Schoorsteen valt om

Ik ben wezen kijken naar het opblazen van de schoorsteenpijp van de Suikerfabriek. Leuk om te zien. Kijk maar mee:





en natuurlijk op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=Lx2LtWnuw5M



Shit, ik kom te laat, schoot door me heen, toen ik rond acht uur de ochtendplas voelde komen. Over een kwartier zou de schoorsteenpijp van de Suikerfabriek opgeblazen worden. Snel naar beneden, wat kleding bij elkaar gegrist, appeltje mee, camera op de schouder en naar de Peizerweg. Ik had een mooi plekje bedacht op het parkeerterrein van de Gamma. Op de fiets door de ochtendkou zag ik dat ik niet alleen was. Overal liepen en fietsten mensen die dit niet wilden missen.

Naast de Gamma stond een select groepje Groningers gewapend met camera’s te turen naar de pijp. Over tien minuten zou het gebeuren. We stonden te ver weg om te kunnen horen of zien of er al iets ging gebeuren. Ineens klonk een sirene en een metalen stem die aftelde. Hij kwam netjes tot één, en toen helemaal niets. Het bleef stil. Er viel niets om.

De omstanders maakten hun grappen. ‘Elektriciteit valt uit’, ‘Verkeerde knopje’, ‘Morgen weer verder’. Iemand bedacht dat dit op 1 april een prachtige grap had kunnen zijn: in plaats van een explosie zou na het aftellen een meterslang doek langs de pijp uitgerold worden met de tekst ‘1 april’.

De toeschouwers aarzelden. Camera’s zakten. Wat nu? Wachten, hoe lang? Of weg gaan? Iemand zei dat je het dan zou meemaken dat de pijp omviel juist op het moment dat je in je auto stapte. Dat zou zonde zijn. En dus bleef iedereen staan, kijken naar een pijp die al jaren te zien was.

En toen was er weer die sirene, nu echt. Aftellen en een enorme knal, een beetje dof. Er leek niets te gebeuren. Ik klikte en hoopte dat ik een serietje foto’s kon maken van de vallende pijp. In het vizier van de camera zag ik hoe rustig en precies de 100 meter hoge pijp achterover viel. Even leek het rustig. Als slotstuk van deze voorstelling een geweldige stofwolk.

Sommigen uit ons publiek applaudisseerden. De meesten keken op hun schermpje of de foto’s gelukt waren. Ik geeft toe, ik ook. Tevreden fietste ik naar huis. En met mij de halve wijk.

1 opmerking:

  1. Het was toch wel een indrukwekkend gebeuren, zo van nabij. Wij konden vanaf onze plaats het aftellen niet horen, alleen de sirene. Maar we zagen wel ineens weer mannen naar de schoorsteen toe lopen om blijkbaar iets te herstellen. Ik had verwacht dat ze daar langer me bezig zouden zijn, maar dat viel dus erg mee.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat hier je reactie op het bericht achter.