Deining op zolder

Op een zolder van een oude drukkerij in Groningen woonde ik vandaag een literaire middag bij. Drie dichters en twee muzikanten gaven hun indrukken van de zee. Het was koud op de zolder. Voor het publiek lagen dekens klaar. De mannelijke dichters dompelden ons onder in gedichten over het water. Mooie woorden die gedragen voorgelezen werden, geen letter bleef onuitgesproken. De gedichten kwamen uit de binnenzak. De woorden stonden geschreven op losse witte bladen. De dichter in het zwarte pak, nam plaats op een krukje, bijna in het publiek. Hij balanceerde op het randje van te theatraal. Gelukkig waren zijn woorden sterk genoeg om hem binnenboord te houden.

De koude zolder was leeg, de houten vloer oogde authentiek. Met enige fantasie kon je je voorstellen dat dit het ruim van een schip was. De schrijfster nam ons mee op een fantastische reis door een reeks boeken. Op een ronde salontafel lag een ongeordende stapel boeken. Sommige opengeslagen, uit andere staken bladwijzers. Ogenschijnlijk willekeurig deed de schrijfster een greep in de boekenberg en las een citaat voor. Elke passage ging over de zee of de storm of het schip of de mast of het zeil of het kompas of het ruim. Wonderwel pasten de losstaande zinnen perfect bij elkaar. Al citerende werd een nieuwe tekst gecomponeerd. Arthur van Schendel kwam langs, Moby Dick, Noach en zijn ark, Columbus en de brommer van Biesheuvel. De storm die in de nieuwe tekst met geweld losbarstte, sprong van boek naar boek. Uiteindelijk luwde de storm. Een bloemlezing die ter plekke bij elkaar geplukt werd.

miek zwambommiek2

Dezelfde kunstenares verblijdde ons met een slideshow. Op elke foto stond een figuur afgebeeld, gekleed in een marine uniform. Mooie witte pet, gouden strepen, lange slippen aan de jas. Het paste natuurlijk perfect bij het thema ‘zee’. Het vervreemdende van de foto’s was dat de marine-figuur telkens in een niet-maritieme omgeving opdook: op een gletsjer, in een bos, aan de rand van een verlaten veld. De foto’s werd een voor een geprojecteerd, zonder commentaar of muzikale ondersteuning.

Met een lied eindigde de voorstelling. Het licht ging aan en ik merkte pas hoe koud ik het had gekregen. Bibberend klom ik het steile trapje naar beneden. Wat kan kunst toch mooi zijn!

Voor meer werk van Miek Zwamborn klik hier:

http://www.miekzwamborn.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.