Teveel jong geluk

Ik zit in de woonkamer en hoor door de openstaande tuindeuren het geroezemoes in de buurtuinen. In de afgelopen jaren is hele rijtje achterbuurhuizen van eigenaren gewisseld. Keek ik eerst naar mensen van tien jaar ouder, nu kijk ik naar gezinnen met ouders die minstens vijftien jaar jonger zijn. Het nieuwe perspectief maakt me direct ouder. De hoop en de blije verwachting spat er van af, achter de houten schutting. Bedrijvig klussen de jonge vaders in hun huizen, terwijl hun partners bedillerig ronddribbelen, af en toe snerpend en luidruchtig aanwijzingen uitkramend. Het krijsende kroost kruipt er tussen door. De nieuwe gezinnen stralen onoverwinnelijkheid uit. Wij gaan het maken en hoe! Met de Gamma-pas in handen creëren zij hun droomwereld.

Ik herken het van lang geleden. Ondertussen moeten wij de plafonds hoognodig witten en zijn de tegels in de badkamer gebarsten. Het zij zo. Ik beluister het jonge leven in de buurtuinen en weet dat het over zal gaan. Het is niet vol te houden om altijd je leven maakbaar te maken. Daar is zo’n huis met tuin veel te groot voor. Het leven in de volwassen wereld is neerwaarts gericht. Nog voor de klus geklaard is, verschijnen de eerste scheurtjes. En die zitten niet alleen in het stucwerk.

Kon ik maar opnieuw beginnen, kon ik maar ontsnappen aan de buitenwijk. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Wat een naïeve gedachte! Ik maak al jaren deel uit van de volwassen wereld. Sterker nog: ik begin op te schuiven naar de middelbare leeftijd. Zo’n type met hypotheek, verbouwing, winterbanden en een tweedehands Toyota. Verplichtingen vullen mijn leven. Eigenlijk is er weinig te verwachten. Alles lijkt bepaald.

Ik wil als waarschuwing over de schutting roepen om het niet te doen. Blijf weg, ga voor altijd op wereldreis, mijd de wereld van kinderopvang, kavels en koopcontracten. Kijk naar mij en huiver. Je hoeft dit niet te doen. Maar dan zie ik de vastberaden blik van de achterbuuv. Nog geen dertig, maar vastberaden te slagen in het leven. Tegen zoveel eigengereid wensgeluk kan ik niet opsomberen. Laat ik de tuindeuren maar sluiten. Hopelijk dringt het schelle geluid niet door in mijn woonkamer. Ik begrijp nu waarom de oude achterburen vertrokken uit deze buitenwijk: het jonge geluk dat wij ooit uitstraalden werd ze te veel.

2 opmerkingen:

  1. Kijk, daarom heb ik dus die volkstuin. Niets dan vogeltjes en bejaarden om mij heen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. veel en veel te herkenbaar AJ! Zo herkenbaar dat het zeer doet.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat hier je reactie op het bericht achter.