Paasgedachten

 

Paasvuren of paasbulten zie je nu op diverse plaatsen klaar staan. Snoeihout en sloophout ligt klaar om in brand gestoken te worden. Het zal een heidense traditie zijn. Goden gunstig stemmen, het lot beïnvloeden. Lijkt me nu wel nodig met die droogte.

In de omgeving waar we nu verblijven bestaan allerlei tradities rondom Pasen. Er wordt gesleept met bomen, gedanst door de dorpen en vuren ontstoken. Ik voel me heel stads als ik over de gebruiken hoor. Niet dat ik uit de hoogte neerkijk. Het is meer verwondering dat dit bestaat. Het is aan mij voorbijgegaan. Volksfeesten als carnaval, schutterijen en paasvuren, heb ik niet met de paplepel ingegoten gekregen. De verwondering die je als kind krijgt, met grote ogen kijken naar een ineens anders werkende werkelijkheid, heb je nodig om later als volwassene serieus mee te kunnen doen. Anders wordt het geforceerd, onecht. In de noordelijke stad waar ik woon, eet men alleen eieren met Pasen.

De folklore kan ik hier alleen bekijken als toeristische attractie. Beleven is een te groot woord. Toch ben ik nieuwsgierig naar paoskerels en paasstaken. Historisch gezien denk ik aan vrijheidsbomen die ten tijde van de Franse Revolutie werden opgezet op stadspleinen, voorzien van rood-wit-blauwe linten. Men danste eromheen. Zal vast een verband hebben met paasbomen.

Wat betreft de paasvuren: ik zie steeds voor me hoe wij jaren geleden naar huis reden door het oosten van het land. Het was een mooie bijna zomerse avonden. Op veel plekken werden de bulten aangestoken. Tegen de nog lichte avondhemel, zag je overal langgerekte rookpluimen, als pilaren in het landschap staan. Soms zag je een rood-oranje schijnsel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.