Slagroommandarijntjestaart op een bedje van boerenkool

 

Recht op vakantie

Puberkinderen hebben recht op vakantie. Ook die van mij. Maar wat moeten ze in hemelsnaam doen met al die vrije tijd? Wat dacht je van een taart bakken? Of een cake? Voor de derde achtereenvolgende dag aten we vanavond bij de koffie iets zelf gemaakts. We hadden al appeltaart gehad, en cake, maar vandaag kwam een slagroommandarijntjestaart met amandelschaafsel en home-made krokante bodem ter tafel. Alle ingrediënten overgeschreven uit het grote taartenboek, waarin een normaal mens niet eens luchtig doorheen durft te bladeren. Zodra ik in het recept het woord ‘eigeel’ tegenkom, stop ik met lezen en grijp ik naar een pak kant-en-klaar, alleen-nog-water-toevoegen-cakemix. Maar ik ben gezegend met kinderen die hier een uitdaging in zien. Twee supermarkten bezocht mijn zoon om al zijn benodigdheden in te slaan.

Boren, schroeven en slagroom kloppen

Terwijl wij eigenlijk bezig moesten zijn met het boren van gaatjes en het ophangen van boekenplankjes in zijn kamer, ging hij een taart bakken en liet hij mij achter met mijn klopboormachine. Tijdens het boren en het schroeven, en natuurlijk opnieuw boren omdat het gat toch te veel naar rechts was komen te zitten, rook ik het bakproces helemaal op zolder. Toch maar even kijken. De chaos in de keuken leek enorm. Ik geef toe dat ik kribbig reageerde. Het ergste had hij opgeruimd en –gedweild voordat zijn moeder thuiskwam.

Op een bedje van boerenkool

Vanavond was het zover. Een bescheiden puntje leek ons voldoende. Het smaakte heerlijk, lekker zoet en tegelijk fris. Maar na drie happen herinnerde ik mij dat ik in de boodschappentas drie bekers slagroom had geteld. En geen daarvan stond meer in de koelkast. Die zaten in de taart. Of beter, in mijn maag. Op een bedje van boerenkool spreidde zich nu de slagroommandarijntjestaart met amandelschaafsel uit. We zijn nu drie uur verder en ik kan eindelijk weer vrij ademen.

Ben benieuwd waarmee hij morgen zijn derde vakantiedag gaat vullen.

Westerwoldlaan buurtsoap herleeft

De verhalenreeks Westerwoldlaan, belevenissen van een modern gezin in een nieuwbouwwijk, is hervat. Na de leuke reacties op de Buurtcultuuravond heb ik nieuwe energie gekregen om door te gaan met de buurtsoap. Vandaag is een nieuwe aflevering geplaatst waarin Freek van het Huys in zijn tuin graaft en vreemde dingen boven water haalt.

Ga kijken en lezen, ook voor lezers van buiten de Buitenhof.

Broodjes en gedichten in Grunn

 
Natuurlijk waren we te oud voor Beans and Bagels, dat bleek in alles. Toch mochten we naar binnen voor een rond broodje met een gat erin en een cappuccino. Om ons heen zaten bijna allemaal jonge meisjes. Studentes gelaarsd en gewapend met overgefaciliteerde mobieltjes, kletsten met elkaar en genoten van de koffie en elkaar.
' Wat kan ik voor jullie doen,' met het opschrijfboekje in de hand, stond onze serveerster aan ons tafeltje.
' Eerst maar eens verklaren waarom hier alleen maar meisjes zitten.' Ik was in een gevatte bui, althans eventjes.
' Tja, moeilijk te zeggen, maar met zoveel mooie vrouwen moeten er toch wel interessante jongens binnenkomen.' Door de deur kwam het volgende vriendinnengroepje het café in. De bediende nam glimlachend onze bestelling op. Fluks verdween ze tussen haar collegaatjes achter de bar.

Ondertussen observeerde mijn Lief het leven aan de andere tafeltjes. Ze ziet en hoort alles. Never a dull moment. Haar conclusie luidde dat al die meisjes op elkaar leken met hun lange haren en hun gesprekken ondersteunende gebaartjes.

De broodjes kwamen ter tafel, met mes, maar zonder vork. Je mocht hier dus met je handen eten. Servetjes genoeg. Om ons heen steeg het volume van het koor van meisjes-studentes. Nu dronken ze nog thee of koffie, hoe hard en schel klinken ze na de zoveelste prosecco of het een-na-laatste bier?

De vrijdagse lunch zat er op. Op weg naar de auto kwamen langs de Aa-kerk. Jan Glas schreef daar mooi over. Over deze kerk en de Vismarkt zagen we eerder die middag in de boekhandel tegenover de Aa-kerk op groot formaat een gedicht van Glas. Natuurlijk vergeten de tekst te noteren. Dacht het wel even te googlen. No way dus. Bij deze beloof ik morgen langs te gaan en ijverig de woorden te noteren.

Tot dan moet deze link volstaan:
http://www.moorsmagazine.com/dichtershoek/glasjannait.html
http://www.moorsmagazine.com/dichtershoek/glasjannait.html

Buurtcultuur 2

Tachtig buren op bezoek

Hoe vaak krijg je bijna tachtig buren over de vloer? Dat zijn er veel. Weliswaar kwamen ze in groepjes van twintig, maar toch is de woonkamer heel vol. Ze kwamen omdat het Buurtcultuuravond was in de wijk. In vier huiskamers werd een voorstelling gegeven. Ik vertelde de wijkgenoten over mijn buurtsoap en las verhalen voor uit die serie.

Slome klok

Het ging allemaal goed. Hartelijk werd ik bedankt en bij de deur kreeg ik complimenten. Kijk, daar doe je het voor. Alles voor de aandacht. Achteraf dus een tevreden gevoel. En dat terwijl vooraf de twijfel groot was en met de minuut groeide. Om acht uur stond de eerste groep gepland. Het anderhalve uur daarvoor kon ik niets meer doen aan de voorbereiding. Alles stond klaar: de kamer was omgebouwd, de laptop op de tv aangesloten en het glaasje water gevuld. Het enige dat restte was ijsberen en steeds weer op de klok kijken of het al later was. Af en toe deed de klok zijn werk, zij het traag.

Regen en plassen

Ineens bedacht ik dat er nog papieren moesten komen en pennen. Toch niet goed voorbereid. Het laatste kwartier besteedde ik door te kijken of de buren er al aan kwam. Ondertussen ontdekte ik een spelfout in de presentatie. En vlak voor acht uur leek het me toch leuk een kaarsje in de buitenlantaarn aan te steken. Met lucifers klooien in de regen. Natte regendruppels op mijn brillenglazen. Natuurlijk kreeg ik prompt een volle blaas van dat hemelwater. Nee, de zenuwen hielden mij aardig bezig. Ongemerkt werd het vijf over acht.

Tevreden

Twee uur later was het alweer voorbij. Eenmaal bezig gaat het zoals het gaat. Time flies while you having fun. Geef mij een publiek en ik red me wel. Sterker: ik geniet.

Buurtcultuur

 

Het hele huis op zijn kop voor de buurtcultuur. Vanavond komen er vier keer twintig wijkbewoners over de vloer. Ik verzorg een van de vier onderdelen van de avond. De andere drie zijn elders in de wijk.

Al vorig jaar gestart met opzetten van de avond. Het is natuurlijk nog even geheim. Maar alvast wat verwijzingen:

- Het verhaal gaat

- Het woord wordt gesproken

- Een cliffhanger hoort erbij

- Hoe herkenbaar kan het zijn?

- Stukje zelfwerkzaamheid.

Meer kan ik niet vertellen: iedereen moet verrast worden. Wel kan ik verklappen dat ik mooie powerpoint heb gemaakt, met leuke afbeeldingen en muziekfragmenten. Verder staat de traktatie al klaar.

Alleen jammer van het slechte weer. De bezoekers zullen door kou en regen (en misschien sneeuw) hun rondgang door de wijk moeten maken. Maar daar krijgen ze hopelijk een viertal leuke presentaties voor terug.

O ja, nog een aanwijzing: kijk goed op deze pagina naar nog een aanwijzing….

Het licht ging uit

fietslampjeTweede worden is het ergst. Een harde levensles trof het team van zoon. Op hun Technasium speelde de noordelijke finale van tweedeklassers af. Veilig Verkeer Nederland bracht het probleem van drie fietsers die naast elkaar rijden. Hiervoor moesten de jongeren iets bedenken. En dat deden ze. Elke school bracht de beste groepjes naar .

Presentaties

Sensoren en actuatoren beheersten de presentaties. Powerpoints en prototypes sierden het podium. Wij mochten in een hoekje meekijken. Een klein knipoogje wisselden moeder en zoon uit. Meer kon er niet in zitten op school. We hielden ons in.

Uitslag gemist

Wij konden de uitslag niet afwachten; het gezinsleven is veeleisend. Na vijven kwam hij terug, met zijn tweede plek. Geen nationale finale, net niet. Zilveren is geen goud. Als pleister op de wonde en als beloning voor de toch eervolle plek, gingen we een hapje eten. Op de fiets natuurlijk, netjes twee aan twee, zoals het hoort.

Goodie-bag

Tijdens het voorgerecht vertelde zoon over de fijne attentie die ze nog gekregen hadden. Een mieters tasje met een gadget, een goodie-bag in marketing-taal. Nee, Veilig Verkeer Nederland weet hoe ze tweedeprijswinnaars moet troosten: met een fietslampje.

Sabrina’s Blackbird in de Oosterpoort

Sabrina Oosterpoort

Ik hou zo veel van mooie muziek dat ik er een houten kont en een stijve rug voor over heb. Gisteren bezochten mijn Lief en ik de Oosterpoort. In de kleine zaal trad Sabrina Starke op. Over de houten kont kan ik kort zijn: in de Groninger cultuurtempel is sinds de opening niets meer gedaan aan het zitmeubilair. Een houten zitplank met een loodrecht geplaatste rugsteun, bedekt met een dun groen kussendek dient als zitplaats. Een kerkbank zit beter. Maar goed, genoeg geklaagd. Sabrina had haar zevenkoppige band meegenomen en bovendien haar prachtige stem. De band speelde als een geoliede machine eigen nummers en een enkele cover. Beide prima. Wat ons betreft vormde hun uitvoering van Blackbird het hoogtepunt van de avond. Zo klein als het nummer normaal klinkt (gitaar en stem) zo uitgebreid en dynamisch speelden Sabrina en co de evergreen.

Wat viel ons verder op:

  • · Sabrina verbond de songs aan elkaar met uit het hoofd geleerde teksten, deed denken aan een spreekbeurt.
  • · De achtergrondzangeres probeerde tevergeefs zich in te houden: maakte toch theatrale handbewegingen bij het zingen, danste zichzelf de voorgrond op en kreeg na de pauze een lachbui.
  • · Een Hammondorgel klinkt altijd goed.
  • · In het publiek zat een man die we erg fan was: zelfs bij een bijzonder rustige ballade wiegde hij zijn hoofd (en dat van zijn vriendin) op de maat van de muziek.
  • · Een andere man uit het publiek moest foto’s maken van zijn vrouw, bij elke foto keek hij achterom om te zien of ze tevreden was, na veertien minuten mocht hij terugkomen bij haar.
  • · Halverwege de tweede helft liep er een radiografisch bestuurbare muis over het podium.
  • · De Oosterpoort werk maakt met het weren van glas in de concertzaal, strenge ingangcontrole op bier- of wijnglas.
  • · Een Fiat 500 autostoel beter zit dan een theaterhangplek in de kleine zaal.

Maar goed, we zouden niet zeuren. Vandaag maakten we nog een uitvoering van Blackbird mee. Ook nu zaten we op een harde bank. Maar daar later meer over.

Cultureel op zaterdag: Sax, Schilderijen en Sabrina Sings

wieseSoms moet je even cultureel doen, niet waar? In alle zaterdagse vroegte reed ik de binnenstad in. De markt moest nog opgebouwd worden. Maar ik liep al onder D’Olle Grieze door. Het stormde zo hard dat de koffer in mijn hand vervaarlijk bewoog. Ik moest voorzichtig zijn. Anders kon ik de borg wel vergeten. Aan alle mooie dingen komt een eind. De saxofoonles van dochter heb ik opgezegd. Het lukte niet meer om haar aan het toeteren te krijgen.

Ouderlijke plicht

We hebben onze culturele plicht als ouders gedaan: een muzikale basis gelegd, podiumervaring geboden en vooral heel enthousiast geweest. Ook vele kilometers gemaakt om haar te brengen, stapels euro’s in de parkeergarage achtergelaten en uren zoet gemaakt met wachten tot de les klaar was. Het is om niets geweest. Dochter tettert niet langer. En dus leverde ik vanochtend het gehuurde instrument in bij de Muziekschool. Bij dit laatste bezoek tekende ik ter afscheid nog wel een protestpetitie tegen de bezuinigingen op het muziekonderwijs; dat past in mijn cultuur. Even later stond ik buiten, in de wind, zonder saxofoonkoffer, maar met de borg. Ergens voelde het als falen.

Onder grijze kunstliefhebbers

Onze kinderen doen niet meer aan muziekles, wel aan sport. Vanmiddag speelden ze tegelijk een wedstrijd. Quality-time voor ons als ouders. Dus gingen we iets doen, samen. Schilderijen kijken in een dorpsmuseum met allure. De vermoeide, afgesleten koppen van de geschilderde figuren met lange puntige vingers staarden ons vanaf elk schilderij aan. Om nou te zeggen dat de vonk over sprong, nee.

Olle Grieze

Op de achtergrond bespraken op te luide toon de grijze museumvrijwilligers achter de kassa een ethische vraagstuk. Mag je als partner van een vrijwilliger gratis het museum in? Belangrijke kwestie. De wijste van de grijsjes stelde: ‘Nee, daar ben ik heel principieel in, hoor.’ Gelukkig smaakte de zelfgemaakte taart uitstekend in het museumcafé. Ook hier liepen pre-bejaarde dames rond. Twee deden samen de catering en drie van deze soort genoten van de koffie. Tja, je moet er wat voor over hebben om cultuur te genieten. Gelukkig konden we in de museumwinkel een kalender in de aanbieding scoren.

’s Avonds stond een concert van Sabrina Starke op het programma. Hoe dit culturele avontuur afliep, volgt later. Wel kan ik alvast zeggen dat zij Blackbird van de Beatles in een prachtige, volle vertolking bracht.