Hoe kom ik toch af van die middelbare school?

 Keuzestress

Kom ik er dan nooit af van die middelbare school? Eerst zat ik er zelf op. Vervolgens ging ik er lesgeven. En nu zijn mijn kinderen zo oud dat zij er heen gaan. Althans, de oudste is een ervaringsdeskundige. De jongste zit in het stadium van de open dagen. In onze stad is het aanbod groot. Mijn dochter kan kiezen uit wel tien scholen. Om het nog lastiger te maken biedt een college ook nog eens vier soorten brugklassen aan, op meerdere niveaus. Kortom: keuzestress.

Uit die stomme jas!

Zaterdag begon de cyclus van open dagen. Dochter ging de school van haar broer bezoeken. Haar grote broer trok zijn hulp aan de open dag preventief in. Thuis liet zijn zus hem geen kans iets te vertellen over zijn school. Ze wilde het zelf ontdekken. Zo ging ze met haar moeder op pad. Ze instrueerde mijn vrouw nadrukkelijk. ‘Niet die stomme jas aandoen!’ en ‘Je gaat niet hele verhalen houden, hè?’ Haar moeder knikte braaf. Ik kuste mijn lieven gedag en wist dat ik er voorlopig niet van af kwam, van de middelbare school.

Professie zonder leasebak of i-phone

In onze omgeving zijn de meeste gezinnen (of wat er nog van over is) toe aan die middelbare school. Ineens herinnert men zich dat ik daar een link mee heb. Jarenlang werd ik genegeerd met mijn professie (oninteressant omdat je geen lease-wagen of i-phone van de zaak krijgt). Maar voor buren met kinderen in de brugklas, ben ik ineens de vraagbaak. Voortdurend verdedig ik de collega’s voor de klas. Ik leg uit hoe versnipperd het werk is en hoe lastig het is om voor elk kind apart de gebruiksaanwijzing toe te passen. Veel ouders vergeten het verschil tussen de overzichtelijke basisschool (een juf op een groep, en dat de hele week lang) en de complexiteit van de middelbare school (veel gezichten voor de klas). ‘Maar ik had het nog zo gezegd dat mijn kind niets uit zichzelf doet.’ Het zal ongetwijfeld ergens in een aantekening staan, maar eer het doorgedrongen is tot het veelkoppige onderwijsteam van dit kind, is de voorjaarsvakantie nakende. Ik heb heel wat uit te leggen in onze wijk. Nee, van dat middelbare onderwijs kom ik niet snel af.

Kleinschaligheid

Mijn kinderen kiezen zelf. Zij gaan voor kleinschaligheid. Intuïtief negeren zij de grote, overvolle leerfabrieken. Te druk, te vol. Bovendien weerstaan zij de verleidingen van de binnenstad (tot mijn opluchting). De keuze van de jongste wordt natuurlijk belemmerd door de keuze van haar broer. Het is not done te kiezen wat hij ook heeft gekozen. Maar toch ging ze kijken. Enthousiast is ze zaterdag thuis gekomen. De school is een serieuze kandidaat. Dochterlief had in veel lokalen gesnuffeld aan de proeflesjes. Het gebouw viel op door de overzichtelijkheid. De andere kinderen oogden normaal, geen nerds of bitches. Om alles eens goed te overdenken (hoe zwaar weegt het feit dat haar broer daar rondloopt op tegen die leuke vakken en fijne sfeer) bracht zij de rest van de dag door in haar kamer.

Opendagen-cyclus

Volgende week is de tweede ronde van de opendagen-cyclus. In de gezinsagenda staat mijn naam als begeleidende ouder. Wel nog even vragen welke jas ik aan moet en wat ik allemaal niet mag zeggen. En zo kom ik er inderdaad niet snel af, van die middelbare school.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.