verjaardagspartijtjes zijn gevaarlijk

Verjaardagpartijtjes zijn gevaarlijk. Er kan van alles misgaan. De hapjes kunnen verkeerd vallen, net als sommige opmerkingen. Om over het bier maar te zwijgen. Ook dat kan behoorlijk verkeerd vallen. Er is zoveel dat tegen kan vallen, bij een feestje, dat je je afvraagt: moet je er wel aan beginnen? Is het echt nodig om je verjaardag te vieren?

De problemen beginnen al bij het lijstje van genodigden. Wie mag er komen? Vrienden, buren, collega’s, familie? En wat geldt als criterium voor een uitnodiging. Als kind is het makkelijk: ik mocht niet bij hem komen op zijn feestje, dus is ie bij mij ook niet welkom. Kinderlijk eenvoudig. Maar ja het nadeel van een verjaardag is dat je ouder wordt en dus wijzer. In ieder geval nodig je als volwassene meer mensen uit dan als peuter, maar het blijft een lastige keuze. Mensen die mogen komen, moeten leuk zijn, iets te vertellen hebben, met een mooie vrouw langskomen, kortom men moet iets attractiefs hebben. Verder moet je rekening houden met de vraag of de gasten wel samen kunnen zijn: chemie is belangrijk. Mijd gasten met onderlinge controverses, houd hen buiten de deur.

Ander feestprobleem is de vraag: wat wil je hebben, wat zijn je wensen? Nou heb ik wel wensen, maar die ga ik niet aan jan en alleman uitspreken. Er zijn grenzen aan het betamelijke. Dus verder dan een obligaat rijtje kom ik niet: leuk boek, aardige cd, of sokken. Maar ja, dat kan iedere gast ook zelf bedenken. En dat terwijl het hele idee van een feestje toch gaat om het krijgen van cadeautjes. Ook daarin blijf je kind: iedereen kent de scene van het kinderfeestje waar het jarige jobje met alle net gekregen cadeautjes onder zijn arm wegloopt van zijn vriendjes, zich opsluit in zijn kamertje, en roept dat ze wel weg kunnen gaan. Immers, het doel (cadeautjes) is bereikt. Ik onderdruk die behoefte om met mijn cadeautjes te gaan spel en besteed keurig aandacht aan de gast en zijn geschenk, plaats een waarderende one-liner als ik het pakpapier wegscheur van het cadeau, dank de schenker voor zijn gulle giften en heb voor het geval ik het boek al heb mijn vaste uitspraak gerepeteerd: ‘Helaas, ik heb hem al, ik vond hem mooi, dus een goede keus, dit boek.’ Waarop ik het boek teruggeef of de kassabon opeis. Slimme gasten nemen boek en bon weer mee en beloven dat ze snel nog eens langskomen met een ander boek. Trek in dat geval meteen je agenda voor een afspraak, want voor je het weet word je vergeten.

Laatste feestprobleem: toe hoe lang mag het duren. Zelf vind ik de afterparty het leukst. Die kan voor mij niet vroeg genoeg beginnen. Maar ja, geen afterparty zonder een feestje, dus je moet je eerst door het feestje heen worstelen. Gesprekje hier, praatje daar, niet in je eentje in een hoekje gaan staan, drink niet te veel, socialiseren, kom op! Voor je het weet is achter de rug, zo erg is het toch niet? Als de meeste gasten zijn vertrokken (‘nee je hoeft echt niet af te wassen en die troep ruimen we zo wel op’) blijft er wel eens een select clubje achter en duikt er ergens nog een verse fles wijn of iets sterkers op. De vaatwasser snel vullen en restjes van het feestje weggooien en dan nog even een nazit., Nog even een goed gesprek voeren. Of ordinair alle gasten nog even doornemen. Om te concluderen dat het allemaal wel goeie gasten zijn. Van nog een glaasje, wordt het twee en erger.

Kortom, het is een wonder dat ik mijn verjaardag vier. Maar zolang het resulteert in leuke gesprekken en fijne ontmoetingen, een stapel boeken die al dan niet geruild moeten worden en een after party, is het wat mij betreft de moeite wel waard.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie op het bericht achter.