Cassettebandjes

 

Om de een of andere reden stelde ik het uit. Steeds als ik langs de berging liep, dacht ik er wel aan, maar kwam er steeds iets tussen. De hond ging voor, de was moest uit de droger, dat soort dingen. Maar vanmiddag had ik even geen uitvluchten meer. Ik opende het deurtje van de berging en kroop in het krapste deel van ons huis. Ik zocht mijn weg tussen kampeerspullen, vliegtuigkoffers, dozen met boeken, een oude gitaar en de kerstversiering. In een paar houten wijnkistjes is de cassetteverzameling terechtgekomen.

Ik wist welke bandjes de oudste waren. Silversound, een goedkoop uitverkoopsetje bandjes, die moest ik hebben. Zestig minuten. En een Philips C60, met rode stippen, daar kon het ook op staan. In een apart doosje deed ik de weemoed-cassettes. Een draagbare radio met cassetterecorder had ik al klaar staan. Het feest kon beginnen.

Bandje erin, en play. Maar helaas, geen geluid. De speler gaf geen signaal. Alle knopjes geprobeerd, zonder succes. Een tikkie teleurgesteld staarde ik naar de bandjes en het apparaat. Ik had juist zo’n zin in gekregen om naar mezelf te luisteren. En wie weet welke leuke liedjes ik nog zou terughoren, of welke radiofragmenten er per ongeluk opgenomen waren. Voorlopig blijft het bij gissen. In de berging, in de uiterste hoek, staat nog een oud cassettedeck, die ga ik eerst uitgraven. Hopelijk heb ik nog de juiste kabeltjes om het ding aan te sluiten op stereo.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.