis-momenten in het donker

 

Het perron waar ik jarenlang de trein instapte naar mijn werk, kon ik zien tijdens het gesprek. Ik zat aan het bureau van een keuringsarts. Zij moest bepalen hoe het mijn mogelijkheden stond om te kunnen werken. Het gesprek was om acht uur ’s ochtends gepland. Met de auto glibberden we door de donkere stad. Voordeel van het vroege tijdstip is dat je nog met gemak een parkeerplaats kunt vinden. De arts hield bureau in een van de panden rondom het station. Op de routebeschrijving stond dat de ingang tegenover de halte is waarvandaan de bus naar Schiermonnikoog vertrekt. Mooie bestemming, als de wind je niet op een zandbank blaast. In het keuringsgebouw overheerste de kleur groen, felgroen, overal groen. Vanuit de spreekkamer kon je de besneeuwde sporen zien liggen.

Rustig stelde de arts haar vragen. Naar vermogen gaf ik antwoord. Ik zag hoe het notitieblad gevuld werd. De aantekeningen werden aan het eind van het gesprek in de grote dossiermappen gevoegd. Net als het kopietje van mijn paspoort en mijn medicijngegevens. Die medicijnen moest ik laten zien, in originele verpakking en met etiketten waarop mijn naam stond. Aan alle mogelijkheden van fraude is gedacht. Gelukkig kon ik bewijzen dat ik ik was, welke ziekte ik had, en dat ik de slikker van mijn medicijnen was. Ik onderdrukte de neiging om er opmerkingen over te maken.

Dan maar nu: Wat een maatschappij, waar de beschaafde mens niet vertrouwd wordt en met bewijzen moet komen omdat de hufters in onze samenleving misbruik hebben gemaakt van de sociale voorzieningen. Op je woord kun je niet meer geloofd worden. Nee, om je recht te halen moet je door een labyrint heen worstelen van valstrikvragen en booby-trap procedures en een spervuur van ausweis-momenten zien te overleven. Hoe durf je het in je hoofd te halen om gebruik te willen maken van sociale voorzieningen? Als je het dan zo graag wilt, kom dan maar voor kantooruren, wie weet staan we je te woord. Maar dat slikte ik allemaal weg.

Tijdens het gesprek vertrokken er drie treinen van perron vier. Het begon langzaam licht te worden buiten. Even stopte het met hagelen en sneeuwen. Tussen de donkere wolken verscheen even de zon. Hoe ging dat liedje van Ede Staal ook al weer?

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west,
of t wer altied wel weer licht...

Het gesprek was gelukkig achter de rug. In de stationsrestauratie dronken mijn Lief en ik nog een koffie. Over perron vier liepen we terug naar de auto. Het begon weer te sneeuwen.

Wat rijmt er op lingerie?

Het feestseizoen is in volle gang. Etappe Sinterklaas is achter de rug. Op naar de kerst. In ons pubergezin is de echte sint-spanning (bons op de deur, tik op het raam) veranderd in een gezonde wedstrijdspanning (wie maakt de mooiste surprise of wie dicht het fijnste gedicht). Overal slingerden rollen inpakpapier en er werd geruzied om de plakbandrol. ‘Niet binnenkomen’ klonk het voortdurend. Iedereen heeft zijn best gedaan. Zelf ben ik meer van de gedichten. Ik raaskal op rijm een heel eind voort. Zoek naar een duidelijke moraal, een priemende vinger, maar verpak het in humor. Gelukkig zijn onze kinderen creatiever uitgevoerd. Echte knutselwerken die zelf bedacht en uitgevoerd zijn brachten zij in.

Hond P. mocht ook delen in de feestvreugde. Hij kreeg twee pakjes, elk met een gedicht. Het inpakpapier waar lekker de geur van hondenvoer ingetrokken, was vond hij het lekkerst. Cadeautjes voor de hond? Glijden we niet af? Voor je het weet kopen we een jasje voor hem. Of laarsjes voor in de sneeuw. Of straks bij etappe Kerstmis een kerstmuts. Goed in de gaten houden, gevaarlijk.

Overal slingeren in huis nu gedichten, van die A-4’tjes met een plakbandje waaraan restjes pakpapier kleven. Er is te veel aan gewerkt om het direct bij het oud papier te gooien. Dus ligt het nu in het vagevuur van nog op te ruimen voorwerpen (rekeningen, huiswerkschrift, gebruiksaanwijzingen, vage cd-roms, kabeltjes voor mobieltje, Toy Story poppetjes) op de eetkamertafel. Daar liggen ze de komende weken om dan in een laatje te verdwijnen en zich te vermengen met andere papparassen. In een papieren uilenbal komen de dichtwerkjes in de zomer boven. Vertederd denk je dan terug aan die Sinterklaasavond in de sneeuw. Je strijkt ze glad en legt ze weer terug in het laatje. Ze zijn weg maar duiken steeds weer op. Tot in september de harde hand langskomt en schoon schip maakt met laatjes. Teveel verdwijnt er dan in de afvalbak. Maar nu is de tafel nog bezaaid met gedichtjes.

Het feestseizoen is in volle gang. Op naar halte Kerst. De bushokjes hangen vol met reclameposters om lingerie te kopen. Vrouwsgroot rollen borsten en billen gehuld in stemmig zwart of rood de abri’s uit. Ik moet mijn stuur goed in de bevende hand houden om niet nog meer van de koers af te wijken. Kennelijk is dat dus de voorbereiding op de afterparty van het kerstdiner. Met een goede slip of bustier aan het lijf en een hold-up aan het been, is het leven toch een stuk fijner, zo lijken de busvertenties ons toe te schreeuwen. En dat terwijl de verlichte reclamezuilen in al hun naaktheid in de sneeuw staan. Komende week maar eens werk van maken. Die oproep moet gevolgd worden. Op zoek naar een kerstpakje. Wie weet is er ook hondenlingerie. Een leuk slipje voor Hond P., kijken of Livera dat kan leveren.