Vragen over de Dinkel

Aan de Dinkel vonden we een terras om te eten. De zon hebben we er uitgebreid zien ondergaan, daar aan de Dinkel. Dat was een meevaller, tijdens het wachten. Nou is wachten niet zo erg als je iets te doen hebt. Of iets te zien hebt.

Zo bogen wij ons over de vraag wat er in het rieten mandje zat, dat achterop de zwarte MG cabrio was gemonteerd. Onze tafelopties waren een zomerhoedje, een reservewiel of een porseleinen picknickset.

Ook vroegen wij ons af of de oude oranje sportfiets alleen afgesloten kon worden met het schuifje dat bevestigd was aan de voorvork. Dertig jaar geleden kon je kennelijk je fiets nog zo stallen. Er is in die tijd veel veranderd, behalve aan de Dinkel.

Maar de belangrijkste vraag kwam uit de gang voor de toiletruimte. Om iets aan Pasen te doen, had men een glazen terrariumbak met warmtelampen gevuld met gele kuikentjes. Echte, levende, piepend en al. Ik kreeg spijt van mijn bestelling, parelhoen. Dat heeft toch iets met elkaar te maken, kuiken en parelhoen. Waarom de kuikens zo tentoongesteld werden, bleef ons een raadsel. De vraag bleef onbeantwoord.

Thuis gekomen liet ik de hond uit. Op het veld naast onze huurschuur, stonden twee reetjes te genieten van de rust. Toen ze ons roken, bleven ze stokstijf stil staan, klaar om te vluchten. Een moment staarden we naar elkaar. Hond P. deed zijn behoefte en we keerden terug. De ree die het dichtst bij stond, graasde gerustgesteld verder.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier je reactie op het bericht achter.